II FSK 1376/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Tomasz Kolanowski, Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz, Sędzia del. WSA Małgorzata Bejgerowska (sprawozdawca), , Protokolant Anna Dziewiż-Przychodzeń, po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2022 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Wa 2054/20 w sprawie ze skargi A.S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2020 r., nr 1401-IEW2.4132.1.2020.8.BJ w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych 1) uchyla zaskarżony wyrok w całości, 2) oddala skargę, 3) zasądza od A.S. na rzecz Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie kwotę 610 (słownie: sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE 1. Zaskarżonym wyrokiem z dnia 24 marca 2021 r., o sygn. akt III SA/Wa 2054/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie: "P.p.s.a.") uwzględnił skargę A.S. (dalej jako: "strona" lub "skarżący") i uchylił decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 24 sierpnia 2020 r., nr 1401-IEW2.4132.1.2020.8.BJ, w przedmiocie odmowy ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2020 r. Pełna treść uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia oraz innych wyroków sądów administracyjnych powołanych poniżej dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, na stronie internetowej pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. 1.1. Wyrok Sądu pierwszej instancji zapadł w następującym stanie faktycznym. Skarżący złożył wniosek dotyczący ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w 2020 r. w pełnym zakresie z uwagi na możliwość skorzystania przez niego z ulgi abolicyjnej. Strona podała, że będzie wykonywała jako marynarz pracę najemną i uzyskiwać wynagrodzenie z tego tytułu na pokładzie statków eksploatowanych w komunikacji międzynarodowej przez przedsiębiorstwo z zarządem w Singapurze – A. Ltd. Organy podatkowe obu instancji odmówiły stronie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2020 r. Powołując jako podstawę rozstrzygnięcia przepis art. 22 § 2a ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2018 r. poz. 800 ze zm. - dalej w skrócie: "O.p."). Wyjaśniono, że instytucja ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy (w tym podatek dochodowy od osób fizycznych) może zostać zastosowana przez organ podatkowy wyłącznie wtedy, gdy podatnik uprawdopodobni, że zaliczki miesięczne byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu, przewidzianego za dany rok podatkowy. W zaskarżonej decyzji stwierdzono, że to nie organ podatkowy, a podatnik - wnioskując o ograniczenie poboru zaliczek - winien wykazać, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego za dany rok podatkowy. Rolą podatnika było uprawdopodobnienie, że pracuje na statku morskim, który jest eksploatowany w transporcie międzynarodowym, a podmiotem eksploatującym tenże statek jest singapurskie przedsiębiorstwo. Strona przedstawiła nieczytelną kserokopię książeczki żeglarskej, z której wynika, iż podatnik był zaokrętowany na statku D. do dnia 21 grudnia 2019 r., co nie wskazuje, czy strona będzie świadczyła pracę na wskazanym statku w 2020 r. W oparciu o dane z internetu ustalono, że armatorem powyższego statku jest firma C. Co. Ltd., a z danych rejestracyjnych wynika, iż statek D. pływa pod banderą Hongkongu i portem rejestracji jest Hongkong. W oparciu o powyższe stwierdzono, iż skarżący nie uprawdopodobnił wykonywania pracy najemnej na statku morskim w 2020 r. 1.2. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uchylając powyższą decyzję, w motywach orzeczenia stwierdził, że podatnik, który jest inicjatorem postępowania w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek na podatek dochodowy, jest również zobowiązany do uprawdopodobnienia, a nie udowodnienia, w oparciu o swoją wiedzę, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za dany rok. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z organem podatkowym, że w sprawie nie są spełnione dwie przesłanki, tj. przesłanka dotycząca tego, że podmiotem eksploatującym w/w statek jest singapurskie przedsiębiorstwo oraz to, że skarżący będzie w wykonywał w 2020 r. pracę najemną na tym statku morskim. Zdaniem WSA firma A. Ltd. jest podmiotem świadczącym, na rzecz właścicieli bądź armatorów, usługi kompleksowego zarządzania statkami, co jest wystarczające do uznania, że jako podmiot zarządzający statkiem oraz jego załogą, eksploatuje ów statek w transporcie międzynarodowym. Bezpodstawnie zatem nie dano wiary dokumentom przedstawionym przez podatnika, z których wynika, że A. Ltd. posiada zarówno siedzibę, jak i faktyczny zarząd w Singapurze. Świadczy o tym potwierdzenie zatrudnienia z dnia 16 grudnia 2019 r. (gdzie mowa o faktycznym zarządzie rzeczonej spółki w Singapurze), oświadczenie kapitana statku D. z dnia 2 stycznia 2020 r. (gdzie również mowa o faktycznym zarządzie rzeczonej spółki w Singapurze). Sąd pierwszej instancji uznał, że bez znaczenia pozostawało, gdzie mieści się siedziba właściciela statku D. – C. (z/s w Hongkongu) oraz że portem rejestracji statku jest Hongkong i statek ten pływa pod banderą Hongkongu. Zdaniem WSA, wskazania kapitana statku winny być dla organów wystarczającym potwierdzeniem okoliczności miejsca faktycznego zarządu podmiotu eksploatującego statek. W oparciu o dokumenty w postaci: potwierdzenia zatrudnienia z dnia 16 grudnia 2019 r., oświadczenia kapitana statku z dnia 2 stycznia 2020 r., umowy o pracę marynarza z dnia 17 grudnia 2019 r. (wchodzącej w życie z dniem 1 stycznia 2020 r.) oraz kopii czterech stron książeczki żeglarskiej, za uprawdopodobnione WSA przyjął dwie spośród trzech wymaganych przesłanek, tj. wykonywanie przez podatnika pracy najemnej na statku morskim oraz wykonywanie pracy na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym. Za nieprawidłowe uznano postępowanie organu II instancji, który bez wezwania skarżącego do przedłożenia jakichkolwiek dodatkowych dowodów, ewentualnych wyjaśnień w przedmiocie samego faktu zatrudnienia (wykonywania pracy najemnej) na wskazanym statku, uznał że skarżący nie uprawdopodobnił faktu świadczenia pracy na wspomnianym statku w 2020 r. Sąd pierwszej instancji potwierdził, że z załączonych dokumentów nie wynika, że skarżący w 2020 r. będzie świadczyć pracę najemną na tym konkretnie statku (w szczególności nie wynikało to z zawartej w dniu 17 grudnia 2019 r. umowy o pracę marynarza), jednakże skarżący wystąpił z wnioskiem o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych w styczniu 2020 r. W związku z tym, zwrócono uwagę na istnienie umowy o pracę marynarza przewidującej zatrudnienie od 18 marca 2020 r. i w oparciu o powyższe przyjęto, że organ odwoławczy winien wezwać skarżącego do przedłożenia dodatkowych dowodów, ewentualnych wyjaśnień w przedmiocie samego faktu zatrudnienia (wykonywania pracy najemnej) na wskazanym statku (D.) w 2020 r. 2.1. W skardze kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego organ odwoławczy, reprezentowany przez radcę prawnego, zaskarżył powyższy wyrok WSA w całości, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia Sądowi pierwszej instancji, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego kasacyjnie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Na podstawie art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. autor skargi kasacyjnej sformułował zarzuty: 1) naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 3 i art. 22 ust. 1 Umowy z dnia 4 listopada 2012 r. zawartej pomiędzy Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Republiki Singapuru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz protokołu do tej Umowy (Dz. U. z 2014 r., poz. 443 ze zm. – dalej w skrócie: "Umowa z dnia 4 listopada 2012 r.") w związku z art. 27 ust. 9 i 9a oraz art. 27g ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm. - dalej w skrócie: "u.p.d.o.f.") oraz w związku z art. 22 § 2a O.p. przez wadliwe uznanie, że organy podatkowe dokonały wadliwej interpretacji art. 15 ust. 3 Umowy z dnia 4 listopada 2012 r. w zakresie pojęcia podmiotu eksploatującego statek w transporcie międzynarodowym wskutek uznania, że w sprawie niniejszej podmiotem tym nie jest A. Ltd., a nadto przez niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący uprawdopodobnił dwie spośród trzech przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 3 Umowy z dnia 4 listopada 2012 r. uprawniających do skorzystania z ulgi abolicyjnej, tj. uprawdopodobnił, że statek, na którym miałby wykonywać pracę jest jednostką eksploatowaną w transporcie