III SA/Gl 439/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Sekretarz sądowy Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 października 2020 r. sprawy ze skargi G.G. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie poddania się obowiązkowej kwarantannie 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w Katowicach (organ odwoławczy, ŚPWIS) decyzją z [...] r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020r., poz. 256 ze zm., dalej: kpa) po rozpatrzeniu odwołania G.G. (strona, skarżąca) od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w G. (organ I instancji, PPIS) z [...]r. Nr [...] nakazującej stronie poddanie się obowiązkowej kwarantannie od [...]r. do [...]r., utrzymał w mocy tą decyzję. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o następujący stan faktyczny. Strona 13 marca 2020r. przekazała telefonicznie pracownikowi Państwowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w G. informacje o powrocie z zagranicy ([...]). Została poinformowana o konieczności odbycia obowiązkowej kwarantanny domowej w dniach 13-27 marca 2020r. W ślad za tą rozmową telefoniczną PPIS decyzją z [...]r. nakazał stronie nakazał odbycie kwarantanny. Pismem z 16 marca 2020r. komendant komisariatu Policji w K. powiadomił PPIS, że strona przebywająca na kwarantannie pracowała w ambulatorium Szpitala Miejskiego w K.. Przeprowadzony 15 marca 2020r. test na obecność koronowirusa SARS-CoV-2 okazał się dodatni mimo braku objawów choroby u strony. W oczekiwaniu na wynik testu PPIS przedłużył stronie kwarantannę do [...]r. Strona pismem z 14 kwietnia 2020r. wniosła odwołanie od tej decyzji, wskazując na brak kontaktu z osobami chorymi lub podejrzanymi o zakażenie wirusem SARS-CoV-2, a organ pominął negatywny wynik testu nie wskazując jednocześnie na inne okoliczności determinujące przedłużenie kwarantanny. Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji nie znalazł podstaw do uwzględnienia stanowiska skarżącej i oparł się na ustaleniach faktycznych dokonanych przez organ pierwszej instancji. Odwołał się do art. 34 ust. 1 ustawy z 5 grudnia 2008r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz.U. z 2019r. poz. 1239 ze zm., dalej: ustawa) zgodnie z którym osoby przebywające na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej są zobowiązane do poddania się kwarantannie oraz stosowania się do nakazów i zakazów organów PIS służących zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych. Osoby, które były narażone na chorobę zakaźną lub pozostawały w styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego, a nie wykazują objawów chorobowych, podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od dnia następującego po ostatnim dniu odpowiednio narażenia albo styczności. Zgodnie z art. 34 ust. 3 ustawy obowiązkowa kwarantanna lub nadzór epidemiologiczny mogą być stosowane wobec tej samej osoby więcej niż raz, do czasu stwierdzenia braku zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzkiego. Pismem z 25 czerwca 2020r. G.G. (strona, skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję domagając się je uchylenia oraz uchylenia decyzji organu I instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że skarżąca została poinformowana przez pracownika Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w G. o obowiązku kwarantanny domowej w dniach 13-17 marca 2020r. podczas gdy w rzeczywistości pracownik ten poinformował skarżącą, że po 15 marca 2020r. zostanie pisemnie poinformowana o obowiązku poddania się kwarantannie; 2. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że u skarżącej wykonano pierwszy test na obecność wirusa SARS-CoV-2 w wyniku skierowania wydanego w konsekwencji konsultacji Prezesa Zarządu Szpitala w K. ze ŚPWIS, podczas gdy test został u skarżącej wykonany na jej wyraźna prośbę w Szpitalu Zakaźnym w C., do którego samodzielnie się udała i żądała przeprowadzenia testu; 3. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że zawiadomienie PPIS w G. przez Komendanta komisariatu Policji w K. doprowadziło do skierowania skarżącej do wykonania testu na obecność SARS-CoV-2, podczas gdy z treści samego uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że poddanie się przez skarżącą testowi nastąpiło dzień wcześniej niż data, którą zostało opatrzone pismo Komendanta Policji, a zatem doręczenie tego pisma PPSI nie mogło nastąpić wcześniej niż po dniu, kiedy skarżąca z własnej woli i na własne żądanie poddała się testowi; 4. błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, że przyczyna przedłużenia skarżącej obowiązku odbywania kwarantanny domowej do [...]r. było oczekiwanie na wynik przeprowadzonego 15 marca 2020r. testu, podczas gdy w rzeczywistości informację o pozytywnym wyniku testu skarżąca otrzymała telefonicznie już 16 marca 2020r. , zaś z treści decyzji PPIS z [...]r. wynika, że u podstaw przedłużenia kwarantanny legło nie oczekiwanie na wynik testu przeprowadzonego 15 marca 2020r., a trwające narażenie na zakażenie wirusem; 5. naruszenie przepisów prawa materialnego, a to: a. art. 34 ust. 2 ustawy poprzez jego zastosowanie, to jest podtrzymanie decyzji o przedłużeniu wobec skarżącej domowej kwarantanny, podczas gdy z okoliczności sprawy nie wynikało, by skarżąca w czasie