II SA/Rz 51/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2003 r. nr [...] w przedmiocie zmiany wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu - postanawia - odrzucić skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] listopada 2003 r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze , po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymało w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2003 r. Nr [...] o odmowie uchylenia decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2002 r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] listopada 1998 r., następstwem której było dokonanie zmiany w dowodzie rejestracyjnym pojazdu marki [...] nr rej. [...] z samochodu osobowego na ciężarowy. W dniu [...] grudnia 2003 r. skargę na tę decyzję, podpisaną przez 2 prokurentów, złożył do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Rzeszowie A. Pismem z dnia [...] stycznia 2004 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, który z dniem 1.01.2004 r. stał się właściwym do rozpoznania tej skargi, wezwał do usunięcia jej braków formalnych poprzez podpisanie przez członka zarządu spółki. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca spółka skierowała pismo, w którym powołała się na przepisy ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. Nr 94, poz. 1037, ze zm.), wywodząc, że zasady reprezentacji spółki wynikają nie tylko z zapisów w Krajowym Rejestrze Sadowym, ale również z ogólnie obowiązujących przepisów prawa (Kodeksu spółek handlowych i Kodeksu cywilnego), które pozwalają na ustanowienie prokury niezależnie od zapisów zawartych w umowie (statucie) spółki. Wyrokiem z dnia 12 października 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 1987/03 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego i poprzedzającą ją decyzję tegoż organu z dnia [...] września 2003 r. Na skutek skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w sprawie orzekał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 30 listopada 2006 r. sygn. akt I OSK 72/06 uchylił zaskarżony wyrok Sądu I instancji i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Przystępując do ponownego badania skargi spółki A, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie pismem z dnia 6 września 2007 r. wezwał skarżącą spółkę o podpisanie skargi zgodnie ze sposobem reprezentacji wskazanym w Dziale II Krajowego Rejestru Sądowego, tj. przez prezesa zarządu – jednoosobowo lub dwóch członków zarządu łącznie lub jednego członka zarządu łącznie z prokurentem, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. W odpowiedzi na to wezwanie A skierował pismo zawierające argumentację podobną jak w poprzedniej odpowiedzi na wezwanie Sądu do uzupełnienia braków formalnych skargi, akcentując, że prokura jest pełnomocnictwem udzielonym przez przedsiębiorcę podlegającemu wpisowi do rejestru przedsiębiorców, które obejmuje umocowanie do czynności sądowych i pozasądowych i może być udzielona kilku osobom łącznie (prokura łączna) lub oddzielnie. W konkluzji skarżąca spółka wskazała, że w przedmiotowej sprawie była reprezentowana przez 2 prokurentów – J. J. i M. S., którym udzielono prokury łącznej na podstawie art. 109 k.c., co jest dopuszczalne zgodnie z art. 373 § 3 k.s.h. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 46 § 1 pkt 4 w zw. z art. 57 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270, ze zm.) – zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. skarga powinna zawierać podpis strony albo jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika. Osoby prawne dokonują czynności przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W przypadku spółki akcyjnej, jaką jest skarżący A, organy upoważnione do działania w jej imieniu wskazuje Kodeks spółek handlowych w art. 373 § 1 stanowiącym, że jeśli zarząd jest wieloosobowy, sposób reprezentowania spółki określa statut. Jeśli statut nie zawiera żadnych postanowień w tym przedmiocie, do składania oświadczeń w imieniu spółki wymagane jest współdziałanie dwóch członków zarządu albo jednego członka zarządu wraz z prokurentem. Z przedłożonego przez skarżącą spółkę wypisu z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że jako organ uprawniony do jej reprezentacji został wskazany zarząd a jako sposób reprezentacji prezes zarządu jednoosobowo, lub dwóch członków zarządu albo jeden członek zarządu wraz z prokurentem. Bezsporne jest, że skarga A w niniejszej sprawie podpisana została przez 2 prokurentów – M. S. i A. B. (nie J. J., jak podnosi skarżący w piśmie z [...].09.2007 r.), a na wezwanie Sądu brak formalny w postaci podpisania skargi przez osoby uprawnione do reprezentacji nie został usunięty. Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela argumentacji skarżącej spółki uznającej za skuteczne podpisanie skargi przez 2 prokurentów, a takie stanowisko Sądu znajduje wsparcie w poglądach orzecznictwa wyrażonych w odniesieniu do postępowania sądowego w sprawach o takim samym stanie faktycznym (np. wyroki NSA z dnia 31 stycznia 2007 r. o sygn. I OSK 420/06 i 421/06, wyrok z dnia 8 lutego 2007 r. I OSK 453/06). W orzecznictwie tym ugruntowany został pogląd, że udzielenie prokury łącznej nie oznaczało, że prokurenci upoważnieni byli do składnia oświadczeń woli czy też podejmowania czynności w postępowaniu sądowym, a tym samym podpisanie przez nich skargi nie czyniło zadość prawidłowej reprezentacji. W rozpatrywanej sprawie istotne jest, że była ona już poddana kontroli tego Sądu, co znalazło wyraz we wspomnianym wcześniej wyroku z dnia 12 października 2005 r. II SA/Rz 1987/03, jak również kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego – wyrok z dnia 30 października 2006 r. I OSK 72/06. Oceniając zakres swojego związania powyższymi wyrokami w kontekście art. 153 P.p.s.a. i 190 P.p.s.a. Sąd uznał, że kwestia reprezentacji nie została w nich w żaden sposób przesądzona. Przystępując zatem do badania skargi A Sąd uznał, że brak formalny tejże skargi, który nie został usunięty we wskazanym terminie, uniemożliwia jej rozpoznanie. Skoro zatem zaistniały przesłanki z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. skutkujące odrzuceniem skargi, Sąd zobligowany był zastosować wspominany przepis i orzec jak w sentencji.