międzynarodowym oraz, że podmiotem eksploatującym ten statek jest przedsiębiorstwo A. Ltd.; 2) naruszenie przepisów postępowania w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) P.p.s.a. w związku z art. 121 § 1, art. 122, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. w związku z art. 15 ust. 3 i art. 22 ust. 1 Umowy z dnia 4 listopada 2012 r. na skutek wadliwego uznania, że statek D. był eksploatowany w transporcie morskim przez singapurskie przedsiębiorstwo A. Ltd., co w konsekwencji doprowadziło Sąd pierwszej instancji do wadliwego uznania, że w sprawie uprawdopodobnione zostały dwie z trzech przesłanek wskazanych w art. 15 ust. 3 Umowy z dnia 4 listopada 2012 r., podczas gdy organ II instancji prawidłowo w kontekście zebranego materiału dowodowego uznał, że nie ma podstaw do jednoznacznego stwierdzenia, że zarząd statku D. znajduje się w Singapurze i jest sprawowany przez A. Ltd.; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. oraz w związku z art. 121 § 1, art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. w związku z art. 15 ust. 3 i art. 22 ust. 1 Umowy z dnia 4 listopada 2012 r. przez wadliwą ocenę stanu sprawy i uznanie, że stan faktyczny sprawy nie został dostatecznie wyjaśniony, czym organ II instancji naruszył przepisy postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy przez to, że nie podjął dodatkowych czynności wobec skarżącego i nie dążył do zgromadzenia informacji mających uprawdopodobnić wykonywanie przez skarżącego pracy najemnej na statku D. w 2020 r., w sytuacji gdy skarżący pozostawał w przekonaniu, że ta okoliczność została przez niego uprawdopodobniona. WSA bezpodstawnie przyjął tym samym, iż skarżący został zaskoczony decyzją organu II instancji i pozbawiony możliwości uprawdopodobnienia przesłanki w sytuacji, gdy skarżący nie formułował w tym zakresie żadnych zarzutów względem decyzji organu II instancji, a wręcz stwierdził w skardze do Sądu pierwszej instancji, że organ dysponuje dostarczonymi przez niego dokumentami wystarczającymi do wydania decyzji pozytywnej. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż wynikało z nieznajdującego oparcia w sprawie przekonaniu WSA, co do stanu świadomości skarżącego, a jednocześnie obarczyło organ II instancji odpowiedzialnością za apriorycznie sformułowaną potrzebę dalszego prowadzenia postępowania dowodowego; c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) w związku z art. 141 § 4 P.p.s.a. w związku z art. 180, art. 187 i art. 191 O.p. przez sporządzenie uzasadnienia wyroku niezgodnie z ustawowymi wymogami przejawiające się w nałożeniu na organ II instancji obowiązku przyjęcia za uprawdopodobnione dwóch z trzech przesłanek zawartych w art. 15 ust. 3 Umowy z dnia 4 listopada 2012 r. oraz wskazanie na konieczność, w dalszym postępowaniu dowodowym, przeprowadzenie dowodów na okoliczność świadczenia przez skarżącego pracy najemnej na statku D. w sytuacji, gdy kompletny materiał dowodowy nie pozwalał uznać za uprawdopodobnioną powyższej przesłanki, a ponadto w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem, na podstawie art. 22 § 2a O.p. nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego, jak ma to miejsce w postępowaniu wymiarowym, a ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie inicjującej to postępowanie. Powyższe uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż w świetle wyroku WSA na organie podatkowym spoczywa nieograniczony obowiązek gromadzenia materiału dowodowego w celu uprawdopodobnienia okoliczności, które winien uprawdopodobnić skarżący. Ponadto przyczyny uchylenia zaskarżonej decyzji wskazują, że WSA podziela stanowisko organu II instancji, iż skarżący nie uprawdopodobnił świadczenia pracy najemnej na statku w 2020 r., co uzasadnia tezę, że Sąd pierwszej instancji powinien wydać orzeczenie w oparciu o art. 151 P.p.s.a., nie zaś art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a. 2.2. Pełnomocnik skarżącego w odpowiedzi na skargę kasacyjną organu wniósł o jej oddalenie, podkreślając element dyskryminacji pracowników najemnych, którzy pracują na statkach w transporcie morskim międzynarodowym poprzez dowolne określanie armatora. Wniesiono również o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. 