II OSK 1626/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Plucińska-Filipowicz Sędziowie Sędzia NSA Anna Łuczaj /spr./ Sędzia NSA Zdzisław Kostka Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. P. i J. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 989/05 w sprawie ze skargi M. P. i J. P. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt II SA/Łd 989/05 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę M. P. i J. P. na decyzję Wojewody Ł. z dnia [...], Nr [...] w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego. W uzasadnieniu wyroku Sąd podał, iż powyższą decyzją Wojewoda Ł. na podstawie art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a. w związku z art. 4 ust. 4 pkt 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115 poz. 1229 ze zm.) utrzymał w mocy decyzję Starosty P. z dnia [...] w sprawie udzielenia Gminie P. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód rzeki W.. Organ stwierdził, że aktualnym użytkownikiem sztucznego zbiornika Wodnego B. jest Wydział Infrastruktury Urzędu Miasta P., który wnioskiem z dnia [...] wystąpił do Referatu Ochrony Środowiska Urzędu Miasta w P. o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Postanowieniem z dnia [...] Wojewoda Ł. wyłączył Prezydenta Miasta P. od załatwienia sprawy dotyczącej wydania w/w pozwolenia wodnoprawnego, wyznaczając Starostę P. do rozpoznania sprawy. Decyzją z dnia [...] Starosta P. udzielił Gminie P. pozwolenia wodnoprawnego na użytkowanie zbiornika wodnego B. na rzece W. polegające na piętrzeniu i retencjonowaniu wód rzeki W. w sztucznym zbiorniku B.; piętrzeniu i retencjonowaniu wód rzeki W. w zbiorniku kąpieliska w P.; poborze wody na utrzymanie w/w zalewów. W odwołaniu od powyższej decyzji M. i J. P. zażądali jej uchylenia, gdyż wskutek piętrzenia wody w zbiorniku zalewane są ich działki [...] i [...]. Ponadto skarżący domagali się realizacji postanowień w/w decyzji, zawartych w pkt 10, 11 rozdział III poprzez naprawienie wszelkich szkód powstałych w trakcie wykonywania robót i piętrzenia wody oraz uregulowanie stanu prawnego terenów zbiornika. Wojewoda Ł. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, iż M. i J. P. zostali uznani przez organ I instancji za stronę w toczącym się postępowaniu, ponieważ są właścicielami działki nr [...] położonej w zasięgu oddziaływania zbiornika B.. Natomiast działki [...] i [...] stanowią część zbiornika wodnego B. i w taki sposób są oznaczone w ewidencji gruntów tj. "wp", czyli jako grunty pod wodami płynącymi. W myśl przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne ( Dz. U. Nr 115 poz. 1229 ze zm.) Skarb Państwa, jako właściciel wody, jest również właścicielem gruntu znajdującego się pod nią i ma skuteczne uprawnienia do władania. A zatem wskutek objęcia gruntów wodami płynącymi prawo własności odwołujących wygasło. Potwierdzeniem tego jest wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2004 r., sygn. akt II CK 146/04 oddalający kasację w sprawie z powództwa M. i J. P. przeciwko Skarbowi Państwa, reprezentowanemu przez Prezydenta Miasta P. o wydanie w/w nieruchomości. Organ II instancji podniósł, iż operat wodnoprawny spełnia wszystkie wymagania z art. 132 ustawy Prawo wodne, a postępowanie wodnoprawne zostało przeprowadzone z zachowanie procedur określonych w k.p.a. Nadto z uwagi na pozytywne oddziaływanie zbiornika B. na tereny przyległe oraz względy gospodarcze i ekologiczne uzasadnione jest utrzymanie w mocy decyzji Starosty P. z dnia [...]. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi na powyższą decyzję M. i J. P. wyjaśnili, że są właścicielami nieruchomości położonej w P.. Przy ul. [...] opisanej w Kw Nr [...] składającej się z działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] o łącznej powierzchni [...] m2, z czego działki [...], [...] zostały zalane w [...] r. na skutek spiętrzenia wód rzeki W.. Zdaniem skarżących treść art. 17 ust. 1 ustawy Prawo wodne oznacza, że przyjęcie własności gruntu przez Skarb Państwa jest możliwe wyłącznie przy zajęciu naturalnym, w innych przypadkach zajęcie na własność gruntu przez właściciela wody nie jest dopuszczalne. Zalanie działek nr [...] i [...] wynikło z wybudowania tamy przez urząd, a zatem bezspornie miała tu miejsce ingerencja człowieka. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę uznając, iż organ nie naruszył prawa materialnego, ani procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd wskazał, iż wprawdzie Wojewoda Ł. w podstawie prawnej zaskarżonej decyzji błędnie powołał przepis art. 138 § 1 ust. 2 k.p.a., gdyż winien wskazać art. 138 § 1 ust. 1 pkt 1 k.p.a., to jednak uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. W ocenie Sądu pierwszej instancji stanowisko skarżących, iż nadal pozostają właścicielami działek [...], [...] jest niezasadne. O własności gruntów pokrytych wodami powierzchniowymi decyduje bowiem to, czyją własnością są wody pokrywające te grunty (art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne - Dz. U. Nr 115 poz. 1229 ze zm.). Ustawodawca przyjął zasadę prawną, że własność wody płynącej rozciąga się na własność gruntu pod wodą. Oznacza to, że zalanie w [...] r. nieruchomości skarżących wodami płynącymi rzeki W. spowodowało utratę przez M. i J. P. prawa własności działek nr [...] i [...] na rzecz Skarbu Państwa. A zatem, pozwolenie wodnoprawne nie narusza prawa własności skarżących do działek nr [...] oraz [...], bowiem prawo to wygasło w [...] r. na skutek zalewu tych gruntów wodami powierzchniowymi stanowiącymi własność Skarbu Państwa. Jednocześnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zgodził się ze stwierdzeniem skarżących, iż tworzenie sztucznego zalewu powinno być poprzedzone pozyskaniem od nich gruntu w drodze czynności prawnej (umowy) lub wywłaszczenia, a nie poprzez wybudowanie tamy, zalanie terenu i w ten sposób wejście w prawa właściciela. Sąd zaznaczył, że z tytułu utraty prawa własności przysługuje skarżącym odszkodowanie na zasadach określonych w kodeksie cywilnym; w ustawie Prawo wodne nie ma regulacji dotyczącej skutków sztucznego spiętrzenia wody. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli M. i J. P., reprezentowani przez pełnomocnika z urzędu adwokata J. G.. Wyrok zaskarżono w całości, zarzucając: 1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na jego wynik , a mianowicie : - art. 1 § 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych oraz art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi polegające na wadliwym wykonaniu obowiązku kontroli decyzji Wojewody Ł. z dnia [...] pod względem jej zgodności z prawem tj. art. 2 ust. 3 i 4, art. 131 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 132 ust. 2 pkt 4, 7 i ust. 7 ustawy Prawo wodne; - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku art. 2 ust. 3 i 4, art. 131 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 132 ust. 2 pkt 4, 7 i ust. 7 ustawy - Prawo wodne oraz w związku z art. 7, art. 8 i art. 64 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez nie uwzględnienie skargi, pomimo naruszenia przez organ administracji w procesie wydawania decyzji w/w przepisów Prawa wodnego i k.p.a., polegającego na wydaniu decyzji w przedmiocie pozwolenia wodnoprawnego, mimo braku bezwzględnie wymaganych powołanymi przepisami dokumentów, sporządzenia dokumentacji hydrologicznej przez osobę, której kwalifikacje zawodowe nie zostały potwierdzone, kontynuowaniu postępowania, pomimo nie usunięcia braków formalnych wniosku przez podmiot występujący o wydanie pozwolenia wodnoprawnego oraz uznaniu, że takie rozstrzygnięcie nie narusza słusznego interesu strony oraz nieuwzględnieniu, że podważa to zaufanie obywateli do organów państwa i ujemnie wpływa na ich świadomość prawną. