III SA/Po 1175/21

SENTENCJA Dnia 17 grudnia 2021 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Górecka Sędzia WSA Walentyna Długaszewska Sędzia WSA Izabela Paluszyńska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 17 grudnia 2021 roku sprawy ze skargi [...] Sp. j. [...] w likwidacji w [...] na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w [...] z dnia [...] maja 2021 roku nr [...] w przedmiocie odmowy uznania zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego I. uchyla zaskarżone postanowienie, II. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w [...] na rzecz strony skarżącej kwotę [...]- ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] maja 2021r. nr [...] na podstawie art. 34 w związku z art. 33 § 1 oraz na podstawie art. 34 § 1 i § 2 i art. 18 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020r., poz. 1427, dalej:u.p.e.a.) oraz art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2-2-r., poz. 256, dalej: K.p.a.) Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...], Inspektorat we [...] działając jako organ egzekucyjny i reprezentant wierzyciela odmówił uznania zarzutów w sprawie prowadzenia przez organ egzekucyjny postępowania egzekucyjnego przeciwko zobowiązanemu [...] sp.j. [...] w likwidacji w oparciu o wystawione przez wierzyciela tytuły wykonawcze nr [...], [...] W niniejszej sprawie organ wszczął postępowanie egzekucyjne na podstawie wystawionych przez wierzyciela – ZUS Oddział [...] w [...], tytułów wykonawczych: - [...] z [...].11.2018r. skutecznie doręczonych [...].11.2018r., - [...] z [...].03.2019r. skutecznie doręczonych [...].03.2019r., - [...] z [...].01.2019r. skutecznie doręczonych [...].01.2019r., - [...] z [...].02.2019r. skutecznie doręczony [...].02.2019r., - [...] z [...].04.2019r. skutecznie doręczonych [...].05.2019r., - [...] z [...].06.2019r. skutecznie doręczonych [...].06.2019r., - [...] z [...].02.2020r. doręczonych [...].01.2021r. Skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika [...] stycznia 2021r. (data wpływu do organu [...].01.2021r.) wniosła pismo zatytułowane (skarga, zarzuty, wnioski o umorzenia). Powołując się na treść art. 33, art. 54 i art. 59 u.p.e.a. skarżąca wskazała na wadliwość i zaskarżyła czynności dokonane przez Dyrektora [...] ZUS w [...] – działającego jako organ egzekucyjny oraz ZUS [...] w [...] Inspektorat w [...] – działający w charakterze wierzyciela. Skarżąca podała, że [...].01.2021r. otrzymała trzy zawiadomienia o zajęciu wierzytelności w Urzędzie Skarbowym w [...] oraz dwa odpisy tytułów wykonawczych [...], [...] Wskazała, że w sprawie doszło do dokonania czynności egzekucyjnych z naruszeniem przepisów ustawy, w oparciu o nieusuwalne wadliwe tytuły wykonawcze oraz poza postępowaniem egzekucyjnym. Te naruszenia wierzyciela i organu egzekucyjnego stanowią podstawę do formułowania zarówno skargi na czynności organu egzekucyjnego jak i zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej. Jako najważniejsze uchybienia skarżąca wskazała: 1. niedoręczenie odpisów tytułów wykonawczych (poza dwoma wskazanymi), co stanowi o rażącym naruszeniu przepisu art. 32 u.p.e.a., w konsekwencji zaś prowadzi do uznania, że postępowanie w pozostałym zakresie w ogóle nie zostało wszczęte i nie może być podjęta skutecznie żadna czynność egzekucyjna, 2. błędne określenie zobowiązanego w tytułach wykonawczych, co stanowi o rażącym naruszeniu przepisu art. 27 § 1 pkt 2 u.p.e.a , poprzez pominięcie w nazwie określenia " w likwidacji" pod jaką zobowiązany działa od [...].01.2017r., co stanowi podstawę do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przepisu art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., 3. błędne wskazanie wspólników zobowiązanego będącego spółką nie posiadającą osobowości prawnej w osobach U. C., która nie jest wspólniczką od dnia [...].01.2012r. oraz W. C., który nie jest wspólnikiem od dnia [...].10. 