I SA/Po 328/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Katarzyna Wolna – Kubicka Sędziowie Sędzia WSA Karol Pawlicki As. sąd WSA Robert Talaga (spr.) Protokolant: starszy sekretarz sądowy Agata Pasternak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2016 rok I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] ) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 15 grudnia 2021 roku, nr [...] Prezydent Miasta [...] ustalił dla K. S. oraz M. S. podatek od nieruchomości położonej przy ulicy ul. [...] w [...] w kwocie [...]zł płatny w czterech ratach i terminach. W uzasadnieniu organ wskazał, że K. i M. S. są współwłaścicielami wyodrębnionych lokali nr [...] – (strychów) położonych w [...] przy ul. [...], które zgodnie z ewidencją gruntów i budynków posiadają funkcję użytkową niemieszkalną, co było sprzeczne z informacjami przedłożonymi w maju 2014 roku, w których podatnik wykazał powierzchnie mieszkalne. Funkcja użytkowa tych lokali nie uległa zmianie. Wydział Geodezji i Kartografii udzielił również informacji, że dane ujawnione w operacie ewidencyjnym są zgodne z prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego [...] Wydział I Cywilny [...] z dnia 08 stycznia 2013 r. W świetle powyższego podatek od nieruchomości powinien być ustalony od powierzchni niemieszkalnych. Pismem z dnia 11 stycznia 2022 roku K. i M. S. wnieśli odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 grudnia 2021 roku w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2016 rok, którą odebrali dnia 04 stycznia 2022 roku wskazując, że zgodnie z art. 21 par.1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Przy czym takie zobowiązanie nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy, a w sytuacji której dotyczy odwołanie nie można zastosować terminu 5 letniego gdyż podatnik złożył deklarację w terminie i ujawnił wszystkie dane niezbędne do ustalenia zobowiązania podatkowego zgodnie z art. 68 § 1 O.p. Decyzją z dnia 1 marca 2022 roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy poczynił własne ustalenia faktyczne, które były zbieżne z ustaleniami organu pierwszej instancji. Jednocześnie Kolegium uznało odwołanie za niezasadne. Sami zainteresowani w informacji z dnia 20 maja 2014 roku wskazali, iż powierzchnia użytkowa ww. lokali stanowiła odpowiednio wielkość 57,80 m oraz 112,50 m powierzchni użytkowej. W odniesieniu do zarzutu naruszenia dyspozycji przepisu art. 21 § 1 pkt. 2 Ordynacji podatkowej (3 letni okres przedawnienia zobowiązania podatkowego), Kolegium zaznaczyło, iż w myśl przepisu art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, w sytuacji gdy podatnik nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego lub nie ujawnił wszystkich danych do ustalenia zobowiązania podatkowego, zobowiązanie podatkowe nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Odwołujący w deklaracji złożonej 20 maja 2014 roku nie wykazali całkowitej powierzchni budynków pozostałych (organ podatkowy wyzwał zainteresowanych do wykonania powyższego dwukrotnie). Z uwagi na powyższe nie można było mówić o okoliczności przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z upływem okresu 3 letniego. W tym zakresie Kolegium uznało za prawidłowe przyjęcie w niniejszej sprawie stawki podatkowej w podatku od nieruchomości przewidzianej dla budynków pozostałych. Pismem z dnia 23 marca 2022 r. K. S. i M. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sąd Administracyjny Poznaniu skargę na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego nr [...] z dnia 01.03.2022r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 15.12.2021r nr [...] Decyzję zaskarżyli w całości. zarzucając jej: - naruszenie przepisów postępowania (mające istotny wpływ na wynik sprawy) poprzez niewyczerpujące rozpatrzenie zebranego materiału dowodowego oraz jego dowolną ocenę polegającą na nieuwzględnieniu terminu doręczenia zaskarżonej decyzji; - naruszenie zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa poprzez niestaranne rozpatrzenia materiału dowodowego; - naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez dowolne niezastosowanie art. 68 §2 ustawy Ordynacja podatkowa. W konsekwencji wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że podstawą zaskarżenia decyzji SKO jest art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, który mówi, że zobowiązanie podatkowe ustalone decyzją organu podatkowego nie powstaje jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Decyzja ustalająca zobowiązanie za rok 2016 (które przedawnia się z końcem roku 2021) została doręczona 04 stycznia 2022 roku. W tym stanie rzeczy skarga jest w pełni zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j.: Dz. U. z 2022 roku, poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości w zakresie swojej właściwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym § 2 cytowanego przepisu stanowi, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z treści zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2022 roku, poz. 329 ze zm.), dalej zwanej "p.p.s.a.", wynika, że sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla zaskarżoną decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto, stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, albo stwierdza ich wydanie z naruszeniem prawa. Zgodnie natomiast z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd ją oddala. Przy tym na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Po dokonaniu kontroli legalności zaskarżonej decyzji sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Poza sporem pozostaje, że skarżący w złożonej pierwotnie deklaracji nie ujawnili wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, nie wykazując, iż jego nieruchomość była wykorzystywana na potrzeby mieszkalne i powinna podlegać opodatkowaniu według wyższej stawki podatkowej. Zgodnie z art. 68 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2022 roku, poz. 2651 t.j.), jeżeli podatnik w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego, zobowiązanie, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2 O.p., nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca jego wysokość została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. W niniejszej sprawie warunek ten został spełniony, ponieważ ów termin w przypadku zobowiązania za 2016 r. upłynął z dniem 31 grudnia 2021 r. Natomiast decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 15 grudnia 2021 roku, nr [...] doręczono M. S. dopiero dnia 4 stycznia 2021 roku, o czym świadczy jego podpis na zwrotnym potwierdzeniu odbioru znajdującym się w aktach administracyjnych. Natomiast K. S. nie potwierdziła własnoręcznym podpisem odbioru przesyłki zawierającej przedmiotowa decyzję, a więc wobec próby jej doręczenia w dniu 22 grudnia 2021 roku oraz wobec dwukrotnego awizowania przesyłki należało przyjąć, że datą doręczenia był dzień 5 stycznia 2022 roku. W każdej sytuacji należy przyjąć, że decyzja organu pierwszej instancji wydana w dniu 15 grudnia 2021 r. została skutecznie doręczona po upływie 5 letniego terminu przedawnienia prawa do wydania decyzji ustalającej wymiar podatku od nieruchomości. W rezultacie obowiązek podatkowy nie przekształcił się w zobowiązanie podatkowe, gdyż decyzja wymierzająca podatek została doręczona po upływie terminu jego przedawnienia. Nie było zatem podstaw do rozpoznania wniesionego w sprawie odwołania skarżących. Konsekwencją powyższego jest konieczność uchylenia zaskarżonej decyzji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a., na które złożyły się kwota wpisu od skargi w wysokości [...] zł.