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono, iż Sąd pierwszej instancji nie wywiązał się prawidłowo z ciążącego na nim obowiązku kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Złożenie wniosku wraz ze wszystkimi załącznikami jest warunkiem koniecznym do wydania pozwolenia wodnoprawnego. Sąd nie badał, czy decyzje organów obu instancji zostały wydane w oparciu o dokumentację wymaganą bezwzględnie obowiązującymi przepisami Prawa wodnego – w szczególności art. 131 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 132 ust. 2 pkt. 4, 7 i ust. 7. Sąd nie zbadał też, czy przedmiotowa dokumentacja została sporządzona przez osobę posiadającą uprawnienia wymagane przepisem art. 2 ust. 3 i 4 Prawa wodnego. Autor skargi kasacyjnej wskazał, że dokumentacja znajdująca się w aktach administracyjnych, a stanowiąca załączniki do wniosku ma braki, które wykluczały możliwość wydania pozwolenia wodnoprawnego. W załączonej dokumentacji brakuje opisu prowadzenia zamierzonej działalności sporządzonej w języku nietechnicznym (art. 131 ust. 2 pkt 3 Prawa wodnego), wypisu i wyrysu z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 131 ust. 2 pkt 2 Prawa wodnego). W ocenie skarżących, brak powyższych załączników stanowi przeszkodę do nadania dalszego biegu wnioskowi o wydanie pozwolenia wodnoprawnego. Działalność związana z pozwoleniem wodnoprawnym nie może naruszać interesów osób trzecich i opis działalności zapisany w języku nietechnicznym daje osobom trzecim możliwość oceny, czy ich interesy mogą być zagrożone i czy osoby te powinny podjąć czynności zmierzające do ochrony swoich praw. Brak tego opisu pozbawił skarżących możliwości dokonania takich ustaleń. Nadto według informacji zawartej na stronie 3 części opisowej operatu wodnoprawnego stanowiącego załącznik do wniosku miasto P. nie ma miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, zaś z pisma Urzędu Miasta P. z dnia [...] wynika, że wypis i wyrys (pomimo nie istnienia samego planu) zostały przedstawione Starostwu Powiatowemu w P. wraz z powołanym pismem. Skarżący podnieśli, iż nie ma tych dokumentów w aktach administracyjnych złożonych w Sądzie i nie znajdowały się tam również w chwili wydawania zaskarżonego wyroku, na co Sąd nie zwrócił uwagi. Skarżący podnieśli także, iż operat wodnoprawny nie zawiera ustalenia wynikającego z warunków wód regionu wodnego (art. 132 ust. 2 pkt 4 Prawa wodnego), informacji o formach ochrony przyrody utworzonych lub ustanowionych na podstawie ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody występujących w zasięgu oddziaływania zamierzonego korzystania z wód (art. 132 ust. 2 pkt 7 Prawa wodnego), a także projektu instrukcji gospodarowania wodą (art. 132 ust. 7 Prawa wodnego). Do przedmiotowego operatu nie załączono także wszystkich materiałów, na bazie których został sporządzony. Wskazano, iż w punkcie 1.5 autor wymienia czternaście dokumentów, które umożliwiły wykonanie operatu, zaś do operatu załączono jedynie siedem, co uniemożliwiło skarżącym i organowi wydającemu pozwolenie zapoznanie się z nimi, a tym samym dokonanie weryfikacji operatu pod względem zgodności z powołanymi materiałami źródłowymi i przepisami prawa. Jednocześnie Starosta Powiatowy wezwał wnioskodawcę do złożenia kserokopii dokumentu potwierdzającego uprawnienia autora operatu, który to brak nie został usunięty. Skarżący zarzucili, iż Sąd pierwszej instancji nie dostrzegł powyższych uchybień organów administracji. W pismach procesowych, sporządzonych w dniach 14 marca i 6 lipca 2007 r., J. i M. P. przedstawili wyniki skarg dotyczących "wykonania przepisów ustawy Prawo wodne" i podnieśli, że w piśmie z dnia [...] złożonym w postępowaniu cywilnym o sygn. akt [...] Pracownia Planowania Przestrzennego - będąca jednostką organizacyjną Urzędu Miasta w P. - stwierdziła, iż działki [...], [...] i [...] nie są jeszcze objęte planem zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem według twierdzeń Gminy i Starosty P., złożonych w niniejszej sprawie, w aktach tej sprawy znajduje się plan zagospodarowania terenu, który umożliwił wydanie decyzji z dnia [...]