2020r., co stanowi podstawę umorzenia postępowania na podstawie przepisu art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a., 4. dokonanie czynności w oparciu o rażąco i oczywiście wadliwe tytuły wykonawcze, wbrew przepisom art. 29 § 1 i § 2 pkt 3, co winno być podstawą odmowy wszczęcia postępowania oraz jego umorzenia z urzędu, 5. dalsze prowadzenie postępowania pomimo występowania okoliczności stanowiących podstawę obligatoryjnego umorzenia z urzędu na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a, 6. błędne naliczenie kosztów egzekucyjnych, mimo braku wszczęcia postępowania, nie doręczenie odpisów tytułów wykonawczych oraz niedokonanie żadnej skutecznej czynności egzekucyjnej. Spółka wniosła o: 1. niezwłoczne umorzenie postępowania egzekucyjnego, 2. uchylenie dokonanych w toku postępowania czynności, 3. umorzenie naliczonych kosztów postępowania egzekucyjnego, 4. zwrot zobowiązanemu kosztów obrony przed bezprawną egzekucją. Postanowieniem z dnia [...] maja 2021r. nr [...] organ uwzględnił zgłoszony zarzut i umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych nr [...] i [...] doręczonych [...].01.2021r. uznając, że zawierały one nieaktualne dane wspólników, tj. nie uwzględniono danych zgłoszonych przez spółkę od [...].10.2020r. Zaskarżonym postanowieniem organ odmówił uznania zarzutów wobec wskazanych w nim 19 tytułów wykonawczych. Organ powołując się na treść art. 32 i 33 u.p.e.a. podał, że [...].12.2020r. dokonał zajęcia nadpłaty podatku na podstawie tytułów wykonawczych wskazanych w zawiadomieniach doręczonych spółce [...].01.2020r. Do zawiadomienia dołączono tylko dwa tytuły wykonawcze [...] i [...] Pozostałe, które zostały doręczone przed 2020r. spełniały wymogi określone przepisami u.p.e.a. i zawierały prawidłowe dane aktualne w dniu wystawienia co do danych wspólników oraz danych adresowych. Organ wskazał, że tytuły wskazane w postanowieniu zostały skutecznie doręczone. W związku z tym nie doszło do dokonania czynności egzekucyjnych z naruszeniem przepisów ustawy. W odniesieniu do tych tytułów, zdaniem organu, brak jest przesłanek do uznania zarzutów. Odnosząc się do zarzucanego pominięcia określenia w tytułach wykonawczych, że zobowiązany jest spółką " w likwidacji" organ podał, że ostatnie dokumenty zgłoszeniowe zostały przez zobowiązanego złożone [...].04.2016r. Na podstawie art. 44 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz.U. 2020, poz. 266, 321) o zmianach danych wskazanych w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 43 tejże ustawy (zgłoszenie płatnika składek), płatnik składek zawiadamia wskazaną przez Zakład jednostkę organizacyjną Zakładu w terminie 7 dni od zaistnienia zmian, stwierdzenia nieprawidłowości we własnym zakresie lub otrzymania zawiadomienia o stwierdzeniu nieprawidłowości przez Zakład. Zawiadomienia należy dokonać w formie dokumentu pisemnego według ustalonego wzoru albo w formie wydruku z oprogramowania, o którym mowa w art. 47 a ust. 1. na koncie płatnika składek nie odnotowano dokumentu. W terminowo wniesionej skardze skarżący zaskarżył w całości w/w postanowienie z [...] maja 2021r. zarzucając: 1. Naruszenie art. 27 § 1 pkt 2 i § 2 , art. 29 § 1 i § 2 pkt 3, art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. poprzez nie uwzględnienie wniesionych zarzutów skargi na czynności organu