I SA/Bd 390/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc Sędziowie sędzia WSA Urszula Wiśniewska sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi J.K., M. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2020 r. oddala skargę UZASADNIENIE Decyzją z [...] stycznia 2020 r. Prezydent M. [...] ustalił M. S. i J. K. (Skarżący) wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości na 2020 r. w kwocie [...]zł. Decyzją opodatkowano budynki mieszkalne o pow. użytkowej 721,69 m2, budynki związane z działalnością gospodarczą o pow. użytkowej 1031,30 m2, grunty związane z działalnością gospodarczą o pow. 754,00 m2 i grunty pozostałe o pow. 1.591,00 m2 (działki ozn. ewid. nr [...]) - położone we [...] przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wymiaru podatku dokonano na podstawie materiału dowodowego będącego w posiadaniu organu podatkowego, w szczególności danych zawartych w ewidencji gruntów oraz oświadczenia podatnika. Od powyższej decyzji Skarżący wnieśli odwołanie. Zakwestionowali opodatkowanie budynków związanych z działalnością gospodarczą zarzucając, że organ podatkowy nie poczynił w tym zakresie żadnych ustaleń. Wskazali, że nie czerpią dochodu z "dawnego kina". Od 15 lat budynek stoi pusty, podejmowali próby zbycia lub wynajmu budynku, ale bezskutecznie. W związku z tym nieruchomość ta nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący powołali wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2012r., sygn. akt II FSK 2288/10. Stwierdzili, że organ winien ustalić, czy przedmiotowa nieruchomość jest przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej. Decyzją z [...] czerwca 2020 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wyjaśniło, że spór między organem podatkowym pierwszej instancji a Skarżącymi dotyczy opodatkowania budynku "dawnego kina" o pow. 742,30 m2 oraz gruntu o pow. 754 m2 pod tym budynkiem. Podatnicy nie kwestionują opodatkowanej powierzchni gruntów i budynków, która jest zgodna z przedłożoną przez J. K. informacją o nieruchomościach i obiektach budowlanych w dniu [...].10.2018r. oraz z ewidencją gruntów. Organ przywołał przepisy ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1170 ze zm.), dalej "u.p.o.l.", w szczególności art. 1a ust. 1 pkt 3, orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Trybunału Konstytucyjnego. Wyjaśnił, że ustalenia czy grunty i budynki są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie można łączyć w prosty sposób z samym faktem posiadania budynku lub gruntu przez przedsiębiorcę. Podkreślił, że opodatkowanie nieruchomości stawkami podatkowymi w podwyższonej wysokości może nastąpić tylko wtedy, gdy istnieje więź pomiędzy działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika a nieruchomością podlegającą opodatkowaniu, tzn. jeżeli dana nieruchomość w jakikolwiek sposób jest lub może być wykorzystywana w prowadzonej działalności gospodarczej. Odnosząc powyższe do przedmiotowej sprawy organ wskazał, że jak wynika z akt sprawy wprawdzie status przedsiębiorcy posiada jedynie J. K. (wydruk z CEIDG), a opodatkowana nieruchomość stanowi współwłasność jego i jego żony M. S. (wspólność ustawowa majątkowa małżeńska - KW nr [...]), jednak nieruchomość została nabyta przez J. K. jako przedsiębiorcę i wydana mu jako przedsiębiorcy - akt notarialny z dnia [...].11.2016 r. Repertorium A nr [...] - w celach prowadzenia działalności gospodarczej. Przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez J. K. jest wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Chociaż przejściowo budynek "dawnego kina" o pow. użytkowej 742,30 m2 oraz gruntu o pow. 754 m2 pod tym budynkiem nie jest wykorzystywany, z przyczyn faktycznych, w procesie prowadzenia tej działalności, to nie utracił swojej przydatności do gospodarczego jego wykorzystania. Budynek "dawnego kina" zgodnie z ewidencją budynków jest budynkiem oświaty, nauki i kultury oraz sportu i nie jest budynkiem mieszkalnym; niewątpliwie może być wykorzystywany w działalności J. K., który co istotne wynajmuje część budynku o pow. użytkowej 289 m2 przy ul. [...] we [...] (lokale