I OW 158/09

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Łuczaj (spr.) Sędziowie NSA Jerzy Stelmasiak del.WSA Leszek Kamiński Protokolant Edyta Pawlak po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2009 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku Marszałka Województwa W.o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Marszałkiem Województwa W. a Starostą N. w przedmiocie rozpoznania wniosku M. M. o przyznanie prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych postanawia: wskazać Marszałka Województwa W. jako organ właściwy do rozpoznania wniosku. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia 12 października 2009 r. Wojewódzki Urząd Pracy w O. działający z upoważnienia Marszałka Województwa W., na podstawie art. 4 w związku z art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) oraz art. 22 § 1 pkt 1 k.p.a., wniósł o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy Starostą N. a Marszałkiem Województwa W przez wskazanie Starosty N. jako organu właściwego do wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie ustalenia uprawnień M. M. do zasiłku dla osób bezrobotnych. W uzasadnieniu wniosku wskazano, iż w dniu [...] 2009 r. M. M. zarejestrowała się w Powiatowym Urzędzie Pracy w N. jako osoba bezrobotna. W dniu [...] 2009 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa do zasiłku dla osób przemieszczających się i załączyła dokument potwierdzający zatrudnienie w okresie od [...] 2008 r. do [...] 2009 r. na wyspie Jersey, należącej do Wysp Normandzkich. Postanowieniem z dnia [...] 2009 r., znak: [...] Starosta N., w imieniu którego działa L. O. - Zastępca Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy w N. - na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. - uznał się niewłaściwym w sprawie i przekazał sprawę do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O. W uzasadnieniu tego postanowienia stwierdzono, że w świetle art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) organem właściwym do załatwienia sprawy jest Wojewódzki Urząd Pracy w O. będący jednostką organizacyjną samorządu województwa warmińsko-mazurskiego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 8 i ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy Wojewódzki Urząd Pracy w O., będący jednostką organizacyjną samorządu Województwa W., realizuje zadania wynikające z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit a-c w zakresie świadczeń z tytułu bezrobocia, w tym wydaje decyzje w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia. W świetle art. 299 ust. 6 lit. c Traktatu Ustanawiającego Wspólnotę Europejską (Dz.U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2) Traktat ten ma zastosowanie do Wysp Normandzkich i do Wysp Man tylko w zakresie niezbędnym do zapewnienia wykonania porozumień dotyczących tych wysp, zawartych w Traktacie dotyczącym przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty Europejskiej i do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisanym 22 stycznia 1972 r. Skoro wyspa Jersey nie należy do grupy państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, to Marszałek Województwa W., z upoważnienia którego działa Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w O., nie jest organem właściwym do wydania decyzji w sprawie świadczeń z tytułu bezrobocia M. M. W odpowiedzi na wniosek Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy w N., działający w imieniu Starosty N. uznał wniosek o wskazanie Starosty N. jako organu właściwego do wydania decyzji administracyjnej w sprawie ustalenia uprawnień M. M. do zasiłku. Starosta podał, iż omyłkowo przyjął, że wyspa Jersey zależna od Korony brytyjskiej za której obronę i bezpieczeństwo odpowiada Wielka Brytania należy do grupy państw o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Z 2008 r., Nr 69 poz. 415 z późn. zm.) i uznał się organem niewłaściwym w sprawie M. M.. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 4 i § 2 tej ustawy spory te rozstrzyga Naczelny Sąd Administracyjny, a do ich rozstrzygania stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zostało uruchomione na skutek wniosku M. M. o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Do wniosku M. M. załączyła dokument potwierdzający zatrudnienie w okresie od [...] 2008 r. do [...] 