IV SAB/Wr 282/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosława Rozbicka - Ostrowska po rozpoznaniu w Wydziale IV w dniu 22 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. V. na bezczynność Wojewody D. w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne. UZASADNIENIE Pismem z dnia 14 stycznia 2022 r. O. V. (dalej: strona skarżąca) wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na bezczynność Wojewody D. w sprawie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W piśmie procesowym z dnia 10 lutego 2022 r. strona skarżąca cofnęła skargę wniesioną pismem z dnia 14 stycznia 2022 r., domagając się zwrotu akt do organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przepis art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: p.p.s.a.) stanowi, że skarżący może cofnąć skargę, a cofnięcie to wiąże sąd, chyba że zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Innymi słowy, cofnięcie skargi przez skarżącego jest co do zasady wiążące dla sądu administracyjnego. Związanie Sądu wolą skarżącego jest wynikiem przyjętej zasady, że skarżący może rozporządzać wniesioną przez siebie skargą do czasu jej rozpoznania przez sąd pierwszej instancji (zob. wyrok NSA z 8 10.2017r. I OSK 3/07 , Legalis). W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 60 p.p.s.a., które stanowią przeszkodę skutecznego cofnięcia skargi, zaś oświadczenie skarżącej w przedmiocie cofnięcia skargi – w świetle materiału aktowego niniejszej sprawy - nie nasuwa żadnych wątpliwości ani zastrzeżeń. Wobec tego Sąd uznał cofnięcie skargi za dopuszczalne. Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. W tym stanie rzeczy, mając na uwadze przytoczoną wyżej regulację, Sąd zobligowany był umorzyć postępowanie w sprawie, co orzeczono w tenorze postanowienia.