. Dodatkowo skarżący wskazali, że prawomocną decyzją z dnia [...] Wojewoda Ł. uchylił decyzję wywłaszczeniową z dnia [...] i orzekł o umorzeniu postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny kontroluje zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem materialnym i procesowym w granicach skargi kasacyjnej. Dokonując tej kontroli Sąd nie jest uprawniony do badania ewentualnej wadliwości zaskarżonego orzeczenia wykraczającej poza ramy wyznaczone zarzutami skargi kasacyjnej. Oznacza to związanie zarzutami i wnioskami skargi kasacyjnej. A zatem zakres rozpoznania sprawy wyznacza strona wnosząca skargę kasacyjną przez przytoczenie podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienie. Skarga kasacyjna wniesiona w niniejszej sprawie zawiera usprawiedliwione podstawy zaskarżenia. Za zasadny należy uznać zarzut naruszenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi przepisów art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 2 ust. 3 i 4, art. 131 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 132 ust. 2 pkt 4, 7 i ust. 7 ustawy - Prawo wodne przez wadliwe wykonaniu kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody Ł.. Kryterium kontroli wykonywanej przez sądy administracyjne określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), który stanowi, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola ta powinna zawsze przebiegać w trzech płaszczyznach: a) oceny zgodności rozstrzygnięcia (decyzji innego aktu) lub działania z prawem materialnym, b) dochowania wymaganej prawem procedury, c) respektowania reguł kompetencji ( por. A. Kabat [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II ). Pamiętać należy, iż przepis art. 151 p.p.s.a. ( powołany przez Sąd pierwszej instancji), podobnie jak i art. 145 § 1 p.p.s.a. łączą sposób rozstrzygnięcia sprawy ze stosowaniem przepisów prawa materialnego lub przepisów regulujących postępowanie administracyjne. Dlatego dla pełnego wyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia niezbędne jest odniesienie się także do tych przepisów. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd pierwszej instancji wypowiedział się wyłącznie w kwestii własności gruntów pokrytych wodami płynącymi, a więc wyłącznie w kwestii nie objętej przepisami regulującymi wydawanie pozwoleń wodnoprawnych. Wprawdzie naruszenie prawa własności stanowiło zarzut podniesiony w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, lecz Sąd pierwszej instancji winien mieć na uwadze, że – stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. - Sąd ten rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Brak związania zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że Sąd bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu. Zasada niezwiązania granicami skargi nie oznacza, że Sąd nie jest związany granicami przedmiotu zaskarżenia, którym jest konkretny akt lub czynność, kwestionowana przez uprawniony podmiot. Sąd administracyjny nie jest wprawdzie związany granicami skargi, ale zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona ( por. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 1997 r., OPS 12/96 , ONSA 1997/3/104). W ocenie Sądu pierwszej instancji Wojewoda Łódzki nie naruszył prawa materialnego, ani procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem – jak zasadnie podniesiono w skardze kasacyjnej - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi nie odniósł się do przepisów regulujących udzielanie pozwoleń wodnoprawnych, w szczególności do art. 2 ust. 3 i 4, art. 131 ust. 2 pkt 2 i 3 oraz art. 132 ust. 2 pkt 4, 7 i ust. 7 ustawy - Prawo wodne. Przepis art. 131 ust. 2 powołanej wyżej ustawy określa dokumenty, jakie strona winna dołączyć do wniosku o wydanie pozwolenie wodnoprawnego, art. 132 ustawy określa wymagania operatu wodnoprawnego zaś art. 2 ust. 3 i rozporządzenie wykonawcze wydane na podstawie art. 2 ust. 4 tej ustawy nakłada wymóg sporządzania dokumentacji hydrologicznych przez osoby posiadające odpowiednie kwalifikacje. Przypomnieć należy, iż zawarte w sentencji wyroku sądu administracyjnego rozstrzygnięcie, ujęte w odpowiedniej formule procesowej, jest rezultatem przeprowadzenia przez Sąd kontroli administracji publicznej. W ujęciu Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi podstawę prawną wyroku sądu administracyjnego stanowią te jej przepisy, które określają sposób rozstrzygnięcia sprawy w zależności od wyników postępowania sądowego (por. A. Kabat [w:] B.Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M.Niezgóda-Medek Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 332). Z tego też względu szczególne znaczenie przypisuje się uzasadnieniu wyroku, albowiem stanowi ono odzwierciedlenie przeprowadzenia przez Sąd administracyjny kontroli legalności rozstrzygnięcia organu administracji publicznej. Treść uzasadnienia wyroku winna potwierdzać proces badania przez Sąd zgodności z prawem zaskarżonego do Sądu rozstrzygnięcia organu. Przedstawienie w uzasadnieniu wyroku podstawy prawnej wydanego wyroku oraz jej wyjaśnienie polega bowiem nie tylko na wskazaniu przepisów regulujących rozpatrywany stan faktyczny, ale także na wyjaśnieniu, dlaczego w konkretnej sytuacji prawnej mają zastosowanie powołane przepisy. Zgodnie z dyspozycją art. 141 § 4 p. p. s. a. uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisko pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Przepis ten, normując treść uzasadnienia wyroku, stanowi na gruncie Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi odzwierciedlenie wynikającej z art. 2 Konstytucji RP zasady budowania zaufania do organów państwa. Uzasadnienie wyroku powinno być tak sporządzone, aby wynikało z niego dlaczego Sąd uznał zaskarżone orzeczenie za zgodne lub niezgodne z prawem (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2005 roku, sygn. akt I FSK 299/05, Lex, nr 187709). W niniejszej sprawie jedynym przepisem prawa, powołanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi jako podstawa prawna wyroku jest art. 151 p.p.s.a. Sąd nie wyjaśnił przyczyny podjętego rozstrzygnięcia i nie ocenił zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w świetle przepisów prawa materialnego tj. przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115 poz. 1229 ze zm.) jak i postępowania administracyjnego w aspekcie przepisów procedury administracyjnej. Sąd pierwszej instancji nie wyjaśnił w sposób jasny i wyczerpujący, dlaczego zaskarżona decyzja w ocenie Sądu nie narusza prawa, a w konsekwencji - skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – poza art. 14 ust. 1 - nie odniósł się do żadnego innego przepisu ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. – Prawo wodne (Dz. U. Nr 115 poz. 1229 ze zm.). A zatem, Sąd pierwszej instancji nie wypowiedział się co do legalności zaskarżonej decyzji w aspekcie przepisów prawa normujących przesłanki prawne udzielenia pozwolenia wodnoprawnego. Sąd pierwszej instancji, oceniając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, nie mógł ograniczyć się wyłącznie do oceny naruszenia prawa własności skarżących, lecz winien ocenić zgodność pozwolenia wodnoprawnego z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Z powyższych względów należało uznać, że skarga kasacyjna ma uzasadnione podstawy zaskarżenia. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł w wyroku o przyznaniu pełnomocnikowi skarżących – adwokatowi J. G. – wynagrodzenia na zasadzie prawa pomocy, gdyż przepisy art. 209 i 210 p.p.s.a. mają zastosowanie tylko do kosztów postępowania między stronami. Natomiast wynagrodzenie dla pełnomocnika ustanowionego z urzędu za wykonaną pomoc prawną, należne od Skarbu Państwa (art. 250 p.p.s.a.) przyznawane jest przez wojewódzki sąd administracyjny w postępowaniu określonym w przepisach art. 258-261 p.p.s.a. Stosownie do § 20 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.) pełnomocnik skarżących powinien złożyć wojewódzkiemu sądowi administracyjnemu stosowne oświadczenie, o jakim mowa w tym przepisie.