handlowo-usługowe). Zdaniem organu okoliczność, że J. K. ma trudności z wynajęciem budynku "dawnego kina" o pow. użytkowej 742,30 m2, nie powoduje, że budynek ten i grunt, na którym jest posadowiony nie może być wykorzystywany w prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Pomimo, że jest niewynajęty i pusty, to pozostaje zdatny do użytku gospodarczego z punku widzenia rodzaju działalności prowadzonej przez podatnika J. K.. Kolegium stwierdziło, że budynek "dawnego kina" nie służy do zaspokajania osobistych potrzeb podatnika i jego rodziny. Chociaż nieruchomość wchodzi w skład majątku wspólnego małżonków M. S. - K. i J. K., to została ona nabyta i służy do prowadzenia działalności gospodarczej prowadzonej przez jednego z nich. Reasumując, w ocenie organu odwoławczego, organ pierwszej instancji prawidłowo uznał sporną nieruchomość za związaną wyłącznie z prowadzoną przez J. K. działalnością gospodarczą i opodatkował podatkiem od nieruchomości według najwyższych stawek podatku od nieruchomości. W skardze do tut. Sądu, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji, zarzucając jej naruszenie art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że przedmiotowa nieruchomość jest przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej. W uzasadnieniu skargi Skarżący zarzucili organowi, że nie dokonał ustaleń w zakresie faktycznego przeznaczenia spornej nieruchomości. Zaznaczyli, że nie czerpią żadnego dochodu z budynku "dawnego kina". Od 15 lat budynek stoi pusty. Podejmowali próby jego sprzedaży lub wynajmu, jednakże bezskutecznie. Powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia [...] grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 oraz orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego, Podatnicy podkreślili, że samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l). Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. W ocenie Skarżących organ winien wszechstronnie zbadać niniejszą sprawę w kontekście ustalenia czy przedmiotowa nieruchomość jest przeznaczona do prowadzenia działalności gospodarczej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, w całości podtrzymując dotychczasowe stanowisko prezentowane w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Ponadto stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r. poz.1829), począwszy od 17 października 2020 r. miasto na prawach powiatu Bydgoszcz, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia [...] października 2020 r. odwołano rozprawę i skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym, o czym Skarżący zostali poinformowani. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na podstawie art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325) - dalej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z kolei w myśl art. 145 § 1 P.p.s.a. zaskarżona do sądu administracyjnego decyzja podlega uchyleniu w razie stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub innego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), jak też w razie stwierdzenia okoliczności uzasadniających stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji (pkt 2). Dokonując badania legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa, które skutkowałoby koniecznością jej uchylenia. Przedmiotem kontroli jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości na 2020 r. Istota sporu w sprawie sprowadza się do opodatkowania podatkiem od nieruchomości, gruntów i posadowionego na nim budynku - dawnego kina "B. ". Strona skarżąca podnosi, że budynek od wielu lat stoi pusty, podejmowane próby zbycia lub wynajmu budynku okazały się bezskutecznie, nieruchomość ta nie jest wykorzystywana do prowadzenia działalności gospodarczej, w związku z tym brak jest podstaw do ich opodatkowania stawką najwyższą. Skarżący na poparcie swojego stanowiska powołali wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2017 r., sygn. akt SK 13/15 oraz wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2012 r., sygn. akt II FSK 2288/10. Zdaniem natomiast organu, pomimo braku faktycznego wykorzystania budynku do