II SA/Bk 331/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Elżbieta Lemańska, sędzia WSA Małgorzata Roleder, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 10 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A. R. na decyzję P. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w B. z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki budynku oddala skargę. UZASADNIENIE P. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w B. (dalej: PWINB) decyzją z dnia [...] lutego 2020 r., nr[...], utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. (dalej: PINB) z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...[, nakazującej A. I. R. rozbiórkę budynku o wym. 7,30 m x 5,30 m wraz z tarasem o wym. 1,88 m x 5,30 m oraz instalacją kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem na ścieki, na działce nr geod. [...] (przed podziałem nr geod. [...]) położonej w obrębie F., gm. G. Decyzja PWINB wydana została przy następujących ustaleniach stanu faktycznego i ocenie prawnej sprawy. W dniu 13 sierpnia 2013 r. PINB wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie legalności przedmiotowego budynku wraz z tarasem usytuowanego na działce nr geod[...] położonej w obrębie F., gm. G. Podczas przeprowadzonych w dniu 17 września 2013 r. oględzin ustalono, że A. I.R. na przedmiotowej działce wybudowała budynek letniskowy o wymiarach 7,30 m x 5,30 m z zadaszonym tarasem o wymiarach 1,88 m x 5,30 m, w odległości od 2,5 m do 3,5 m od granicy z działką nr geod. [...]. Obiekt ten ma konstrukcję drewnianą, jest parterowy, niepodpiwniczony, z poddaszem użytkowym, z dachem dwuspadowym, trwale połączony z gruntem, posadowiony na fundamencie betonowym. Na poziomie parteru wydzielona jest łazienka i aneks kuchenny, pozostała część parteru jest otwarta i użytkowana jako pokój dzienny. W pokoju tym znajduje się kominek żeliwny, schody drewniane prowadzące na poddasze oraz meble, tj. stół, krzesła, komoda. Na poddaszu wydzielone są dwa pomieszczenia (pokoje), w których znajdują się szafki. Budynek wyposażony jest w instalację elektryczną wodociągową z sieci i kanalizacyjną z odprowadzeniem do własnego zbiornika na ścieki. Ustalono ponadto, że budowa została zakończona, budynek został wybudowany od podstaw z nowych materiałów, a widniejące na mapie dwa budynki gospodarcze nie występują faktycznie w terenie. Ustalono również, że działka nr geod. [...] (obecnie działka nr geod. [...]) położona w obrębie ewidencyjnym F., gm. G. nie jest objęta aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, jednakże położona jest na Obszarze Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A. " (Dz. Urzęd. Woj. P. z 2015r., poz. 2117 z późn. zm.), na terenie specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza A. " (kod:[...] ) oraz na obszarze siedliskowej N. "Ostoja A. " (kod: PLH 200005). Dalej organ wyjaśnił, że A. R. podczas oględzin oświadczyła, że budynek został wzniesiony w latach 2008-2011. Inwestorka nie posiadała dokumentów dotyczących budowy tego budynku, dokonała natomiast zgłoszenia robót remontowych na budynek starej suszarni, który znajdował się obok aktualnego budynku. Stara suszarnia została jednak rozebrana. Wobec powyższego PINB postanowieniem z dnia 27 września 2013 r., znak:[...], wstrzymał roboty budowlane przy budowie budynku usytuowanego na działce nr geod. [...] położonej w obrębie F., gm. G. oraz nałożył na A. I. R. obowiązek przedłożenia w terminie do 28 lutego 2014 r. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czterech egzemplarzy projektu budowlanego oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Termin ten, na wniosek inwestorki, był przedłużony do 30 kwietnia 2014 r. (postanowieniem z dnia 13 grudnia 2013 r.). Ponadto postanowieniem z dnia 27 maja 2014 r., znak: [...], organ pierwszej instancji, mając na uwadze prośby inwestorki oraz informację z Urzędu Gminy G. o prowadzonym postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, zawiesił z urzędu powyższe postępowanie administracyjne. Dalej organ wskazał, że w dniu 4 listopada 2019 r. Wójt Gminy G. decyzją, znak: [...[, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku gospodarczego z funkcją rekreacyjną na działce nr [...] we F., gmina G., w powodu wycofania wniosku inwestora. Wobec powyższego PINB postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r., znak: [...], podjął z urzędu zawieszone postępowanie administracyjne w sprawie legalności budynku usytuowanego na działce nr geod. [...] (obecnie działka nr geod. [...[) położonej w obrębie F., gm. G. Ponieważ inwestorka nie przedłożyła wymaganych dokumentów, PINB decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy - Prawo budowlane, nakazał A. I. R. rozbiórkę budynku o wym. 7,30 m x 5,30 m wraz z tarasem o wym. 1,88 m x 5,30 m oraz instalacją kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem na ścieki na działce nr geod. 103/1 (przed podziałem nr geod. [...]) położonej w obrębie F., gm. G. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła A. I. R., w którym wskazała, że obecnie podjęła kolejne czynności w celu uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. PWINB decyzją z dnia [...]lutego 2020 r., nr[...] , utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy opisał dotychczasowy przebieg postępowania oraz wskazał i omówił przepisy regulujące omawianą materię. Wyjaśnił, że przepisy art. 48 ust. 2 i 3 Prawa budowlanego - przewidują możliwość legalizacji przedmiotowego obiektu pod warunkiem wypełnienia przez inwestora obowiązków przewidzianych w tych przepisach. Organ pierwszej instancji umożliwił A. R. legalizację przedmiotowej inwestycji, co więcej oczekiwał bardzo długo na przedłożenie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jednakże nie została ona wydana, ponieważ inwestorka wycofała wniosek z urzędu gminy. Nieprzedłożenie dokumentów skutkuje nakazaniem rozbiórki obiektu budowlanego, zgodnie z przepisem art. 49 ust. 4 ww. ustawy. Zatem, organ pierwszej instancji nie miał możliwości wydania rozstrzygnięcia o innej treści niż zaskarżona decyzja. Organ odwoławczy odniósł się też do zarzutów z odwołania i wyjaśnił, że są one niezasadne. W jego ocenie, skoro inwestorka przez ponad 6 lat nie była w stanie uzyskać decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego budynku, oznacza to, że jego lokalizacja jest sprzeczna z przepisami o ochroni środowiska obowiązującymi na tym terenie. Zatem ponowne występowanie o ustalenie warunków zabudowy, zapowiedziane w odwołaniu oraz żądanie zawieszenia postępowania przez organy nadzoru budowlanego, jest niezasadne i służyć ma jedynie dalszemu korzystaniu z obiektu wybudowanego niezgodnie z prawem i mającego negatywny wpływ na środowisko przyrodnicze (usytuowanie w 100-metrowej strefie ochronnej rzeki Czarna Hańcza). Skargę na powyższą decyzję, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku, wniosła A. I. R, w której zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego i materialnego, tj. art. 48 ust 2 i 3 Prawa budowlanego. W jej ocenie organy nie rozważyły możliwości otrzymania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy na podstawie prawa obowiązującego w dniu wydania decyzji, tj. 19 lutego 2020 r., w zakresie w jakim stopniu jest to niezbędne w celu przywrócenia stanu zgodnego z prawem i możliwości legalizacji budynku. Skarżąca nie zgodziła się ze stwierdzeniem, że lokalizacja przedmiotowego budynku jest sprzeczna z przepisami o ochronie środowiska obowiązującymi w dniu wydania decyzji na tym terenie, bo taka prawomocna decyzja nie została wydana. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie obu decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżąca opisała przebieg postępowania i wyjaśniła, że w dniu 26 sierpnia 2019 r. złożyła w Gminie G. nowy kompletny wniosek o ustalenie warunków zabudowy na działkę geodezyjną [...] położoną w obrębie ewidencyjnym F., gm. G. dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku mieszkalnego w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej. Nowy wniosek został złożony ze względu na podział nieruchomości, zmianę charakteru budynku, dzierżawę nowych gruntów rolnych, a przede wszystkim na nową uchwałę Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], zmieniająca uchwałę w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A. ", która ma decydujący wpływ na wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Dalej skarżąca wyjaśniła, że poprzedni wniosek o wydanie warunków zabudowy został wycofany ze względu na zmiany charakteru budynku, powiększeniem gospodarstwa rolnego, podział geodezyjny działki i zmianę uchwały Sejmiku Województwa P. dotyczącego Obszaru Chronionego Puszcza i Jeziora A.. Od 2013 r. dwukrotnie zmieniała się uchwała Sejmiku w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A. " . Pierwsza zmiana była w dniu 22 czerwca 2015 r. - uchwała nr [...] Sejmiku Województwa P. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A. " a kolejna zmiana w dniu 29 czerwca 2018 r. - uchwała nr [...] z dnia 25 czerwca 2018 r. Zmiany które zostały wprowadzone w 2018 r. mogą mieć kluczowe znaczenie w otrzymaniu pozytywnej zgody na lokalizację legalizowanego budynku od Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska. Zmiany dokonane w 2018 r. mogą mieć decydujące znaczenie, a w szczególności zmiana § 4 ust. 3 uchwały. RDOŚ jeszcze nie ustosunkował się co do możliwości uzgodnienia nowego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Stąd zasadny jest wniosek o zawieszenie postępowania sądowego do czasu rozpatrzenia sprawy o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy z wniosku z dnia 26 sierpnia 2019 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i wyjaśnił, że lokalizacja przedmiotowego budynku jest sprzeczna z przepisami o ochronie środowiska obowiązującymi na terenie, na którym on się znajduje, ponieważ jest on usytuowany w 100- metrowej strefie ochronnej rzeki C.. W piśmie procesowym z dnia 19 października 2020 r. skarżąca wyjaśniła, że obecnie jest właścicielką nieruchomości we wsi T. o numerach geodezyjnych [...],a ponadto dzierżawi tam nieruchomość siedliskową o nr [...], przylegającą do jej nieruchomości. Wszystkie te nieruchomości znajdują się w strefie ochronnej rzeki C.. Natomiast na działce nr [...] znajduje się budynek gospodarczy, który służy jej jako pracownia pszczelarska. Budynek ten jest w trakcie legalizacji – na tę okoliczność złożyła decyzję PWINB z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] (która uchyliła decyzję PINB z dnia 30 kwietnia 2020 r., nr[...] , nakazującej inwestorce rozbiórkę budynku na działce nr 103/2) oraz postanowienie PINB z dnia 27 sierpnia 2020 r., nr [...], w którym nałożono na inwestorkę obowiązek przedłożenia w terminie do 31 marca 2021 r. dokumentów niezbędnych do legalizacji budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr geod. [...] położonej w obrębie ewid. F. gm. G. Zdaniem skarżącej, po zalegalizowaniu budynku pracowni pszczelarskiej na działce nr[...], będzie ona mogła zalegalizować budynek na działce nr [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki przewidziane w ustawie. Natomiast stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona decyzja PWINB z dnia [...] lutego 2020 r., nr[...] , która utrzymała w mocy decyzję PINB z dnia [...]grudnia 2019 r., nr [...], nakazującej A. rozbiórki budynku o wym. 7,30 m x 5,30 m wraz z tarasem o wym. 1,88 m x 5,30 m oraz instalacją kanalizacji sanitarnej ze zbiornikiem na ścieki, na działce nr geod. [...] (przed podziałem nr geod. [...]) położonej w obrębie F., gm. G. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2029 r., poz. 1186; dalej: P.b.), a w szczególności art. 48 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 48 ust. 4 P.b. W sprawie niniejszej poza sporem pozostaje, że budynek, taras oraz instalacja kanalizacji sanitarnej wraz ze zbiornikiem na ścieki na działce geod. nr [...] w obrębie F., gm. G., zostały wybudowane w latach 2008-2011 jako samowola budowlana. Nie ma też sporu odnośnie tego, że PINB postanowieniem z dnia [...] września 2013 r. wstrzymał roboty budowlane i nałożył na inwestorkę obowiązek przedłożenia w terminie do 28 lutego 2014 r. dokumentów, w tym ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, oraz że termin ten wydłużono do dnia 30 kwietnia 2014 r. Nie budzi też wątpliwości, że nałożone obowiązki nie zostały wykonane nie tylko w zakreślonym terminie, ale też do dnia orzekania przez Sąd. Spór w sprawie dotyczy zaś kwestii, czy organy winny