III SA/Kr 901/07

SENTENCJA Sygn. akt III SA/Kr 901 /07 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 grudnia 2007 r . Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Elżbieta Kremer spr. Protokolant Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi C. K. na decyzję Komendanta Policji z dnia [...] Nr : [...] w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego s k a r g ę o d d a l a UZASADNIENIE Komendant Miejski Policji wydał w dniu [...] decyzję nr [...] na podstawie art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), art. 95 ust. 3 pkt 3 i ust. 4 oraz art. 97 ust. 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. Nr 43, poz. 277), na mocy której wezwał C. K. do opróżnienia z osób i rzeczy lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w K. do dnia 31.10.2007r. Powołał się w uzasadnieniu na stan faktyczny sprawy poprzedzający wydanie decyzji, który miał początek w przydziale w dniu [...]1967r. J. C., ojcu skarżącej, wskazanego wyżej lokalu. Do wspólnego zamieszkiwania uprawnieni zostali żona G. C. oraz córki E. i C. C. W dniu [...].2006r. zmarł J. C., po czym lokal przydzielono żonie. Zmarła ona w dniu [...].2007r. Lokal znajduje się w budynku stanowiącym własność Gminy a pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji. Decyzja o opróżnieniu lokalu została wydana w stosunku do skarżącej z uwagi na to, że nie posiada ona uprawnień do zamieszkania lokalu, w tym prawa do pobierania policyjnej renty rodzinnej. C. K. odwołała się od powyższej decyzji wskazując, iż Komendant Miejski Policji nie miał prawa wobec niej wydawać decyzji o opróżnieniu lokalu gdyż łączy ją stosunek najmu z Gminą Miejska jako lokatora. Natomiast zacytowany przez Komendanta przepis ustawy o Policji może dotyczyć jedynie byłych funkcjonariuszy. Komendant Wojewódzki rozpatrując odwołanie C. K. jako organ I instancji, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy (wydając w tym zakresie decyzję z dnia [...] nr [...]) Wyjaśnił, że lokal przy ul. [...] należy do lokali stanowiących własność gminy ale będących w dyspozycji podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych organów. Komendant Policji ma więc prawo wydawać wobec osób zamieszkałych w tym lokalu decyzje a odnośnie zarzutu, że nie jest uprawniony do rozstrzygania w zakresie opróżnienia lokalu wyjaśnił, że ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego (Dz. U. nr. 31, poz. 266) stanowi w art. 3 ust. 2, że jej przepisy stosuje się do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Wynika z tego, ze w stosunku do skarżącej można zastosować art. 92 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji. Brak uprawnień do zajmowania przez nią lokalu wynika z tego, iż nie jest osobą wymienioną w art. 89 tej ustawy ani też w art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lutego 1994r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. Nr 8, poz. 67) czyli nie jest i nie była funkcjonariuszem Policji, nie posiada uprawnień do policyjnej renty rodzinnej i nie jest członkiem rodziny zmarłej w rozumieniu przepisów. Stanowi osobę zamieszkującą lokal pozostający w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji bez tytułu prawnego. Dodatkowo wskazał, że fakt objęcia lokalu przez Komendanta Policji nie był kwestionowany do dnia wydania zaskarżonej decyzji przez żadną z zamieszkujących go osób ani przez jakikolwiek organ a za utrzymaniem dyspozycyjności lokalu przez organ I instancji wskazuje dodatkowo treść pisma Urzędu Miasta z dnia 28.08.2007r. przekazanego skarżącej, w którym gmina odmawia jej skierowania do zawarcia umowy najmu zajmowanego lokalu, bez zgody dysponenta. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego C. K. wniosła o uchylenie decyzji zarówno I jak i II instancji, zarzucając tym decyzjom błędne przyjęcie, iż pismo Komendanta Miejskiego Policji z dnia [...] stanowi decyzję zawierającą eksmisję gdyż w istocie jest to pismo wzywające do opróżnienia lokalu, naruszenie art. 7, 10 § 1, 77 § 1, 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. nr 98, poz. 1071 ze zm.) jak też naruszenie przepisów art. 3 ust. 2, 14 ust. 1, 3 i 4 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego przez zaniechanie zawarcia w wydanej decyzji orzeczenia w przedmiocie lokalu socjalnego. Podkreśliła również w uzasadnieniu skargi, iż łączy ją z Gmina Miejską umowa cywilno-prawna najmu i tylko i wyłącznie ta jednostka może posiadać wobec niej jakiekolwiek roszczenia. Na dowód tego twierdzenia przedstawiła kserokopie książeczki czynszowej jako na dowód opłacania czynszu gminie a nie Policji. Wskazała też, że skoro ustawa o Policji nie reguluje kwestii przydziału lokalu socjalnego należy sięgnąć do ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy..() i wyrzec w tym przedmiocie. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o oddalenie skargi, wyjaśniając, że decyzja Komendanta Miejskiego Policji stanowi decyzję administracyjną w pełnym tego słowa znaczeniu, spełniającą wymogi formalne decyzji z art. 104, 107 kpa. a wydana została na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji, który ustanawia legitymację temu organowi do wydawania decyzji w kwestii opróżnienia lokalu. Prawo dysponowania do lokalu Policji oznacza tyle, że organy Policji wskazują właścicielowi lokalu – Gminie Miejskiej poprzez wydanie decyzji administracyjnej o przydziale osobę, z którą należy zawrzeć umowę najmu. Jeżeli zachodzą przesłanki do opróżnienia lokalu określone w ustawie o Policji wówczas właściwy organ Policji wydaje decyzję o opróżnieniu lokalu - tak jak w przedmiotowej sytuacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 145, poz. 1270) (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (p.p.s.a.) (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 tej ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Na podstawie powyższych kryteriów należy stwierdzić, że skarga C. K. nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu Komendant Miejski Policji jak i Komendant Wojewódzki przeprowadzili postępowanie w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego przez skarżącą w sposób prawidłowy zarówno pod względem formalnym, przy zachowaniu wszystkich wymogów procedury jak też pod względem merytorycznym. Wbrew twierdzeniu skarżącej w sprawie znajduje tylko i wyłącznie zastosowanie ustawa o Policji oraz ustawa o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin. Faktem jest, że ustawa o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie kodeksu cywilnego reguluje w sposób kompleksowy instytucję mieszkaniowego zasobu gmin i lokali socjalnych niemniej jednak należy zwrócić uwagę na art. 3 ust. 2, który wyraźnie wskazuje, że do lokali będących w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, do lokali będących w dyspozycji jednostek organizacyjnych Służby Więziennej oraz do lokali pozostających i przekazanych do dyspozycji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu, przepisy ustawy stosuje się, jeżeli przepisy odrębne dotyczące tych lokali nie stanowią inaczej. Art. 90 ustawy o Policji stanowi z kolei, że na lokale mieszkalne dla policjantów przeznacza się lokale będące w dyspozycji ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów, uzyskane w wyniku ich działalności inwestycyjnej albo od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, stanowiące własność gminy lub zakładów pracy, a także zwolnione przez osoby, które decyzje o przydziale uzyskały z jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych. Nie jest spornym fakt, że ojciec skarżącej J. C. otrzymał na podstawie przydziału nr [...] z dnia [...]1967 r. mieszkanie służbowe z racji bycia policjantem. Jako uprawniona do zamieszkania została wymieniona m.in. skarżąca C. K. Prawo skarżącej do zamieszkania wywodziło się jednak z uprawnienia ojca, a później matki, która po śmierci J. C. została wskazana w przydziale mieszkania. Wracając do głównego zarzutu skarżącej jakoby do sprawy nie odnosiła się ustawa o Policji lecz ustawa o ochronie praw lokatorów...() - regulacja dotycząca mieszkań funkcjonariuszy Policji znajdująca się w ustawie o Policji jest kompleksowa i nie ma potrzeby sięgania do innych ustaw w zakresie opróżniania lokalu, w tym rozwiązań w zakresie obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego. Wedle tej drugiej ustawy lokale socjalne przydzielane są z zasobu gminnego mieszkaniowego, nie pozostającego w dyspozycji innych podmiotów. Możliwość wydawania przez organy Policji decyzji o opróżnieniu lokali będących w ich dyspozycji potwierdza orzecznictwo sądowe przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 29.06.2002r. sygn. akt I CKN 683/00 (opubl. Biul. SN 2003/2/10). Teza tego wyroku brzmi w ten sposób, iż lokalem będącym w dyspozycji Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w rozumieniu art. 90 ustawy o Policji jest lokal, co do którego decyzja o jego przydziale lub o jego opróżnieniu należy do kompetencji jednostek podległych temu organowi. Podnoszone zatem przez skarżącą argumenty dotyczące czasokresu jej zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, który od dzieciństwa zaspokajał jej potrzeby bytowe, trudna sytuacja materialna, a przede wszystkim brak mieszkania, nie mogą stanowić przesłanki uwzględnienia skargi, gdyż nie można w oparciu o nie zanegować legalności zaskarżonej decyzji. Nadmienić jednak należy, że aspekty te mogą mieć znaczenie na etapie wykonania decyzji o opróżnieniu lokalu, w którym to postępowaniu stronie przysługuje prawo czynnego udziału i otrzymywania pouczeń o ewentualnych przysługujących środkach zaskarżenia. Nie jest przede wszystkim sporną okoliczność, iż skarżąca nie spełnia żadnej z przesłanek ustawowych, które gwarantują posiadanie mieszkania po śmierci pierwotnie uprawnionego do jego zamieszkiwania tzn. nie była i nie jest funkcjonariuszem Policji, nie posiada uprawnień do policyjnej renty rodzinnej oraz nie jest członkiem rodziny wymienionym w art. 89 ustawy o Policji z uwagi na granice wymaganego wieku czyli 25 lat a zatem wydanie decyzji przez Komendant Miejskiego Policji na podstawie art. 95 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji było w pełni uzasadnione. Wobec powyższego należy stwierdzić, iż skarga C. K. nie jest zasadna, wobec czego zgodnie z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została ona oddalona.