działalności gospodarczej pozostaje on w posiadaniu Skarżącego jako przedsiębiorcy, stąd zastosowanie stawki dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą było zasadne. W ocenie tut. Sądu powyższe stanowisko organów należy ocenić jako zgodne z prawem. Na wstępie przytoczyć należy materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z zastrzeżeniem ust. 2a. Stosowanie do art. 2 ust. 1 u.p.o.l., opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. W myśl art. 3 ust. 1 pkt 1 - 4 u.p.o.l. podatnikami podatku od nieruchomości są osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne, w tym spółki nieposiadające osobowości prawnej, będące: 1) właścicielami nieruchomości lub obiektów budowlanych, z zastrzeżeniem ust. 3; 2) posiadaczami samoistnymi nieruchomości lub obiektów budowlanych; 3) użytkownikami wieczystymi gruntów; 4) posiadaczami nieruchomości lub ich części albo obiektów budowlanych lub ich części, stanowiących własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, jeżeli posiadanie: a) wynika z umowy zawartej z właścicielem, Krajowym Ośrodkiem Wsparcia Rolnictwa (poprzednio Agencją Nieruchomości Rolnych) lub z innego tytułu prawnego, z wyjątkiem posiadania przez osoby fizyczne lokali mieszkalnych niestanowiących odrębnych nieruchomości, b) jest bez tytułu prawnego, z zastrzeżeniem ust. 2. Jak wynika z art. 3 ust. 4 u.p.o.l., jeżeli nieruchomość lub obiekt budowlany stanowi współwłasność lub znajduje się w posiadaniu dwóch lub więcej podmiotów, to stanowi odrębny przedmiot opodatkowania, a obowiązek podatkowy od nieruchomości lub obiektu budowlanego ciąży solidarnie na wszystkich współwłaścicielach lub posiadaczach, z zastrzeżeniem ust. 4a-6. Sąd stwierdza, że organy podatkowe prawidłowo oceniły stan faktyczny niniejszej sprawy, z którego wynika, że w badanym roku Skarżący byli właścicielami nieruchomości gruntowej zabudowanej dawnym kinem, na zasadzie wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej, co potwierdza wydruk z księgi wieczystej - KW nr [...]. Wbrew zarzutom skargi zgromadzony materiał dowodowy potwierdza także ustalenie organów, że sporna nieruchomość jest w posiadaniu Skarżącego jako przedsiębiorcy. I tak podać należy, że z aktu notarialnego z dnia [...] listopada 2016 r. (Rep. A nr [...], ozn. jako k. 2 akt administracyjnych organu pierwszej instancji) wynika, że została zawarta umowa przeniesienia majątku spółki jawnej. J. [...] i M.S.-K. w nim oświadczyli (§ 1), że jako wspólnicy spółki pod firmą "N. " [...] spółka jawna podjęli uchwałę o rozwiązaniu tej Spółki, bez przeprowadzenia jej likwidacji, i podziale majątku tej Spółki w ten sposób, że "1. wszelkie rzeczy i prawa majątkowe (w tym prawo własności nieruchomości, prawo użytkowania wieczystego nieruchomości i własność budynku) oraz roszczenia przysługujące Spółce do osób trzecich, stanowić będą majątek wspólny wspólników J. M. K. i Małgorzaty Hanny S.-K. na zasadzie ustawowej wspólności majątkowej małżeńskiej, 2. przedsiębiorstwo spółki jawnej w rozumieniu art. 551 kodeksu cywilnego, tj. zorganizowany zespół składników materialnych i niematerialnych przeznaczony do prowadzenia działalności gospodarczej, zostanie przeniesione na J. M. K., który będzie kontynuował działalność tego przedsiębiorstwa w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej pod nazwą: N. J. K. z siedzibą w B. (...)." Ponadto w § 2 tego aktu notarialnego J. M. K. i Małgorzata Hanna S.-K. oświadczają, że majątek spółki jawnej stanowią między innymi: zabudowana nieruchomość położona we [...] przy ulicy [...] nr [...] (dwanaście), oznaczona w ewidencji gruntów jako działki nr [...], nieruchomość zabudowana jest m.in. "dwukondygnacyjnym murowanym budynkiem kina o powierzchni 742,30m2 (...)". Z przywołanych zapisów ww. umowy wynika zatem, że nieruchomość została nabyta przez J. K. jako przedsiębiorcę i wydana mu jako przedsiębiorcy w celach prowadzenia działalności gospodarczej. Nie jest też sporne, a co wynika z wydruku z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, że J. K. posiada status przedsiębiorcy, a przedmiotem działalności gospodarczej