egzekucyjnego oraz wniosku o umorzenie administracyjnego postępowania egzekucyjnego mimo podjęcia kwestionowanych czynności w oparciu o rażąco błędne tytuły wykonawcze, 2. nierozpoznanie podniesionych zastrzeżeń, bądź ich rozpoznanie w niewłaściwym postępowaniu. Wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i zobowiązanie organu do rozpoznania wszystkich aspektów podniesionych w piśmie z [...].01.2021r. we właściwym trybie, ze wskazaniem jakie przepisy prawa mają zastosowanie przy badaniu tytułu wykonawczego oraz o zasądzenie od ZUS zwrotu kosztów zastępstwa procesowego przez radcę prawnego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Niniejsza sprawa na podstawie art. 119 pkt 3 i art. 121 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2020, poz. 2320 ze zm., dalej p.p.s.a) została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym, w trybie uproszczonym w składzie trzech sędziów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W inicjującym niniejszą sprawę piśmie strony z [...].01.2021r. (data wpływu [...] stycznia 2021r.) zawarte zostały: zarzuty, skarga na czynności egzekucyjne i wnioski o umorzenie postępowania. Zasadny był zarzut skargi nie rozpoznania złożonego wniosku we właściwym trybie. Organ bowiem w zaskarżonym postanowieniu odmówił uznania zarzutów, bez wskazania dokładnej podstawy prawnej i bez rozważanie charakteru pisma strony z [...].01.2021r. Niewątpliwie bowiem zawarte w piśmie strony z [...].01.2021r.wnioski wskazujące na chęć skorzystania przez stronę z różnych środków prawnych wymagały doprecyzowania i w dalszej kolejności dalszego prawidłowego rozpoznania. Skarga na czynności egzekucyjne i zarzuty na postępowanie egzekucyjne to niekonkurencyjne (odrębne) środki zaskarżenia. Umorzenie postępowania egzekucyjnego ( art. 59 § 1 u.p.e.a) jest konsekwencją stwierdzenia, że postępowanie to nie może być prowadzone i że przyczyny niedopuszczalności egzekucji mają trwały, a nie przejściowy charakter. Postępowanie egzekucyjne w przypadku uznania zarzutu zobowiązanego w sprawie egzekucji administracyjnej jest umarzane na podstawie art. 34 § 4 pkt 3 u.p.e.a., a nie na podstawie art. 59. Należy wyjaśnić, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są jednym z podstawowych środków prawnych w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Rozpoznawanie zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej, rozumiane w jak najszerszym zakresie, można podzielić na dwa zasadnicze etapy. Pierwszym jest wstępna kontrola wniesionych zarzutów przez organ egzekucyjny. Drugim etapem jest rozpoznanie zarzutów przez organ egzekucyjny, a więc rozpoznawanie w znaczeniu ścisłym. W ramach pierwszego etapu organ egzekucyjny dokonuje weryfikacji tego środka zaskarżenia w aspekcie dopuszczalności, zachowania terminu oraz spełnienia wymogów formalnych. W tym zakresie sposób rozpoznania zarzutów nie odbiega od typowej kontroli wstępnej mającej zastosowanie odnośnie do każdego innego środka zaskarżenia. W zaskarżonym postanowieniu organ w ogóle nie ustosunkował się do kwestii terminowości wniesienia przez stronę zarzutów określoną w art. 33 § 5 u.p.e.a. , a rozpoznał zarzuty w odniesieniu do 19 tytułów wykonawczych, w zawiadomieniach wskazano 22 tytuły wykonawcze. Rozpoznając zarzuty merytorycznie organ nie wyjaśnił jaka była podstawa zgłoszonych zarzutów. Podstawy zgłoszonych zarzutów wymienione są w art. 33 § 2 u.pe.a. i stanowią katalog zamknięty. Zarzut w obecnym stanie prawnym jest środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Z tytułu wykonawczego wynika domniemanie istnienia obowiązku oraz spełnienia wszystkich