III SA/Gl 339/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Marzanna Sałuda po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi "A" w K. na decyzję "B" S.A. w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie informacji publicznej oddala skargę. UZASADNIENIE Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 10 marca 2020 r. sygn. akt I OSK 3922/18, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 210/18, którym WSA oddalił skargę A w K. (dalej: Fundacja, strona, skarżąca) na decyzję B S.A. w K. (dalej: Spółka, organ) z [...] r. nr [...], w przedmiocie informacji publicznej. Z akt administracyjnych wynika, że wnioskiem z 10 października 2017 r. Fundacja wystąpiła do Spółki o udostępnienie informacji publicznej w postaci przesłania w formie elektronicznej umowy zawartej pomiędzy C S.A. a Spółką na dostawę węgla do planowanej elektrowni [...] C. Zaś w razie odmowy udostępnienia informacji publicznej, Fundacja wystąpiła o udzielenie informacji na temat okresu, na jaki została zawarta ww. umowa oraz ustalonej w niej ceny węgla lub określonego w umowie sposobu ustalania ceny węgla. Decyzją z [...]r. nr [...], Spółka odmówiła udzielenia informacji, w postaci udostępnienia treści umowy wieloletniej na dostawy węgla do planowanej elektrowni C, oraz odmówiła dokładnego wyjaśnienia treści formuły cenowej zastosowanej w tejże umowie, w tym poprzez zacytowanie odpowiednich zapisów umownych - z uwagi na obowiązek zachowania w poufności wyżej wymienionej informacji, stanowiących tajemnicę przedsiębiorcy. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Fundacja wniosła o zmianę decyzji i udostępnienie wnioskowanych informacji. Wskazała, że nie wyjaśniono dlaczego ujawnienie wnioskowanej informacji (tj. formuły cenowej zawartej w umowie na dostawę węgla dla planowanej elektrowni C) wpłynie negatywnie na sytuację jednej ze stron umowy. Zaskarżoną decyzją z [...]r. Spółka utrzymała w mocy decyzję z [...]r. W uzasadnieniu decyzji Spółka podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko, wskazując, że żądane informacje były udostępnione publicznie w raporcie bieżącym nr [...] zarządu spółki D S.A. z [...] r., na stronie internetowej Giełdy Papierów Wartościowych www.gpw.pl lub spółki D S.A. [...], w zakładce Raporty giełdowe. Zdaniem Spółki, dalsze informacje nie podlegają udostępnieniu, gdyż stanowią tajemnicę organizacyjną i handlową w.w. przedsiębiorców. Treść umowy w zakresie formuły cenowej ma walor informacji poufnych w rozumieniu art. 7 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 596/2014 z 16 kwietnia 2014 r. w sprawie nadużyć na rynku (Dz.U.UE.L.2014.173.1). Przywołując treść art. 14 rozporządzenia z 16 kwietnia 2014 r. Spółka wyjaśniła, że strony umowy na dostawy węgla zastrzegły, że treść tej umowy stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, tajemnicę handlową oraz może stanowić informacje poufne w rozumieniu przepisów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi, których nieuprawnione ujawnienie, wykorzystanie lub dokonywanie rekomendacji na ich podstawie wiąże się z odpowiedzialnością przewidzianą w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, w tym odpowiedzialnością karną. Ponadto Spółka objęła umowę klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa" wynikającą z Polityki Bezpieczeństwa Informacji Spółki z 21 listopada 2016 r. Spółka wskazała też na ograniczenia w dostępie do informacji publicznej wynikające z art. 5 ust. 1 i ust 2 ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 1746 – dalej "u.d.i.p.") podkreślając, że treść umowy na dostawy węgla stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa oraz tajemnicę spółek z Grupy D. Poza tym, informacje w zakresie formuły cenowej przyjętej we wskazanym kontrakcie są także informacjami poufnymi w rozumieniu przepisów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi. Mają znaczącą wartość gospodarczą i dotyczą relacji biznesowej spółek o strategicznym znaczeniu dla gospodarki państwa, w tym dotyczą spółek, które uczestniczą lub zamierzających uczestniczyć w obrocie instrumentami finansowymi. Dodatkowo Spółka wskazała, że ujawnienie treści umowy oraz formuły cenowej, w tym poprzez jeszcze dokładniejsze jej wyjaśnienie, niż dotąd publikowane informacje przez podmioty Grupy D, realnie może spowodować ujawnienie informacji poufnych w niej zawartych oraz zostać wykorzystane przez innego przedsiębiorcę, nie tylko z rynku polskiego, co zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski, tym samym godząc w interes stron umowy. Spółka podkreśliła, że