prowadzonej przez J. K. jest: "Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi" (k. 5 ww. akt). Nadto zgodnie z ewidencją gruntów i budynków, budynek dawnego kina jest oznaczony jako budynek oświaty, nauki i kultury oraz sportu (ozn. jako k. 3 ww. akt). Wobec tak zebranego materiału dowodowego prawidłowa jest ocena organów, że sporny budynek nie jest budynkiem mieszkalnym, niewątpliwie może być wykorzystywany w działalności J. K.. Co więcej organ podnosi, a Skarżący tego nie kwestionują, że Podatnik wynajmuje część budynku o pow. użytkowej 289 m2 pod tym samym adresem we [...] przy ul. [...], jako lokale handlowo-usługowe. Rację ma organ, że mimo, iż budynek dawnego kina o pow. użytkowej 742,30 m2 oraz gruntu o pow. 754 m2 pod tym budynkiem nie są faktycznie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, to jednak nie utraciły swojej przydatności do wykorzystania w tej działalności. Okoliczność, że mimo podejmowania działań przez Skarżącego nie udało się znaleźć najemcy tej nieruchomości, nie oznacza braku potencjalnej możliwości jego rzeczywistego wykorzystania w ramach rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego i dla którego to celu została przejęta przez Skarżącego jako przedsiębiorcę na podstawie ww. aktu notarialnego, tj. do prowadzenia działalności "pod nazwą: Nieruchomości J. K. z siedzibą w B.". Nie ma zatem wątpliwości, że nieruchomość została przeznaczona do działalności gospodarczej, a brak na rynku chętnych na jej wynajem ze względu np. na niezadawalający stan techniczny, nie oznacza zmiany przeznaczenia budynku na cele prywatne Skarżących. W związku z tym organy dokonały właściwej wykładni i prawidłowo zastosowały w niniejszej sprawie art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l. Opodatkowanie podatkiem od nieruchomości gruntów i budynków znajdujących się w posiadaniu przedsiębiorcy najwyższą stawką podatku, jako związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, nie jest uzależnione od rzeczywistego wykonywania na tych nieruchomościach czynności składających się na prowadzenie działalności gospodarczej; istotny jest sam fakt posiadania tych nieruchomości przez przedsiębiorcę. Przy czym w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyroki NSA z 1 lutego 2018r. sygn. akt II FSK 3355/17, z 17 listopada 2017 r. sygn. akt II FSK 2990/15 czy z 16 maja 2017 r. sygn. akt II FSK 791/16; wyrok WSA w Opolu z 29 lipca 2020 r. sygn. akt I SA/Op 484/19) przeważa pogląd - który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela - że w przypadku podatników będących osobami fizycznymi sam fakt posiadania nieruchomości przez osobę będącą przedsiębiorcą nie jest wystarczający do uznania jej za związaną z działalnością gospodarczą. Konieczne jest ustalenie, czy nieruchomość ta wchodzi w skład przedsiębiorstwa prowadzonego przez tę osobę czy też stanowi jej majątek osobisty, odrębny od majątku związanego z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak zauważył WSA w Krakowie w wyroku z 16 kwietnia 2019 r. sygn. akt I SA/Kr 60/19, a które to stanowisko tut. skład Sądu podziela, prawidłowość powyższej wykładni i jej zgodność z zasadami wynikającymi z Konstytucji RP potwierdza przywołany przez strony postępowania wyrok TK z 12 grudnia 2017 r. sygn. akt SK 13/15 (OTK-A z 2017 r. poz. 85), w którym stwierdzono, że art. 1a ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.p.o.l. rozumiany w ten sposób, że wystarczającą przesłanką zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej jest prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, jest niezgodny z art. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 84 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. W uzasadnieniu tego wyroku TK wskazał na konieczność uwzględniania przy wykładni ww. przepisów u.p.o.l. okoliczności, że osoby fizyczne będące przedsiębiorcami występują w obrocie prawnym w dwojakiej roli - jako osoby prywatne (a więc w zakresie swojego majątku osobistego) oraz jako przedsiębiorcy. Zaakcentowano, że tego rodzaju rozróżnienie musi uwzględnić ustawodawca stanowiący prawo podatkowe, jeżeli nie chce się narazić na zarzut naruszenia właściwej proporcji (art. 2 Konstytucji RP) pomiędzy wynikającym z art. 84 Konstytucji RP obowiązkiem ponoszenia ciężarów publicznoprawnych a prawem jednostki do własności i jej równej ochrony (art. 64 ust. 1 i 2 Konstytucji RP) oraz zasady równego nakładania obowiązków podatkowych (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). W ocenie Trybunału, norma prawna, według której do zakwalifikowania gruntu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości do kategorii gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wystarczy prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną będącą jego współposiadaczem, wywołuje skutki, których nie da się pogodzić z zasadami wyrażonymi w Konstytucji RP. Zdaniem Trybunału samo prowadzenie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną nie jest relewantne dla opodatkowania gruntu stawką podatkową od gruntów związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej (określoną w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. a u.p.o.l.). Zważywszy na ratio stosowania podwyższonej stawki, jaką jest potencjalna możliwość uzyskiwania przychodów z wykorzystania danych gruntów, niezbędne jest ustalenie faktycznego sposobu wykorzystania opodatkowanego gruntu, którego współposiadaczem pozostaje osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą. W judykaturze przyznaje się, że gramatyczna wykładnia art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. może prowadzić do wniosku, iż każda nieruchomość zakupiona przez przedsiębiorcę, bez względu na sposób jej wykorzystywania, czy cel zakupu (poza wyjątkami wprost w ustawie przewidzianymi), podlega opodatkowaniu według najwyższych stawek. O ile w przypadku przedsiębiorców nie będących osobami fizycznymi wnioski takie są logiczne, o tyle w przypadku przedsiębiorców będących osobami fizycznymi sprawa się komplikuje. Podmiot taki występuje w obrocie w dwojakim charakterze, raz jako osoba "prywatna" (a więc w zakresie swojego majątku osobistego), raz jako przedsiębiorca. Występowanie przez osobę fizyczną w obrocie w tej dwojakiej roli uzasadnia rozróżnienie jej sytuacji prawnopodatkowej na tle u.p.o.l. w zakresie podatku od nieruchomości. Z całą pewnością intencją ustawodawcy nie było w takim przypadku opodatkowanie najwyższą stawką wszelkich jej nieruchomości. Zatem kluczowe znaczenie ma ustalenie, czy nieruchomość wchodzi w skład przedsiębiorstwa podatnika (tak NSA m.in. w wyroku z 12 czerwca 2012 r. sygn. akt II FSK 2288/10). Nieruchomości będące w posiadaniu osoby fizycznej, które nie wchodzą w skład przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 551 k.c., tj. nie są i potencjalnie nie mogą być przeznaczone do realizacji określonych zadań gospodarczych przez prowadzącego przedsiębiorstwo, powinny być opodatkowane podatkiem od nieruchomości według stawki podstawowej (zob. wyroki NSA: z 18 lipca 2012 r. sygn. akt II FSK 32/11 i z 15 kwietnia 2014 r. sygn. akt II FSK 902/12). Również w piśmiennictwie wskazuje się, że celem ustawodawcy nie było opodatkowanie wyższymi stawkami podatku od nieruchomości każdej nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy, lecz jedynie nałożenie obowiązku zapłaty podatku od nieruchomości w najwyższej stawce na przedsiębiorców, których nieruchomości wchodzą w skład ich przedsiębiorstwa, niezależnie od tego, czy są one w danym momencie wykorzystywane do prowadzenia działalności gospodarczej, czy też nie (zob. B. Pahl, Opodatkowanie gruntów i budynków będących w posiadaniu osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą, nabytych i wykorzystywanych w celach osobistych, Finanse Komunalne nr 5/2010, s. 73; R. Dowgier, L. Etel, B. Pahl, M. Popławski, Podatki i opłaty lokalne. 