2.3. Podczas rozprawy przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik strony podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o nieuwzględnienie skargi kasacyjnej organu oraz zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Pełnomocnik organu nie wziął udziału w rozprawie przez Naczelnym Sądem Administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny, zważył co następuje: 3. Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy. Zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu uwzględniając jedynie nieważność postępowania, której przesłanki zostały wymienione w § 2 tego przepisu. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, zatem do rozpoznania pozostawały zarzuty skargi kasacyjnej, które oparto na podstawach kasacyjnych z art. 174 pkt 1 i pkt 2 P.p.s.a. 3.1. W rozpoznanej sprawie skarżący wystąpił do organu podatkowego o ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za 2020 r. Skarżący wskazał, że jest marynarzem wykonującym pracę na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym przez przedsiębiorstwo singapurskie. Jego zdaniem przysługuje mu prawo do tzw. ulgi abolicyjnej, która jest określona przez przepisy art. 27g ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 2 u.p.d.o.f. Odnosząc się do multiplikacji zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny w pierwszej kolejności zauważa, że podstawą wydania zaskarżonej decyzji był art. 22 § 2a O.p. Stosownie do treści tego przepisu organ podatkowy, na wniosek podatnika, ogranicza pobór zaliczek na podatek, jeżeli podatnik uprawdopodobni, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu lub zysku przewidywanego na dany rok podatkowy. Przepis ten wskazuje zatem na przesłankę, spełnienie której powoduje, że organ podatkowy ogranicza pobór zaliczek na podatek. Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku zawarł ocenę prawną, w której odniósł się do art. 22 § 2a O.p., odróżniając kwestie uprawdopodobnienia od udowodnienia danych okoliczności. Za uprawdopodobnione przyjął dwie spośród trzech wymaganych przesłanek skorzystania z tzw. ulgi abolicyjnej, tj. wykonywanie przez skarżącego pracy najemnej na statku morskim oraz wykonywanie pracy na statku eksploatowanym w transporcie międzynarodowym. Natomiast co do przesłanki świadczenia pracy na wspomnianym statku w 2020 r. WSA za konieczne uznał wezwanie skarżącego do przedłożenia dodatkowych dowodów, ewentualnych wyjaśnień w przedmiocie samego faktu zatrudnienia (wykonywania pracy najemnej) na wskazanym statku. W tym zakresie zwrócono uwagę na istnienie umowy o pracę marynarza przewidującej zatrudnienie od 18 marca 2020 r. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego powyższe stanowisko zawarte w zaskarżonym wyroku jest nieuprawnione. Rację ma bowiem autor skargi kasacyjnej, że gromadzenie dalszych materiałów dowodowych w sprawie, a świadczących o rzeczywistej pracy strony na wspomnianym statku w 2020 r., nie stanowi obowiązku organów podatkowych w świetle dyspozycji z art. 22 § 2a O.p. Podatnik winien uprawdopodobnić już na etapie wniosku, iż zaliczki na podatek byłyby niewspółmiernie wysokie do zobowiązania podatkowego zadeklarowanego przez stronę w ujęciu rocznym. Powyższe oznacza, że podważana decyzja nie została wydana z uchybieniem tego przepisu. W tym stanie rzeczy za zasadny uznać należy zarzut skargi kasacyjnej odnoszący się do naruszenia art. 22 § 2a O.p. W postępowaniu, którego przedmiotem jest ograniczenie poboru zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych brak jest podstaw do przeprowadzenia postępowania dowodowego uregulowanego w Ordynacji podatkowej, m.in. w oparciu o art. 121 § 1, art. 122, art. 180,, art. 187 § 1, art. 191. Kluczową w niniejszej sprawie jest regulacja zawarta art. 22 § 2a O.p., która przewiduje uprawdopodobnienie, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie Wobec powyższego trafnie w skardze kasacyjnej podniesiono, że w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem, na podstawie art. 22 § 2a O.p., nie przeprowadza się pełnego postępowania dowodowego, jak ma to miejsce w postępowaniu wymiarowym, a ciężar uprawdopodobnienia spoczywa na stronie inicjującej to postępowanie. Skoro zatem to nie organ podatkowy ma obowiązek gromadzenia materiału dowodowego w celu uprawdopodobnienia