przesłanek dopuszczalności wszczęcia postępowania egzekucyjnego, dlatego zobowiązany, wnosząc zarzut, zamierza wykazać, że: a) nie jest prawdziwe twierdzenie wierzyciela, że obowiązek istnieje (art. 33 § 2 pkt 1) albo b) wprawdzie obowiązek został nałożony na zobowiązanego wskazanego w tytule wykonawczym, ale określenie obowiązku w tytule wykonawczym odbiega od treści nałożonego obowiązku (art. 33 § 2 pkt 2), albo c) obowiązek został nałożony na inną osobę niż wskazana w tytule wykonawczym jako zobowiązany (art. 33 § 2 pkt 3), albo d) tytuł wykonawczy został wystawiony przedwcześnie, bo przed doręczeniem zobowiązanemu upomnienia, które było wymagane (art. 33 § 2 pkt 4), albo e) obowiązek wygasł w całości lub w części, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 5), albo e) obowiązek nie jest wymagalny, dlatego nie było podstaw do wystawienia tytułu wykonawczego (art. 33 § 2 pkt 6). Zarówno strona w piśmie inicjującym niniejsze postępowanie jak i organ w zaskarżonym postanowieniu nie wskazały żadnej z podstaw zarzutów wymienionych w art. 33 § 2 u.p.e.a., co skutkuje uznaniem, że zaskarżone postanowienie nie odpowiada prawu. Zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione w ustawie, to jest obecnie w art. 33 § 2 u.p.e.a. (por. wyrok NSA OZ w Lublinie z 20.09.1995 r., SA/Lu 2104/94, LEX nr 26956; wyrok NSA z 27.10.1999 r., IV SA 1104/96, LEX nr 47780). Jeżeli zobowiązany zawrze w piśmie skierowanym do organu egzekucyjnego, oprócz zarzutów sformułowanych na podstawie okoliczności wskazanych w art. 33 § 2 u.p.e.a., także inne zastrzeżenia, to organ egzekucyjny powinien dokonać analizy treści pisma i oddzielnie rozpatrzyć zarzuty oraz inne zastrzeżenia zobowiązanego dotyczące egzekucji, czego w niniejszej sprawie organ nie dokonał. Zastrzeżenia, które nie stanowią zarzutu w rozumieniu art. 33 § 1, a dotyczą egzekucji, mogą być uznane za skargę na czynności egzekucyjne, a w przypadku egzekucji obowiązków o charakterze niepieniężnym – również za zażalenie na postanowienie o zastosowaniu środka egzekucyjnego. W orzecznictwie wskazano, że nie nadaje się biegu zastrzeżeniom niemogącym stanowić podstawy zarzutów, jeżeli pismo zobowiązanego zawierające zarzuty zostało sporządzone przez profesjonalnego pełnomocnika (zob. uzasadnienie wyroku NSA z 15.04.2011 r., II FSK 220/10, LEX nr 1081347). Zachowuje aktualność w obecnym stanie prawnym pogląd prawny, że podstawy poszczególnych zarzutów wyłączają się wzajemnie (wyrok NSA z 12.01.2018 r., II FSK 3535/15, LEX nr 2440687). Nie można zatem przywoływać jednej okoliczności jako podstawy dwóch lub więcej zarzutów. Zobowiązany nie może po upływie terminu do wniesienia zarzutu uzupełniać zarzutu zgłoszonego w terminie, powołując nowe jego podstawy, gdyż zarzut w tym zakresie jest spóźniony i nie podlega rozpatrzeniu. Rozpoznając zarzuty organ egzekucyjny będący jednocześnie wierzycielem w myśl art. 34 § 2 pkt 1-3 u.p.e.a może: oddalić zarzut, uznać zarzut lub stwierdzić niedopuszczalność zarzutu a nie jak błędnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu odmówić uznania zarzutu. Określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucją postępowania egzekucyjnego. Ma charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 października 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 3396/14 – wszystkie wyroki sądów administracyjnych powołane w uzasadnieniu dostępne są w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonanie przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny lub przez egzekutora, a także na wydawane w toku egzekucji akty (postanowienia i zarządzenia), na które