umowa zawiera dane typowe dla umowy sprzedaży węgla - określa wolumen sprzedaży, prawa i obowiązki stron oraz zasady odpowiedzialności kontraktowej. Umowa ta wskazuje także cenę i sposób jej wypracowania oraz istotne przymioty sprzedawanego towaru, a zatem są to konkretne dane stosowane w umowach na rynku wydobycia i sprzedaży węgla kamiennego, posiadające wartość gospodarczą dla stron kontraktu oraz spółek z grupy D, inwestorów w planowaną elektrownię. W ocenie Spółki istnieje potrzeba ochrony informacji publicznej jako tajemnicy przedsiębiorców. Na poparcie swego stanowiska Spółka przywołała orzecznictwo sądowoadministracyjne. W skardze do sądu administracyjnego Fundacja wniosła o uchylenie decyzji, zarzucając naruszenie art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w związku z art. 61 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez pozbawienie skarżącej konstytucyjnego prawa do informacji publicznej, dotyczącej działań podmiotów gospodarczych realizujących zadania publiczne, w których Skarb Państwa ma pozycję dominującą. Ponadto, skarżąca na podstawie art. 193 Konstytucji wniosła o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. rozumianego w taki sposób, że tajemnica przedsiębiorcy w każdym wypadku przeważa nad prawem dostępu do informacji publicznej, z art. 31 ust. 3 oraz art. 61 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji. W uzasadnieniu skargi Fundacja wskazując na ograniczenia wynikające z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. podniosła, że intencją ustawodawcy nie było całkowite wyłączenie prawa do informacji publicznej w przypadku gdy informacja ta stanowi tajemnicę przedsiębiorcy. W ocenie skarżącej za przyznaniem pierwszeństwa prawu do informacji publicznej jest to, że: obie strony umowy są podmiotami kontrolowanymi przez Skarb Państwa oraz realizującymi zadania publiczne; umowa dotyczy w sposób bezpośredni gospodarowania mieniem państwa i to o znacznej wartości; nadto w mediach branżowych i popularnych pojawiają się liczne komentarze ekspertów, którzy wskazują na niezasadność budowy elektrowni [...] C, zarówno ze względów finansowych, jak i braku zapotrzebowania na przyłączenie tak dużego bloku energetycznego do sieci przesyłowej w tej lokalizacji. W tym zakresie skarżąca wskazała na szereg artykułów z serwisów internetowych. Zdaniem skarżącej niezasadność budowy elektrowni [...] C wynika również z treści wystąpienia pokontrolnego NIK z 12 listopada 2014 r. W ocenie skarżącej ujawnienie treści umowy na dostawę węgla, a przynajmniej treści zawartej w niej formuły cenowej, pozwoli na ocenę zasadności zarzutów i analizę rentowności planowanego przedsięwzięcia. Nadto skarżąca wskazała na konieczność zapewnienia społeczeństwu należytej kontroli nad działaniem państwa (kontrolowanych przez państwo podmiotów), zmierzającym do realizacji inwestycji (budowy Elektrowni C), której koszt wynosić będzie co najmniej 5 miliardów złotych. Skarżąca podkreśliła, że negatywne skutki ujawnienia umowy są wysoce wątpliwe, mając na uwadze strukturę własnościową sektora górnictwa węgla kamiennego oraz sektora energetycznego w Polsce, w których absolutnie dominują podmioty kontrolowane przez Skarb Państwa. W przypadku zajęcia przez Sąd stanowiska, zgodnie z którym art. 5 ust. 2 u.d.i.p. całkowicie pozbawia prawa dostępu do informacji publicznej gdy stanowi ona tajemnicę przedsiębiorcy, skarżąca wniosła o wystąpienie z pytaniem prawnym do Trybunału Konstytucyjnego o zgodność art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. rozumianego w ten sposób, że całkowicie wyłącza on prawo dostępu do informacji publicznej w przypadku gdy stanowi ona tajemnicę przedsiębiorcy, z art. 31 ust. 3 oraz art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W opinii skarżącej zasadność wyłączenia prawa dostępu do informacji publicznej powinna być w świetle art. 61 ust. 3 Konstytucji RP analizowana pod kątem spełnienia kryteriów przydatności, konieczności oraz proporcjonalności sensu stricto w realiach konkretnej sprawy. Nie sposób bowiem uznać, że w każdej sytuacji tajemnica przedsiębiorstwa ma wyższą wartość i zasługuje na silniejszą ochronę niż prawo do informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę Spółka wniosła o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z 16 maja 2018 r. sygn. akt IV SA/Gl 210/18, oddalił skargę Fundacji. W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że prawo do żądania udostępnienia informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych, tj. ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorstwa (art. 5 ust. 2 u.i.d.p.). Sąd wyjaśnił, że Spółka w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji należycie wykazała, że żądane informacje publiczne stanowią tajemnicę przedsiębiorcy, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, zatem informacja publiczna podlegała ochronie. Sąd I instancji nie uznał za uzasadnione przedstawienie pytania prawnego Trybunałowi Konstytucyjnemu, ponieważ nie podzielił przedstawionych przez skarżącą wątpliwości. Skargę kasacyjną do NSA wniosła Fundacja, zaskarżając wyrok pierwszoinstancyjny w całości, zarzuciła mu naruszenie: 1. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 133 § 1 w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. poprzez wydanie orzeczenia na podstawie niepełnych akt sprawy, a to niezawierających umowy będącej przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej oraz nieprzeprowadzenie z urzędu dowodu uzupełniającego z treści tej umowy, pomimo że było to konieczne dla wyjaśnienia istotnych wątpliwości, to jest czy spełniona jest materialna przesłanka objęcia tej umowy tajemnicą przedsiębiorcy; b) art. 151 p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. poprzez jej nieuwzględnienie i nieuchylenie zaskarżonej decyzji pomimo naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego: art. 2 ust. 1 i art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1, 2, 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej; 2. naruszenie prawa materialnego: a) art. 5 ust. 2 u.d.i.p. poprzez jego niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że do ustalenia istnienia tajemnicy przedsiębiorcy w wymiarze materialnym wystarczające jest oświadczenie przedsiębiorcy, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, tj. uznanie, że zachodzi tajemnica przedsiębiorcy uzasadniająca ograniczenie prawa do informacji publicznej, podczas gdy w przedmiotowej sprawie nie zostało wykazane istnienie materialnej przesłanki tajemnicy przedsiębiorcy; b) art. 2 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 u.d.i.p. w zw. z art. 61 ust. 1, 2 i 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej poprzez ich niewłaściwą wykładnię i przyjęcie, że istnienie tajemnicy przedsiębiorcy automatycznie wyłącza prawo do informacji publicznej, bez konieczności ważenia spornych interesów. Wyrokiem z 10 marca 2020 r. sygn. akt I OSK 3922/18 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżony wyrok I instancji. W uzasadnieniu wyroku NSA wskazał, że Sąd I instancji orzekał bez materiału źródłowego – bez wglądu do umowy, która była przedmiotem wniosku o udostępnienie informacji publicznej, zatem nie mógł zweryfikować twierdzeń podmiotu wydającego zaskarżoną decyzję, co do przesłanek odmowy udostępnienia informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. NSA zaznaczył, że "Ewentualne przedstawienie sądowi administracyjnemu dokumentów, których udostępnienia odmawia się wnioskodawcy, nie oznacza, że strona będzie mogła się z nimi zapoznać w ramach prawa do przeglądania akt sprawy w sądzie. W przypadku, w którym istota sporu sprowadza się do odmowy udostępnienia konkretnych dokumentów (w ramach żądania udostępnienia informacji publicznej), dokumenty te nie podlegają udostępnieniu zainteresowanemu w trakcie postępowania sądowego" (zob. np. wyrok WSA w Warszawie z 22 lutego 2017 r., II SA/Wa 1645/16, LEX nr 2371584). NSA uznał, że Sąd I instancji oddalił skargę mimo niekompletnych akt sprawy, co czyni usprawiedliwionym zarzut naruszenia art. 133 § 1 p.p.s.a. Zdaniem NSA, z uwagi na powyższe bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia prawa materialnego, gdyż po uzupełnieniu akt Sąd I instancji powinien na nowo, w oparciu o materiał źródłowy, zweryfikować twierdzenia o wystąpieniu formalnych i materialnych przesłanek do uznania tajemnicy przedsiębiorcy, odnosząc to do właściwych treści umowy (w sensie przedmiotu regulacji umownych, a nie dosłownych cytatów). Drugi zarzut postawiony w ramach podstawy kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., w istocie dotyczy również naruszenia prawa materialnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd orzeka w niniejszej sprawie, będąc związany wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 marca 2020 r. sygn. akt I OSK 3922/18, którym uchylono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 16 maja 2018 r. o sygn. akt IV SA/Gl 210/18. Zgodnie z art. 190 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. - dalej p.p.s.a.) Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Związanie sądu administracyjnego oceną prawną, o jakiej mowa w art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z poglądem wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Ponadto moc wiążąca wyroku oznacza, że dana kwestia kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Odnosi się to zarówno do wykładni prawa, jego zastosowania w zaistniałym stanie faktycznym, jak również oceny tego stanu (zob. wyrok NSA z dnia 20 września 2018 r. sygn. akt II FSK 2370/18, Lex nr 2571956). Ponownie rozpoznając sprawę, Sąd zgodnie z orzeczeniem NSA wezwał Spółkę do nadesłania umowy, która była przedmiotem wniosku. Pismem z 26 sierpnia Spółka przesłała sporną umowę wraz z załącznikami oraz dwa aneksy do umowy. Do pisma dołączyła również uchwałę zarządu Spółki z [...] r. nr [...] wprowadzającą Politykę Bezpieczeństwa Informacji oraz Politykę Bezpieczeństwa Informacji wraz z załącznikami. Z analizy tych dokumentów wynika, że zasadnie organ odmówił Fundacji udzielenia wnioskowanej informacji publicznej, powołując się na tajemnicę przedsiębiorcy. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że stosownie do treści art. 5 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu w zakresie i na zasadach określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych oraz o ochronie innych tajemnic ustawowo chronionych (ust. 1). Prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Zgodnie z treścią art. 5 ust 2 u.d.i.p. prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu m.in. ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Tajemnicę przedsiębiorcy wyprowadza się z tajemnicy przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ust. 4 ustawy z 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz.U. z 2003 r., nr 153, poz. 1503, ze zm.,dalej: u.z.n.k.) i pojęcia te w zasadzie pokrywają się zakresowo, choć tajemnica przedsiębiorcy w niektórych sytuacjach może być rozumiana szerzej (zob. wyrok NSA z 5 lipca 2013 r. sygn. akt I OSK 511/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy również wskazać, że zgodnie z art. 11 ust. 4 u.z.n.k. przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. W doktrynie przyjmuje się, że ze stanem poufności będziemy mieli do czynienia tylko wtedy, gdy przedsiębiorca kontroluje liczbę i charakter osób mających dostęp do określonych informacji. (E. Nowińska, M. Du Vail, Komentarz do ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, Warszawa 2013 r.). Informację poufną można zatem uznać za tajemnicę, kiedy przedsiębiorca ma wolę, by pozostała ona tajemnicą dla pewnych kół odbiorców, konkurentów, wola ta dla innych osób musi być rozpoznawalna. Podkreślić zatem należy, że każda nieujawniona do wiadomości publicznej informacja techniczna, technologiczna, organizacyjna przedsiębiorstwa lub inna informacja posiadająca wartość gospodarczą, co do której przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności powinna być – przed jej udostępnieniem w trybie przepisów u.d.i.p. – indywidualnie oceniona pod kątem zakwalifikowania jej jako tajemnicy przedsiębiorcy. Podczas analizy powyższych okoliczności istotne jest także, że ograniczenie dostępności informacji publicznej ze względu na tajemnicę ustawowo chronioną ma charakter wyjątku od zasady jawności informacji publicznej. Wystarczającą przesłanką dla uznania pewnych danych za objętych tajemnicą przedsiębiorstwa jest to, że mają one wartość gospodarczą dla przedsiębiorcy, który podjął kroki w celu utajnienia tych danych. Strona powołująca się na wartość gospodarczą określonych danych winna wykazać istnienie tej okoliczności i sporządzając motywy decyzji przedstawić w nich swoją argumentację w sposób wyczerpujący. Zaznaczyć także trzeba, że dla odmowy udostępnienia określonej informacji publicznej ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy spełnione muszą być przesłanki formalne i materialne. Przesłanka formalna wyraża się w zamanifestowaniu woli konkretnego przedsiębiorcy utajnienia określonych informacji. Z kolei przesłanka materialna polega na tym, że informacje objęte tajemnicą przedsiębiorcy powinny stanowić informacje, których ujawnienie mogłoby mieć wpływ na jego sytuację ekonomiczną, jakkolwiek nie muszą mieć same w sobie wartości gospodarczej. Obie te przesłanki muszą być spełnione, aby dana informacja publiczna podlegała ochronie z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy. Z dokumentów przesłanych do Sądu wynika, że Spółka spełniła wymogi formalne. Uchwałą Zarządu z [...]r. nr [...], Spółka wprowadziła Politykę Bezpieczeństwa Informacji. W § 7 Załącznika nr 2 do Polityki Bezpieczeństwa Informacji Spółki, uregulowała