II SA/Gl 638/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędziowie Sędzia WSA Andrzej Matan (spr.), Sędzia WSA Rafał Wolnik, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi B. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zameldowania oddala skargę. UZASADNIENIE Wojewoda Śląski decyzją z [...] r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Burmistrza Miasta P. z [...] r. nr [...] o odmowie zameldowania B. M. na pobyt stały w lokalu położonym przy ulicy [...] w P. Decyzja ta zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] r. na wniosek B. M. (dalej: strona) zostało wszczęte postępowanie w sprawie o zameldowanie w miejscu pobytu stałego w lokalu położonym przy ulicy [...] w P. Przedmiotowy lokal mieszkalny jest własnością D. M. i B. M. (odpis zwykły księgi wieczystej numer [...] z dnia [...] r.). Do wniosku strona załączyła wypełniony i opatrzony swoim podpisem formularz "Zgłoszenie pobytu stałego", który budził wątpliwość wobec faktu, że organ I instancji prowadził postępowanie administracyjne w przedmiocie wymeldowania strony ze spornego lokalu w związku z orzeczoną i wykonaną eksmisją ww. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji o wymeldowaniu z [...] r. nr [...] Strona w lokalu nie przebywa, nie stołuje się, nie nocuje i nie prowadzi w nim gospodarstwa domowego, co potwierdziły ustalenia poczynione podczas oględzin przeprowadzonych w dniu [...]. W dniu [...] r. uzyskano informację z Krajowego Rejestru Karnego, że strona przebywa w Zakładzie Karnym N. od [...] roku. Ponadto, Komornik Sądowy przy Sądzie Rejonowym w W. prowadził sprawę pod sygn. akt [...] w przedmiocie opuszczenia, opróżnienia i wydaniu wierzycielowi ww. lokalu mieszkalnego. Wobec tego Burmistrz odmówił zameldowania na pobyt stały na podstawie art. 31 ustawy. W odwołaniu z 19 lutego 2020 r. strona informuje, że fakt opuszczenia lokalu i nieprzebywania w nim wynika z pobytu w zakładzie karnym, w którym znalazła się z powodu fałszywych oskarżeń żony. Sprawa o rozwód jest w toku. Jej zdaniem UM P. popiera swoim działaniem "złodzieja i bandytę D. M. która chce mnie okraść z 30 lat pracy." Strona, jako współwłaściciel lokalu, wnosi o wymeldowanie córki i zięcia. Wojewoda Śląski utrzymując w mocy decyzję pierwszoinstancyjną wyjaśnił, że zgodnie z art. 27 ust. 1 ustawy o ewidencji ludności obywatel polski przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązany zameldować się w miejscu pobytu stałego lub czasowego najpóźniej w 30 dniu, licząc od dnia przybycia do tego miejsca. Równocześnie można mieć jedno miejsce pobytu stałego i jedno miejsce pobytu czasowego (art. 27 ust. 2). Do zameldowania na pobyt stały koniecznym jest spełnienie przesłanki zamieszkiwania pod danym adresem z zamiarem stałego przebywania (art. 25 ust. 1). Organ właściwy w sprawach ewidencji ludności ocenia dane dotyczące zgłoszenia pobytu stałego. Jeżeli dane te nie odpowiadają stanowi faktycznemu lub przepisom prawa, organ może odmówić zameldowania. W przypadku, gdy zgłoszone dane budzą wątpliwości, o dokonaniu zameldowania lub wymeldowania rozstrzyga właściwy organ gminy, co wynika z treści art. 31 ust. 1 ww. ustawy. Nie budzi wątpliwości, że strona nie zamieszkuje w lokalu położonym przy ulicy [...] w P.. Jak wynika z poczynionych ustaleń, BM został osadzony w zakładzie karnym - najpierw w R., a obecnie w G. - odbywając karę pozbawienia wolności. Z danych z Krajowego Rejestru Karnego wynika ponadto, że wymiar kary to 6 miesięcy, kara została orzeczona za czyn zabroniony z art. 207 § 1 Kodeksu karnego (znęcanie się), a data rozpoczęcia odbywania kary to [...] r. Jak ustalono, względem strony zapadł wyrok Sądu Okręgowego w G. Wydział II Cywilny Ośrodek Zamiejscowy w R. z [...] r. sygn. akt [...], w którym Sąd, rozwiązując małżeństwo D. M. i B. M., orzekł w punkcie 2. tego wyroku o eksmisji strony z lokalu położonego przy ulicy [...] w P. z powodu znęcania się nad rodziną. Orzeczenie o eksmisji zostało utrzymane wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z [...] r., sygn. akt [...], a Sąd Najwyższy postanowił o odmowie przyjęcia skargi do rozpoznania (postanowienie Sądu Najwyższego z [...] r. sygn. akt [...]). Dodatkowo, do akt dołączono kserokopię protokołu z wykonania eksmisji komorniczej strony z lokalu mieszkalnego (protokół z [...] r. (sygn. akt [...]). Nieprzebywanie strony w spornym lokalu potwierdziły również oględziny przeprowadzone przez pracowników organu I instancji, w trakcie których ustalono, że dom jest własnością D. i B. M. Składa się z parteru, piętra i poddasza. Strona nie zamieszkuje w domu od [...] listopada 2018 r. ze względu na wyrok eksmisyjny. Rzeczy osobiste zostały w domu, są w workach i w szafach, w garderobie. Kluczy do domu nie posiada. Od [...] listopada 2018 r. strona nie przebywa w domu, nie prowadzi gospodarstwa domowego, nie nocuje. (...) (protokół oględzin lokalu z [...] r.). Odnosząc się do