2009 r. na wyspie Jersey, należącej do Wysp Normandzkich. Do obywateli polskich poszukujących i podejmujących zatrudnienie lub inną pracę zarobkową na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz zatrudnienie lub inną pracę zarobkową za granicą u pracodawców zagranicznych ma zastosowanie ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) do zadań samorządu województwa w zakresie polityki rynku pracy należy realizowanie zadań wynikających z koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a - c, w zakresie świadczeń dla bezrobotnych, w szczególności: pełnienie funkcji instytucji właściwej (pkt a), przyjmowanie i rozpatrywanie wniosków bezrobotnych o wydanie odpowiednich zaświadczeń w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia (pkt b), wydawanie decyzji w sprawach świadczeń z tytułu bezrobocia (pkt c). Przepis art. 1 ust. 3 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stanowi, iż ustawa ta ma zastosowanie do cudzoziemców zamierzających wykonywać lub wykonujących pracę na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: obywateli państw członkowskich Unii Europejskiej (lit. a), obywateli państw Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależących do Unii Europejskiej (lit. b), obywateli państw niebędących stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, którzy mogą korzystać ze swobody przepływu osób na podstawie umów zawartych przez te państwa ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (lit. c). A zatem, państwami, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a - c powołanej wyżej ustawy są państwa członkowskie Unii Europejskiej, państwa Europejskiego Obszaru Gospodarczego nienależące do Unii Europejskiej oraz państwa niebędące stronami umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, które zawarły stosowne umowy ze Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi (umowy, na podstawie których obywatele tych państw mogą korzystać ze swobody przepływu osób). Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską (Dz.U.04.90.864/2) stosuje się do Królestwa Belgii, Republiki Bułgarii, Republiki Czeskiej, Królestwa Danii, Republiki Federalnej Niemiec, Republiki Estońskiej, Republiki Greckiej, Królestwa Hiszpanii, Republiki Francuskiej, Irlandii, Republiki Włoskiej, Republiki Cypryjskiej, Republiki Łotewskiej, Republiki Litewskiej, Wielkiego Księstwa Luksemburga, Republiki Węgierskiej, Republiki Malty, Królestwa Niderlandów, Republiki Austrii, Rzeczypospolitej Polskiej, Republiki Portugalskiej, Rumunii, Republiki Słowenii, Republiki Słowackiej, Republiki Finlandii, Królestwa Szwecji oraz Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej - art. 299 ust. 1. Postanowienia Traktatu stosują się z mocy art. 299 ust. 4 TWE do terytoriów europejskich, za których stosunki zewnętrzne odpowiedzialne jest Państwo Członkowskie. Nadto nie naruszając postanowień poprzednich ustępów art. 299 TWE (tj. ust. 1-5 art. 299 TWE) Traktat ma zastosowanie do Wysp Normandzkich i do Wyspy Man w zakresie niezbędnym do zapewnienia wykonania porozumień dotyczących tych wysp, zawartych w Traktacie dotyczącym przystąpienia nowych Państw Członkowskich do Wspólnoty Europejskiej i do Europejskiej Wspólnoty Energii Atomowej, podpisanym 22 stycznia 1972 roku - art. 299 ust. 6 lit. c) TWE. To zaś oznacza, że rozpatrując sprawę należy mieć na uwadze także przepisy tegoż Traktatu. Przypomnieć należy, iż cytowany powyżej przepis zmieniony został przez art. G (obecnie art. 8) lit. A pkt 1 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U.04.90.864/30) w związku z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Wyspa Jersey należy do Wysp Normandzkich - stanowi jeden z baliwatów Wysp Normandzkich. Jest to terytorium zależne (dependencja) Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej. Ustawodawca w ustawie z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.) wyraźnie postanowił, że kompetencje decyzyjne w ramach realizowania zadań w zakresie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w zakresie polityki rynku pracy przysługują samorządowi województwa. Jednym z podstawowych obowiązków organów administracji stosujących przepisy prawa jest nadanie regulacji prawa wewnętrznego (krajowego) takiego sensu normatywnego, który pozostawał będzie w zgodzie z porządkiem prawnym Wspólnoty Europejskiej. Zarówno zasada racjonalnego ustawodawcy jak i systematyka przepisów powołanej wyżej ustawy nakazują przyjąć, że zadania wynikające z koordynacji systemów zabezpieczenia zostały unormowane w sposób szczególny i powierzone jednemu wyspecjalizowanemu organowi, jakim w tym wypadku jest marszałek województwa. Za takim stanowiskiem przemawia także konieczność zachowania spójności systemu prawa i uczynienia zadość wymogom prawa unijnego, w tym wymogom rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie dostosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we wspólnocie (Dz. U. WE L 149 z 5 lipca 1971 r. ze zm.). A zatem właściwym organem dla rozpoznania sprawy dotyczącej ustalenia uprawnień M. M. do zasiłku dla osób bezrobotnych jest Marszałek Województwa W. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 4 i art. 15 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.