nadal się wstrzymywać z orzekaniem do czasu uzyskania przez skarżącą stosownej decyzji o warunkach zabudowy. Zgodnie z art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Natomiast art. 48 ust. 4 P.b. stanowi, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1. Z kolei ust. 3 wskazanego przepisu, w postanowieniu, o którym mowa w ust. 2, ustala się wymagania dotyczące niezbędnych zabezpieczeń budowy oraz nakłada obowiązek przedstawienia, w wyznaczonym terminie: (1) zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego; (2) dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4 oraz ust. 3; do projektu architektoniczno-budowlanego nie stosuje się przepisu art. 20 ust. 3 pkt 2. Jak widać z powyższych przepisów, postępowanie legalizacyjne poprzedza wydanie nakazu rozbiórki, a skorzystanie z możliwości legalizacji obiektu jest prawem inwestora. Jeżeli jednak inwestor nie wykona nałożonych na niego obowiązków w toku postępowania legalizacyjnego, przyjmuje się, że rezygnuje z możliwości legalizacji obiektu, co skutkuje wówczas wydaniem decyzji o nakazie rozbiórki (por. wyrok WSA w Białymstoku z dnia 24 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Bk 305/20. Przy czym bez znaczenia dla rozstrzygnięcia organu o rozbiórce obiektu pozostaje fakt, czy inwestor nie chciał przedłożyć dokumentów, czy też nie mógł ich przedłożyć. Każde bowiem niespełnienie warunków ustawowych w procesie legalizacji zobowiązuje organ do orzeczenia rozbiórki. Decyzja w tym przedmiocie ma charakter związany, a nie uznaniowy i nie jest zależna od woli organu lub inwestora. Wyłącznie wymagania ustawowe decydują w prawie budowlanym o możliwości zalegalizowania obiektu, a ich niespełnienie wyklucza zastosowanie innego, pozaustawowego trybu doprowadzenia obiektu do stanu zgodności z prawem (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 lutego 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 2212/19). Podkreślenia też wymaga, że termin wykonania obowiązku przedstawienia dokumentów określonych w art. 48 ust. 3 P.b. jest terminem procesowym (instrukcyjnym), którego określenie ustawodawca pozostawił organowi wydającemu postanowienie na podstawie art. 48 ust. 2 P.b. Termin przedłożenia wymaganych dokumentów określa zatem sam organ w ramach posiadanego luzu decyzyjnego, niemniej powinien on zostać określony w sposób odpowiadający realiom rozpoznawanej sprawy, przy czym musi być na tyle długi, aby umożliwić stronie skuteczne spełnienie nałożonych obowiązków (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 6 maja 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 156/20). W realiach niniejszej sprawy skarżąca miała zakreślony termin na złożenie stosownych dokumentów do dnia 30 kwietnia 2014 r. Od tego czasu upłynęło ponad sześć lat i nadal nie zostały one przedłożone organowi. Mają zatem rację organy, że brak jest podstaw do dalszego zawieszania postępowania (było ono zawieszone od 27 maja 2014 r. do 27 listopada 2019 r.). Tym bardziej, że w międzyczasie skarżąca występowała o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy (na działce nr [...] – obecnie [...]) i ostatecznie postępowanie to zostało umorzone w dniu 4 listopada 2019 r. w związku z cofnięciem przez nią wniosku. Cofnięcie zaś nastąpiło w związku z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w B. z dnia [...] stycznia 2016 r. odmawiającym uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej nieruchomości, gdyż realizacja przedsięwzięcia naruszyła zakaz określony w § 4 ust. 1 pkt 7 uchwały Nr [...]Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A." (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2015 r., poz. 2117), stanowiący, iż w granicach rzeczonego obszaru chronionego zakazuje się lokalizowania obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej (postanowienie to zostało utrzymane w mocy postanowieniem Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 16 sierpnia 2016 r., od którego została oddalona skarga skarżącej przez WSA w Warszawie prawomocnym wyrokiem z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2796/16 – wyrok uprawomocnił się w dniu 22 sierpnia 2019 r.). Jak z powyższego zatem widać, skarżąca