nie przysługuje inny środek zaskarżenia, jak np. zażalenie, czy zarzuty. Kontroli w tym trybie mogą bowiem podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, którymi są zgodnie z definicją legalną z art. 1a pkt 2 u.p.e.a. wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. Służy kontroli prawidłowości stosowania przez organy egzekucyjne środków egzekucyjnych, zmierzających do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Również Sąd w ramach kontroli postanowienia organu odwoławczego, nie może badać takich okoliczności, które mogą być przedmiotem innych postępowań. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się bowiem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W postępowaniu dotyczącym zarzutów nie bada się okoliczności mogących być objętych skargą na czynności egzekucyjne, czy podstawą umorzenia postępowania, inną niż wskazana w art. 34 § 4 pkt 3 u.p.e.a. Zatem nie mogą być przedmiotem kontroli w postępowaniu dotyczącym skargi na czynności egzekucyjne zarzuty dotyczące zasadności wszczęcia postępowania egzekucyjnego ani też nie ocenia się prawidłowości jego prowadzenia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 marca 2015 r., sygn. akt II FSK 290/13). A w sprawie dotyczącym zarzutów nie rozpoznaje się okoliczności stanowiących podstawę skargi czy wniosku o umorzenie postępowania. Obowiązkiem organu egzekucyjnego przed przystąpieniem do egzekucji jest zbadanie dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia egzekucji administracyjnej (art. 29 u.p.e.a.). Ustalenia organu egzekucyjnego w tym zakresie mogą być kwestionowane w toku postępowania egzekucyjnego. Okoliczności uzasadniające umorzenie postępowania mogą pojawić się również po wszczęciu postępowania egzekucyjnego. Okoliczności wskazane w art. 59 § 1 jako podstawy umorzenia egzekucji administracyjnej stanowią przesłanki negatywne dopuszczalności prowadzenia egzekucji. Mają one charakter bezwzględny, to jest w przypadku ich wystąpienia umorzenie postępowania jest obligatoryjne. Są one uwzględniane zarówno z urzędu, jak i na wniosek wierzyciela lub zobowiązanego (zob. art. 59 § 4 u.p.e.a.). Niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 stanowią w obecnym stanie prawnym podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego (art. 59 § 1 pkt 1–3). W niniejszej sprawie strona wskazywała na brak doręczenia tytułów wykonawczych i błędne określenie w nich zobowiązanego bez wskazania, że spółka znajduje się " w likwidacji", czy wskazanie wspólników, którzy wystąpili ze spółki. Pismo z [...].01.2021r. złożyła po otrzymaniu trzech zawiadomień o zajęciu wierzytelności i dwóch tytułów wykonawczych Odnośnie dwóch tytułów wykonawczych organ uznał zarzuty. Postanowienie w tym zakresie nie zostało zaskarżone. Na zawiadomienie przysługiwała skarga na czynność egzekucyjną i w takim trybie po doprecyzowaniu przez stronę winna być rozpoznana. Strona złożyła również wniosek o umorzenie postępowania z uwagi na niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów z art. 27 u.p.e.a., co winno być rozpoznane jako wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 3 u.p.e.a. Zarzucany przez stronę brak doręczenia tytułów wykonawczych winien również być rozpoznany jako wniosek o umorzenie postępowania na podstawie art. 59 § 1 pkt 1 u.p.e.a. Uwzględniając powyższe organ rozpozna wniosek strony w prawidłowym trybie, po ewentualnym doprecyzowaniu żądania. Na tym etapie postępowania z uwagi na wadliwość zaskarżonego postanowienia wskazaną wyżej, Sąd na podstawie art. 145 § 1 lit c p.p.s.a uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2018r., poz. 265)