601 pytań i odpowiedzi, Warszawa 2012, s. 235 i 348). Samo współposiadanie nieruchomości przez przedsiębiorcę nie jest wystarczające do opodatkowania jej wyższą stawką podatku, konieczny jest jeszcze jej bezpośredni (wykonywanie na nieruchomości określonych czynności składających się na działalność gospodarczą) lub pośredni (potencjalna możliwość wykonywania na nieruchomości czynności składających się na działalność gospodarczą, gdy nieruchomość została nabyta pod przyszłe inwestycje gospodarcze) związek z działalnością gospodarczą prowadzoną przez chociażby jednego ze współposiadaczy (zob. G. Dudar, Stawka preferencyjna w podatku od nieruchomości dla budynków zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług zdrowotnych oraz opodatkowanie nieruchomości [w:] Podatki i opłaty lokalne w praktyce, red. M. Popławski, Warszawa 2008, s. 102; L. Etel, Opodatkowanie nieruchomości i obiektów budowlanych będących we współposiadaniu przedsiębiorcy i innego podmiotu, Prawo i Podatki nr 7/2008, s. 21; R. Dowgier i inni, op. cit., s. 235-237). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie tut. Sądu zgromadzony w sprawie materiał dowodowy upoważniał organy podatkowe do stwierdzenia, że posiadane przez Podatników nieruchomości są związana z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą. Prawidłowe zakwalifikowanie spornej nieruchomości ma potwierdzenie: w akcie notarialnym o przejęciu przez Skarżącego jako przez przedsiębiorcę nieruchomości z budynkiem - dawnym kinem, w kwalifikacji budynku w rejestrze gruntów i budynków, w wypisach z CEIDG co do rodzaju działalności gospodarczej prowadzonej przez Skarżącego, podejmowaniu działań w celu wynajmu spornej nieruchomości w ramach prowadzonej działalności gospodarczej i w faktycznym wynajmie innych lokali pod tym adresem na cele handlowo-usługowe. Zdaniem Sądu zebrane dowodowy pozwalają na ustalenie, że właściwą stawką, którą należy zastosować do spornej nieruchomości jest stawka przewidziana dla budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą, a dokona jego ocena jest trafna. Należy stwierdzić, że w przypadku ustalenia Skarżącym wymiaru podatku od nieruchomości, nie zachodzi sytuacja opisana w ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, która wyłączałaby opodatkowanie nieruchomości z opodatkowania stawką najwyższą. Zauważyć bowiem trzeba, że nieruchomość została nabyta i przyjęta przez Skarżącego do prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczność, że są trudności z wyszukaniem najemcy na jej wynajem, zaś nieruchomość nie jest w dobrym stanie, nie oznacza, iż wskutek tego należy zakwalifikować ją do majątku prywatnego osoby fizycznej. Związek danej nieruchomości z prowadzeniem działalności gospodarczej oznacza także związek pośredni czy też potencjalny, służący prowadzonej działalności i nie może być utożsamiany jedynie z działalnością faktyczną. O tym, czy dana nieruchomość pozostaje związana z działalnością gospodarczą nie przesądza to, czy działalność ta jest w danym obiekcie faktycznie i w danym czasie prowadzona, czy obiekt przeznaczony do wynajmu faktycznie jest wynajmowany. W aspekcie podatku od nieruchomości nie ma również znaczenia intensywność wykorzystywania przedmiotu opodatkowania oraz to, czy przynosi to jakiekolwiek efekty finansowe. Zauważyć bowiem należy, że majątkowy charakter podatku od nieruchomości wyraża się w tym, że ustawodawca, opodatkowując określone stany faktyczne, koncentruje się na posiadaniu określonych przedmiotów opodatkowania. W swej konstrukcji podatek ten nie nawiązuje więc do efektów ekonomicznych, co oznacza, że z punktu widzenia podatkowego stanu faktycznego nie jest ważna okoliczność, czy i jak wykorzystywany jest przedmiot opodatkowania oraz jakie (i czy w ogóle) przynosi to efekty finansowe. Dla celów podatku od nieruchomości nie ma zatem także znaczenia, czy nieruchomość jest faktycznie, w danym okresie, wykorzystywana do celów prowadzenia działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2019 r., II FSK 482/18). W konsekwencji nie budzą zastrzeżeń ustalenia organów odnośnie do charakteru gruntu i budynku z punktu widzenia przepisów ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie zastosowania właściwej stawki podatkowej. W związku z tym podniesione zarzuty naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa należy ocenić jako niezasadne. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a., oddalił skargę