I SA/Po 1669/07

SENTENCJA Dnia 11 grudnia 2007 r. r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia NSA Janusz Ruszyński po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zwrotu sprawy wraz z aktami w celu dokonannia wymiaru uzupełniającego oraz zmiany w tym zakresie dotychczasowej decyzji postanawia: odrzucić skargę /-/ J.Ruszyński UZASADNIENIE Skarżący J.H. wniósł w dniu [...] skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] Nr [...] i uzupełnioną pismem nadanym dnia [...] jako niezgodne z duchem i literą prawa naruszające interes skarżącego i ustalające zobowiązanie w, podatku VAT za rok 2004 w niewłaściwej wysokości. Skarżący w skardze podniósł zarzuty natury merytorycznej, dotyczące określenia podatku od towarów i usług. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej pismem z dnia [...] wniósł o odrzucenie skargi lub jej oddalenie. Odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze organ wskazał, że skarga podlega odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność, gdyż zaskarżone zostało postanowienie, na które nie służy zażalenie, o czym strona została prawidłowo pouczona, ale zgodnie z art. 237 i 230 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa strona może kwestionować zasadność w/w postanowienia i nowej decyzji (organu pierwszej instancji na skutek zwrotu sprawy do ponownego rozpoznania) w odwołaniu od tej decyzji. Organ wskazał, że jego zdaniem z treści art. 230 § 2 Ordynacji podatkowej wynika, że postanowienie o przekazaniu sprawy w celu dokonania wymiaru uzupełniającego nie kończy postępowania podatkowego, ponieważ organ I instancji wydaje nową decyzję od której podatnik może złożyć odwołanie. Organ wskazał, że analogiczne poglądy są formułowane w orzecznictwie - w wyroku z dnia 14.07.2004 r. Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt: FSK 37/04) stwierdził, że z "art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270) wynika, iż na postanowienie organu odwoławczego, wydane na podstawie art. 230 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.) w przedmiocie przekazania sprawy organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego, nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego." Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W niniejszej sprawie niewątpliwym jest, że w istocie skarżący zaskarżył, nie jak podaje w skardze decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...], lecz postanowienie o przekazaniu sprawy w celu dokonania wymiaru uzupełniającego. Decyzja bowiem, na którą wskazuje strona nie została wydana, w tym zaś dniu i pod wskazaną sygnaturą Dyrektor Izby Skarbowej wydał postanowienie o wskazanej treści, w związku z tym należy przyjąć, że je właśnie strona zaskarżyła. Dowód: postanowienie z dnia [...] [...] [...] akt [...] Postanowienie to zostało wydane na podstawie art. 230 § 1 Ordynacji podatkowej, który stanowi, że w przypadku, gdy w toku postępowania odwoławczego organ rozpatrujący odwołanie stwierdzi, że zobowiązanie podatkowe zostało ustalone lub określone w wysokości niższej albo kwota zwrotu podatku została określona w wysokości wyższej, niż to wynika z przepisów prawa podatkowego, lub że określono stratę w wysokości wyższej od poniesionej, zwraca sprawę organowi pierwszej instancji w celu dokonania wymiaru uzupełniającego poprzez zmianę wydanej decyzji. Zgodnie z art. 230 § 3 Ordynacji podatkowej od nowej decyzji stronie służy odwołanie. Postanowienie powyższe nie kończy zatem postępowania w sprawie, ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty, tę bowiem rozstrzygać będzie dopiero nowa decyzja wymiarowa organu pierwszej instancji. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na m. in. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Postanowienie wydanie w niniejszej sprawie nie jest postanowieniem które kończy postępowania w sprawie ani nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Z kolei jak stanowi art. 236 1 Ordynacji podatkowej na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, jedynie gdy ustawa tak stanowi. W niniejszej sprawie na postanowienie o zwrocie sprawy w celu dokonania wymiaru uzupełniającego ustawa nie przewiduje środka zaskarżenia w postaci zażalenia. Zatem należy stwierdzić, że postanowienia wydanego w niniejszym postępowaniu nie można zaskarżyć w drodze skargi do sądu administracyjnego. Zatem na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami adminiustracyjnymi skarga podlegała odrzuceniu, co orzeczono w sentencji. /-/ J.Ruszyński uk