II SAB/Wr 1438/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Adam Habuda Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn (spr.) po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2023 r. w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi O. L. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie w sprawie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE Skargą z 18 X 2022 r. (nadaną w placówce wyznaczonego operatora w dniu 21 X 2022 r.) O. L. zarzucił Wojewodzie Dolnośląskiemu przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie z wniosku o udzielenie cudzoziemcowi zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Jak wynika ze skargi oraz akt administracyjnych, w dniu 12 X 2020 r. wpłynął do organu wniosek strony skarżącej o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Decyzją z dnia 6 V 2022 r. organ orzekł o udzieleniu stronie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. W dniu 18 V 2022 r. do postępowania zgłosił się pełnomocnik strony (K. Z.). Organ w dniu 3 VI 2022 r. wysłał (nadał) decyzję z dnia 6 V 2022 r. bezpośrednio do strony na jej adres zamieszkania (ul. O. [...], [...] J.). Przesyłka powróciła do organu z adnotacją o jej zwrocie z powodu niepodjęcia w terminie. Pismem z 13 X 2022 r. pełnomocnik strony wniósł ponaglenie. Mając powyższe okoliczności na względzie w skardze zażądano: stwierdzenia przewlekłości z rażącym naruszeniem prawa, zobowiązania organu do załatwienia sprawy w wyznaczonym terminie, przyznania sumy pieniężnej w kwocie 24 590,85 zł i zasądzenia kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie zwracając uwagę na znaczną ilość wniosków cudzoziemców o zezwolenie na pobyt czasowy, problemy organizacyjno-kadrowe organu, skomplikowany charakter spraw oraz związany z tym brak podstaw do stwierdzenia rażącego naruszenia prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329) - dalej jako "ppsa", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 tego przepisu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. Pojęcia bezczynności i przewlekłości zostały zdefiniowane w art. 37 § 1 pkt 1 i 2 kpa. Z treści przywołanej definicji normatywnej wynika, że organ jest bezczynny jeśli nie załatwi sprawy w terminie określonym w art. 35 kpa lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 kpa. Merytoryczne rozpatrzenie zasadności skargi poprzedzone jest w każdym postępowaniu przed sądem administracyjnym badaniem dopuszczalności jej wniesienia. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 6 ppsa, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn (niż określonych w pkt. 1-5 tej normy) wniesienie skargi jest niedopuszczalne. W rozpoznawanej sprawie, jak wynika z akt administracyjnych, organ w dniu 6 V 2022 r wydał decyzję w sprawie. Decyzja ta wysłana została do skarżącego w dniu 3 VI 2022 r., na adres pobytu wskazany we wniosku (ul. O. [...], [...] J.). Jest to adres wskazany również w skardze wniesionej do tutejszego Sądu. Przesyłka zawierająca decyzję nie została odebrana i po dwukrotnym awizowaniu zwrócono ją w dniu 21 VI 2022 r. do siedziby organu. Przesyłkę zawierającą decyzję pozostawiono w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia. Tym samym decyzja została skutecznie doręczona w trybie art. 44 § 4 kpa i zakończyła postępowanie administracyjne. Jakkolwiek z akt administracyjnych wynika, że przy wykonywaniu doręczenia decyzji organ pominął pełnomocnika skarżącego, jednak tego rodzaju uchybienie procesowe może stanowić podstawę do podjęcia stosownych czynności procesowych celem konwalidowania tego uchybienia (np. przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, czy wzruszenia decyzji w trybie wznowienia postępowania). Uchybienie tego rodzaju nie niweczy natomiast skutku w postaci zakończenia postępowania przed organem. W myśl art. 110 § 1 kpa organ jest bowiem związany decyzją z chwilą jej doręczenia. Mając na względzie powyższe, stwierdzić należy, że skarga na przewlekłość, nadana w dniu 21 X 2022 r., wniesiona została już po zakończeniu postępowania prowadzonego przez organ. W orzecznictwie zasadnie podnosi się, że skarga na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wniesiona już po zakończeniu tego postępowania stanowi przeszkodę w merytorycznym rozpoznaniu takiej skargi (zob. uchwały NSA: z dnia 22 VI 2020 r., II OPS 5/19; z dnia 7 III 2022 r., II OPS 1/21 – publ. CBOSA). W tym stanie rzeczy, skoro strona skarżąca złożyła skargę na przewlekłość po wydaniu decyzji ostatecznej przez organ (czyli po zakończeniu postępowania), należało uznać, że stanowi to przeszkodę do stwierdzenia przewlekłości na mocy art. 149 § 1 pkt 3 ppsa. Wobec tego skargę jako niedopuszczalną należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ppsa.