materię dotyczącą informacji stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa. Przepis ten przewiduje przygotowanie i wdrożenie środków w zakresie zapewnienia poufności informacji stanowiącej tajemnicę przedsiębiorstwa oraz określa, co rozumie się poprzez tajemnicę przedsiębiorstwa. § 7 pkt 9 określa ramowy wykaz informacji mogących stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. W § 7 pkt 9 lit. n wskazano, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią: "Szczegółowe dane dotyczące polityki handlowej, kontrahentów, umów sprzedażowych oraz rynków zbytu węgla." Spółka w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazała, że strony umowy na dostawy węgla zastrzegły, że treść umowy stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa, tajemnicę handlową spółek z Grupy D oraz może stanowić informacje poufne w rozumieniu przepisów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi, których nieuprawnione ujawnienie, wykorzystanie lub dokonywanie rekomendacji na ich podstawie wiąże się z odpowiedzialnością przewidzianą w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, w tym odpowiedzialnością karną. Spółka wyjaśniła też, że poza obostrzeniami prawnymi podjęła w celu ochrony treści przedmiotu umowy przed ujawnieniem osobom do tego nieuprawnionym konkretne działania faktyczne. Nadto umowę objęto klauzulą "Tajemnica przedsiębiorstwa" wynikającą z Polityki Bezpieczeństwa Informacji. Zdaniem Spółki informacje w zakresie formuły cenowej są informacjami poufnymi w rozumieniu przepisów dotyczących obrotu instrumentami finansowymi. Mają znaczącą wartość gospodarczą i dotyczą relacji biznesowej spółek o strategicznym znaczeniu dla gospodarki państwa, w tym dotyczą spółek, które uczestniczą lub zamierzających uczestniczyć w obrocie instrumentami finansowymi. Ujawnienie treści umowy oraz formuły cenowej, w tym poprzez jeszcze dokładniejsze jej wyjaśnienie, niż dotąd publikowane informacje przez podmioty Grupy D, realnie może spowodować ujawnienie informacji poufnych w niej zawartych oraz zostać wykorzystane przez innego przedsiębiorcę, nie tylko z rynku polskiego, co zaoszczędzi mu wydatków lub zwiększy zyski, tym samym godząc w interes stron umowy. Spółka podkreśliła, że umowa zawiera dane typowe dla umowy sprzedaży węgla - określa wolumen sprzedaży, prawa i obowiązki stron oraz zasady odpowiedzialności kontraktowej. Umowa ta wskazuje także cenę i sposób jej wypracowania oraz istotne przymioty sprzedawanego towaru, a zatem są to konkretne dane stosowane w umowach na rynku wydobycia i sprzedaży węgla kamiennego, posiadające wartość gospodarczą dla stron kontraktu oraz spółek z grupy D, inwestorów w planowaną elektrownię. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji odmawiającej udostępnienia informacji z uwagi na tajemnicę przedsiębiorcy (art. 5 ust. 2 u.d.i.p.) zawiera argumentację wskazującą na okoliczność spełnienia zarówno przesłanek formalnych, jak i materialnych. Wskazuje, że konkretne informacje, tj. cena, sposób jej wypracowania, wolumen sprzedaży, prawa i obowiązki stron, zasady odpowiedzialności kontraktowej – zawierają tajemnice przedsiębiorstwa. Zauważyć też trzeba, że przywołany wyżej § 7 pkt 9 lit. n Załącznika nr 2 wskazuje, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowią: "Szczegółowe dane dotyczące polityki handlowej, kontrahentów, umów sprzedażowych oraz rynków zbytu węgla". W świetle powyższego prawidłowo organ wykazał w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że żądane informacje nie mogły być przekazane przez Spółkę. Sąd nie znalazł także podstaw do wystąpienia do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym, co do zgodności art. 5 ust. 2 zdanie pierwsze u.d.i.p. rozumianego w ten sposób, że całkowicie wyłącza on prawo dostępu do informacji publicznej w przypadku gdy stanowi ona tajemnicę przedsiębiorcy, z art. 31 ust. 3 oraz art. 61 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z art. 193 Konstytucji RP, każdy Sąd może przedstawić Trybunałowi Konstytucyjnemu pytanie prawne, co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją RP, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnie sprawy toczącej się przed Sądem. Możliwość zadania pytania prawnego jest zatem uprawnieniem Sądu, z którego powinien on skorzystać w sytuacji, gdy poweźmie wątpliwość, co do istnienia wskazanej wyżej zgodności, a rozwianie tej wątpliwości jest niezbędne dla rozstrzygnięcia. W rozpoznawanej sprawie Sąd nie podziela przedstawionych przez skarżącą wątpliwości w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.