III SAB/Gl 135/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.) Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 listopada 2020 r. sprawy ze skargi M. J. na bezczynność Prezydenta Miasta Katowice w przedmiocie wpisu do rejestru publicznego - rejestru zgromadzeń postanawia: . 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (słownie: sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od skargi. UZASADNIENIE W dniu 28 maja 2020 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach wpłynęła skarga M. J. na bezczynność Prezydenta Miasta K. w przedmiocie wpisu do rejestru publicznego - rejestru zgromadzeń. W uzasadnieniu wskazał, że pismami z 13 i 26 kwietnia 2020 r. skarżący notyfikował zgromadzenie publiczne zwołane 25 kwietnia 2020 r. W udzielonych skarżącemu odpowiedziach z dnia 15 i 28 kwietnia 2020 r. organ poinformował skarżącego o warunkach odbycia zgromadzenia jednak do dnia sporządzenia skargi nie dokonano zarejestrowania zgromadzenia w rejestrze publicznym. W odpowiedzi na skargę organ podkreślił, że zgłoszone przez skarżącego akcje odbywające się w K. w dniach 25 kwietnia 2020 r. oraz 1 maja 2020 r., nie były zgromadzeniami publicznymi w oparciu o przepisy ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. Prawo o zgromadzeniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", dopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej uzależniona jest od uprzedniego wyczerpania środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy, stosownie do treści § 2 powyższego przepisu, rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. W sprawie ze skargi na bezczynność organu administracji takim środkiem zaskarżenia jest ponaglenie, o którym mowa w art. 37 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: k.p.a.). Jak wynika bowiem z treści art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a. stronie służy prawo wniesienia ponaglenia, jeżeli nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność). Ponaglenie wnosi się do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie (art. 37 § 3 pkt 1 k.p.a.); do organu prowadzącego postępowanie – jeżeli nie ma organu wyższego stopnia (art. 37 § 3 pkt 2 k.p.a.). Na mocy art. 53 § 2b p.p.s.a. skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Z powołanych wyżej przepisów bezspornie wynika, że wnosząc skargę na bezczynność organu administracji skarżący obowiązany jest wykazać, że skorzystał z trybu przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. W niniejszej sprawie skarżący przed wniesieniem skargi nie wystąpił z ponagleniem do organu wyższego stopnia na bezczynność organu, a tym samym nie wyczerpał trybu zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 p.p.s.a. W oparciu o powyższe, skarga jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.