III SA/Lu 251/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek, , , po rozpoznaniu w dniu 19 czerwca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.B. na pismo Starosty z dnia [...] kwietnia 2007 r. Nr [...] w przedmiocie : dofinansowania na likwidację barier architektonicznych ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. UZASADNIENIE W dniu 7 maja 2007 r. A.B. złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na czynności podjęte przez Starostę w piśmie z dnia [...] kwietnia 2007 r. nr [...] w sprawie świadczeń rehabilitacyjnych. Skarżący wniósł o stwierdzenie, że czynności Starosty są sprzeczne z prawem oraz, że jako osoba niepełnosprawna jest dyskryminowany oraz że jest mu utrudniane skorzystanie ze świadczeń rehabilitacyjnych. W odpowiedzi na skargę Starosta wniósł o odrzucenie skargi podnosząc, że wojewódzki sąd administracyjny nie jest właściwy do orzekania w tej sprawie, gdyż nie jest to sprawa określona w przepisie art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Z urzędu należy podnieść, że skarga podlega odrzuceniu. W myśl przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Należy podnieść, że zgodnie z przepisem art. 3 § 1 cytowanej ustawy sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zakres tej kontroli sprecyzowany został w przepisie art. 3 §2 cyt. ustawy, zgodnie z którym kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4. Zgodnie z § 14 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 25 czerwca 2002 r. w sprawie określenia rodzajów zadań powiatu, które mogą być finansowane ze środków Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych (Dz. U. z 2002 r. nr 96, poz. 861) podstawę dofinansowania zadań ze środków Funduszu stanowi umowa zawarta przez starostę (prezydenta miasta na prawach powiatu) z osobą niepełnosprawną lub jej przedstawicielem ustawowym, osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, osobą prawną lub jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej. Umowa ma charakter cywilnoprawny. Należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 29 marca 2006 r. ( sygn. akt II GPS 1/06, opubl. w ONSAiWSA 2006/4/95) stwierdził, że odmowa udzielenia pożyczki w tym trybie nie jest sprawą sądowoadministracyjną w rozumieniu przepisu art. 1 w związku z art. 3 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W konsekwencji sąd stwierdził, że na odmowę udzielenia takiej pożyczki nie przysługuje skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Podobny charakter ma żądanie dofinansowania kosztów likwidacji barier architektonicznych, w związku z indywidualnymi potrzebami skarżącego, co oznacza, że sprawa taka nie podlega kognicji sądów administracyjnych. Z tej przyczyny, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 1 cytowanej ustawy Sąd postanowił jak w sentencji.