zarzutu strony odnośnie do bezprawnej eksmisji (wniosek o zameldowanie z 29 lipca 2019 r.) organ wyjaśnia, że w ramach postępowania dotyczącego zameldowania na pobyt stały w spornym lokalu nie bada okoliczności opuszczenia lokalu przez stronę. Ustala jedynie czy osoba występująca z wnioskiem o zameldowanie faktycznie zamieszkuje w lokalu, a uprawniać do zameldowania w lokalu może jedynie pobyt legalny. Organ podkreśla, że zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa sądów administracyjnych egzekucja wyroku orzekającego eksmisję, czy opróżnienie i wydanie lokalu, jest aktem równoznacznym z ustaniem pobytu w tym lokalu w rozumieniu ustawy o ewidencji ludności. Nawet jeśli po wykonaniu egzekucji eksmitowana osoba wbrew woli wierzyciela egzekucyjnego wtargnie do lokalu, nie stanowi to stałego jej pobytu z zamiarem stałego przebywania (będącego generalnie przesłanką zameldowania) i nie uchyla zaistniałej wcześniej przesłanki wymeldowania (wyrok NSA z 6 lutego 2003 r., sygn. akt V SA 1398/02). Na równi z dobrowolnością opuszczenia lokalu należy traktować te sytuacje, w których osoba nie może zgodnie z prawem lub na skutek okoliczności faktycznych dalej zamieszkiwać w miejscu, w którym była zameldowana (np. nakaz eksmisji, odbywanie kary pozbawienia wolności, nakaz opuszczenia lokalu, zakaz zbliżania się do członków rodziny). Chodzi tu o te wszystkie sytuacje, gdy opuszczenie miejsca pobytu stałego jest wynikiem wykonania prawomocnych wyroków sądów powszechnych bądź orzeczeń właściwych organów administracji publicznej. Bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje w tej sytuacji chęć odwołującego do ponownego zamieszkania w dotychczasowym miejscu zameldowania oraz poczucie pokrzywdzenia wyrokami sądów. Należy mieć przy tym na uwadze, że przepisy dotyczące zameldowania i wymeldowania mają charakter wyłącznie rejestrowy. O zameldowaniu przesądza stan faktyczny, polegający na rzeczywistym, legalnym zamieszkiwaniu danej osoby pod określonym adresem. Wydany przez Sąd Okręgowy w G. Wydział II Cywilny Ośrodek Zamiejscowy w R. wyrok eksmisyjny jednoznacznie wskazuje na brak realnych oraz prawnych możliwości ponownego zamieszkania strony w przedmiotowym lokalu. Zatem wobec braku prawnej możliwości powrotu i ponownego zamieszkania strony w nieruchomości położonej przy ulicy [...] w P. brak jest jednocześnie możliwości ponownego zameldowania go na pobyt stały pod ww. adresem. W osobistej skardze z 14 kwietnia 2020 r. strona (dalej: skarżący) podnosi, że został okradziony z całego majątku przez żonę. Rodzina zrobiła z niego pijaka i bandytę. Wymieniono zamki w drzwiach, aby go nie wpuścić do domu. Podaje także, że Sąd Apelacyjny w K. wstrzymał wykonanie wyroku w części dotyczącej eksmisji do prawomocnego zakończenia postępowania karnego. Mimo tego Komornik nie wstrzymał eksmisji. Stwierdził, że jest już za późno i go to nie interesuje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zachodziły podstawy do wydania decyzji odmawiającej zameldowania skarżącego na pobyt stały w domu położonym przy ulicy [...] w P. Zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 1397, dalej: ustawa) pobytem stałym jest zamieszkanie w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem z zamiarem stałego przebywania. Skarżący, dokonując zgłoszenia pobytu stałego pismem z 29 lipca 2019 r (k. 24 akt administracyjnych), jako adres nowego miejsca pobytu stałego wskazał adres przedmiotowego lokalu, co wzbudziło wątpliwości, który wydaną kilka miesięcy wcześniej decyzją z [...] r. nr [...] dokonał wymeldowania skarżącego z tegoż lokalu w związku z prawomocnym wyrokiem eksmisyjnym. Jeżeli dane zgłoszone do zameldowania lub wymeldowania budzą wątpliwości o zameldowaniu lub wymeldowaniu rozstrzyga organ gminy w drodze decyzji administracyjnej (art. 31 ust. 1 ustawy). Istnienie prawomocnego wyroku, nakazującego eksmisję skarżącego z domu z powodu znęcania się nad żoną, mimo tego że nadal pozostaje jego współwłaścicielem, powoduje, że nie zachodzi przesłanka zameldowania określona w art. 25 ust. ustawy. O zamieszkaniu w określonej miejscowości pod oznaczonym adresem (corpus) z zamiarem stałego przebywania (animus) można mówić jedynie wtedy, gdy sam pobyt jak i zamiar stałego pobytu są zgodne z prawem (są legalne). Nawet gdyby w domu tym nielegalnie mieszkał z zamiarem stałego przebywania, mimo wyroku eksmisyjnego, to i tak nie można byłoby uznać, że przesłanka zameldowania na pobyt stały jest spełniona. Wobec tego odmowa zameldowania znajduje pełne uzasadnienie. Nie ma przy tym większego znaczenia to, że faktycznie w domu tym skarżący nie mieszka. Bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy pozostaje również i to, że nadal jest współwłaścicielem domu, trwający proces rozwodowy oraz jego konflikt z żoną ( i rodziną, jak należy sądzić z treści odwołania). W tym stanie rzeczy skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a.