nie przedłożyła w organie prowadzącym postępowanie legalizacyjne żądanych dokumentów. Przy czym zauważenia wymaga, że o ile chodzi o decyzję o warunkach zabudowy, to nie przedłożyła jej z uwagi na niemożność jej uzyskania. Nie można jednak nie zauważyć, że w postanowieniu z dnia 27 września 2013 r. nałożono na skarżącą również obowiązek przedłożenia w zakreślonym terminie czterech egzemplarzy projektu budowlanego, a obowiązek ten także nie został wykonany. Na tę zaś okoliczność skarżąca nie składa żadnych wyjaśnień i nie podejmuje nawet próby usprawiedliwienia swojej bezczynności w tym zakresie. W ocenie Sądu bez wpływu na rozstrzygnięcie pozostaje fakt złożenia przez skarżącą w dniu 26 sierpnia 2019 r. kolejnego wniosku o uzyskanie decyzji warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na legalizacji budynku mieszkalnego w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej na nieruchomości o nr geod. [...] położonej w obrębie ewid. F., gm. G.. Jest to już bowiem trzeci wniosek, przy czym zauważenia wymaga, że w pierwszym przypadku skarżąca definiowała swój wniosek jako wniosek o uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku gospodarczego, w drugim przypadku chodziło o legalizację budynku gospodarczego z funkcją rekreacyjną, zaś w trzecim przypadku chodzi o legalizację budynku mieszkalnego w ramach istniejącej zabudowy zagrodowej. Trafnie wskazuje organ I instancji, że jak dotychczas skarżącej nie udało się uzyskać pozytywnych uzgodnień organów ochrony środowiska, a to powoduje, że nie może ona uzyskać decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji w ramach postępowania legalizacyjnego. Zdaniem Sądu bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje także fakt, iż toczy się obecnie równolegle (od dnia 4 lutego 2020 r.) postępowanie o legalizację samowolnie wybudowanego budynku gospodarczego usytuowanego na działce nr 103/2 położonej w obrębie F., gm. G. (działka granicząca z działką nr [...]). Postępowania te są bowiem niezależne od siebie, zaś ewentualna legalizacja budynku gospodarczego na działce nr [...] nijak nie wpłynie na legalizację obiektów budowlanych (w tym budynku mieszkalnego) na działce nr[...]. Zresztą, jak wskazuje skarżąca w piśmie z dnia 19 października 2020 r. (k. 121 akt sądowych), zamiarem jej jest, aby dopiero po zalegalizowaniu budynku gospodarczego na działce nr [...] przystąpić do legalizacji budynku mieszkalnego w zabudowie zagrodowej na działce nr[...] . W ocenie Sądu skarżąca nie zauważa, że postępowanie legalizacyjne w sprawie niniejszej trwa już od 2013 r., a zatem nie może być mowy o "przystępowaniu" do niego i to dopiero za jakiś czas. Jako niezasadne jest również powoływanie się przez skarżącą na uchwałę Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2018 r., Nr[...], zmieniającą uchwałę w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A. " (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2018 r., poz. 2905). Zarówno bowiem w uchwale Nr [...] Sejmiku Województwa P. z dnia [...] czerwca 2015 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza i Jeziora A. " (Dz. Urz. Woj. Podl. z 2015 r. poz. 2117), jak i w uchwale zmieniającej nadal występuje zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, z wyjątkiem urządzeń wodnych oraz obiektów służących prowadzeniu racjonalnej gospodarki rolnej, leśnej lub rybackiej. Zresztą znamiennym w tym względzie jest fakt, że ostatnie postępowanie o uzyskanie warunków zabudowy dla działki nr [...] zostało wszczęte w dniu 26 sierpnia 2019 r., projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony w grudniu 2019 r. (k.9-17 akt sądowych), a jednak do 10 listopada 2020 r. skarżąca owej decyzji o warunkach zabudowy nie uzyskała. Do dnia 10 listopada 2020 r. skarżąca, co już wskazywano wyżej, nie przedłożyła także czterech egzemplarzy projektu budowlanego. W tych zatem okolicznościach organy nie mogły inaczej rozstrzygnąć, jak tylko wydać decyzje o rozbiórce samowolnie wybudowanego obiektu budowlanego. Reasumując, zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie doszukał się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., należało orzec jak w sentencji.