okoliczności, które winien uprawdopodobnić sam skarżący, to brak jest podstaw do twierdzenia, że organ odwoławczy winien wezwać skarżącego do przedłożenia dodatkowych dowodów, ewentualnych wyjaśnień w przedmiocie samego faktu zatrudnienia (wykonywania pracy najemnej) w 2020 r. Oczekiwanie Sądu pierwszej instancji w tym zakresie nie koresponduje z przedmiotem postępowania, w którym już na etapie wniosku strony winna wynikać oczywistość niewspółmiernie wysokich zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych za dany rok podatkowy. Przepisy dotyczące postępowania dowodowego, mogłyby znaleźć zastosowanie ewentualnie w postępowaniu odnoszącym się do prawidłowości rozliczenia rocznego skarżącego w podatku dochodowym od osób fizycznych. Należy mieć bowiem na uwadze, że rozstrzygnięcie dotyczące ograniczenia poboru zaliczek nie przesądza o rozliczeniu rocznym strony skarżącej, w przypadku ewentualnego sporu w tym zakresie. Jak wspomniano w postępowaniu zainicjowanym wnioskiem na podstawie art. 22 § 2a O.p. nie ma obowiązku przeprowadzenia pełnego postępowania dowodowego. Realizacja czynności procesowych w zakresie wskazanym przez WSA kolidowałaby z jego celem i niejednokrotnie prowadziłaby do sytuacji, w której decyzja byłaby wydawana już po zakończeniu roku podatkowego. Nie jest to postępowanie wymiarowe, w którym konieczne jest prowadzenie postępowania dowodowego, dokonywanie subsumpcji, czyli podciągnięcia ustalonego stanu faktycznego pod stosowaną normę prawną, poprzedzonego dokonaniem wykładni prawa materialnego. Wobec powyższego zarzuty skargi kasacyjnej zasługiwały na uwzględnienie. 3.2. Podatnik, składając wniosek w trybie art. 22 § 2a O.p., inicjuje postępowanie, w którym musi uprawdopodobnić w sposób jednoznaczny, że zaliczki obliczone według zasad określonych w ustawach podatkowych byłyby niewspółmiernie wysokie w stosunku do podatku należnego od dochodu przewidywanego za dany rok podatkowy. Tymczasem w sprawie będącej przedmiotem niniejszego sporu, podatnik zainicjował w istocie postępowanie dowodowe, co spowodowało konieczność zebrania obszernego materiału dowodowego, jego oceny i wykładni przepisów umowy międzynarodowej w kontekście polskiej ustawy podatkowej. W tej sytuacji organ był uprawniony do uznania, że przesłanka z art. 22 § 2a O.p. nie została spełniona, co winno spotkać się z aprobatą Sądu pierwszej instancji. Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że szczegółowe badanie przez organy podatkowe, a następnie przez Sąd pierwszej instancji wszystkich okoliczności nie było w tej sprawie konieczne, skoro z wniosku o tzw. ulgę abolicyjną nie wynikały w sposób oczywisty wszystkie wymagane przesłanki. Należy jednak pozytywnie ocenić postępowanie organów i WSA, które w sposób skrupulatny odniosły się do podnoszonej przez skarżącego argumentacji zawartej w składanych pismach procesowych. Uwzględniając powyższe pełnomocnik strony skarżącej bezpodstawnie oczekuje przeprowadzenia w sprawie postępowania dowodowego, przedkładając także kolejne wnioski dowodowe. Zaprzecza zatem istocie postępowania w przedmiocie ograniczenia poboru zaliczek, którego nie można traktować jako prejudykat w stosunku do rozstrzygnięcia wymiarowego. Należy w tym miejscu ponownie podkreślić, że mające uproszczony charakter postępowanie, którego celem jest uprawdopodobnienie wystąpienia przesłanki z art. 22 § 2a O.p. nie może, a do tego zmierza argumentacja skarżącego, zastępować postępowania dowodowego prowadzonego w postępowaniu w przedmiocie określenia wysokości zobowiązania podatkowego. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za usprawiedliwione. 3.3. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, stosownie do art. 188 P.p.s.a., uchylił zaskarżony wyrok w całości, a uznając, że istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, rozpoznał i oddalił skargę, na podstawie art. 151 w zw. z art. 193 P.p.s.a. W przedmiocie kosztów postępowania kasacyjnego zasądzonych na rzecz skarżącego kasacyjnie organu orzeczono, na podstawie art. 209, art. 203 pkt 2 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a. w związku z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. b) w związku z ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 265). M. Bejgerowska T. Kolanowski M. Jaśniewicz