pobytu poza granicami kraju pozostawała w styczności z osobami chorymi na COVID-19 lub biologicznym źródłem zakażenia, a zatem brak podstaw do poddania skarżąca obowiązkowi kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego, b. art. 34 ust. 3 ustawy poprzez jego niezastosowanie, a to poprzez niezaprzestanie stosowania wobec skarżącej obowiązkowej kwarantanny, pomimo stwierdzenia braku zagrożenia dla zdrowia lub życia ludzkiego, stwierdzonego negatywnym wynikiem testu na obecność SARS-CoV-19. Nadto skarżąca wniosła o zobowiązanie PPIS do przedłożenia nagrań rozmów telefonicznych z 13 marca 2020r. i dopuszczenie z nich dowodu na okoliczność, że strona poinformowana została przez pracowników Stacji o tym, że po 15 marca 2020r. zostanie pisemnie powiadomiona o obowiązku poddania się kwarantannie. Wniosła również o dopuszczenie dowodu z jej przesłuchania na okoliczność treści informacji udzielonych jej telefonicznie 13 marca 2020r. oraz na okoliczność, że test diagnostyczny został przeprowadzony na jej żądanie, a wynik pierwszego testu był już znany 16 marca 2020r. jak i na okoliczność chwili otrzymania decyzji o skierowaniu do odbycia obowiązkowej kwarantanny. W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że okres obowiązkowej kwarantanny wskazany w art. 34 ust. 2 i 3 ustawy na 21 dni został w przypadku SARS-CoV-2 skrócony w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 7 marca 2020r. do 14 dni. Okres stosowania kwarantanny ograniczony jest momentem stwierdzenia braku zagrożenia dla zdrowia lub życia. Skarżąca, podczas pobytu z wnuczką w [...], nie miała sporadyczne kontrakty z jakimikolwiek osobami, a na terenie pensjonatu nie było osób z objawami COVID-19. Zaskarżona decyzja stanowiła ograniczenie praw i wolności skarżącej, nie została oparta o akty prawne rangi ustawowej (art. 31 ust. 3 i art. 41 ust. 1 Konstytucji). Nie istniały, żadne przesłanki ku temu by skarżąca pozostawała w kwarantannie od [...]r. do [...]r. Test wykonany przed wydaniem decyzji przez organ pierwszej instancji był negatywny, a organ nie wskazał innych przesłanek determinujących przedłużenie kwarantanny. Wskazano również na chaotyczne działania organów sanitarnych wobec wnuczki, córki i zięcia skarżącej. W odpowiedzi na skargę Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu wskazano, że organ działał w ważnym interesie społecznym zapobiegając rozprzestrzenianiu się choroby zakaźnej. Organ I instancji wydał decyzję w związku z pozytywnym wynikiem testu, którą skarżąca otrzymała 16 marca 2020r. Organ w odpowiedzi na skargę odwołał się do zaleceń Krajowego Konsultanta w dziedzinie chorób zakaźnych i Głównego Inspektora Sanitarnego z 22 marca 2020r. dotyczących postępowania z chorymi zakażonymi SARS-CoV-2, zgodnie z którymi dopiero po uzyskaniu dwukrotnie ujemnego wyniku testu można pacjenta zwolnić z izolacji. W przypadku skarżącej było to 11 kwietnia 2020r. Podkreślono, że skarżąca jako lekarka, osoba powracająca z terenu objętego dużą ilością zakażeń, winna wiedzieć o konieczności izolacji, mimo to przyjmowała pacjentów nie dostosowując się do obowiązku kwarantanny. Pozostałe kwestie, w tym okoliczność z czyjej inicjatywy doszło do wykonania pierwszego testu, nie ma znaczenia w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem przepisów prawa materialnego jak i przepisów postępowania, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy. Art. 34 ust. 2 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi wskazuje, że osoby zdrowe, które pozostawały w styczności z osobami chorymi na choroby zakaźne podlegają obowiązkowej kwarantannie lub nadzorowi epidemiologicznemu, jeżeli tak postanowią organy inspekcji sanitarnej przez okres nie dłuższy niż 21 dni, licząc od ostatniego dnia styczności. Natomiast zgodnie z § 1 ust. 1 pkt 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z 7 marca 2020 r. w sprawie wykazu chorób powodujących powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego oraz okresu obowiązkowej kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego, chorobą powodującą powstanie obowiązku kwarantanny lub nadzoru epidemiologicznego u osób, o których mowa w art. 34 ust. 2 ustawy jest choroba wywołana koronawirusem SARS-CoV-2 (COVID-19). Okres obowiązkowej kwarantanny został określony na 14 dni, z możliwością jego przedłużenia. Podkreślić należało, że PPIS decyzją z [...]r. nakazał skarżącej poddanie się obowiązkowej kwarantannie od 13 do 27 marca 2020r. Skarżąca oświadczyła, że decyzje tę otrzymała 19 marca 2020r., nie złożyła od niej środków zaskarżenia. Skarżącą poddano trzem testom, a to 15 marca 2020r. test pozytywny o czym poinformowano skarżącą według jej oświadczenia16 marca 2020r. Kolejne dwa testy przeprowadzono 28 marca 2020r. i 9 kwietnia 2020r., a nie wykazały one obecność materiału genetycznego SARS-CoV-2. W niniejszej sprawie decyzja organu I instancji została wydana [...]r., a decyzja organu odwoławczego [...]r. Skarżąca podnosiła, że 13 marca 2020r. w czasie rozmowy telefonicznej jedynie poinformowano ją o wydaniu do 15 marca 2020r. decyzji w przedmiocie kwarantanny, zaprzeczyła by nakazano jej wówczas obowiązek kwarantanny. Z pisma Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej z 14 kwietnia 2020r. wynika, że rozmowy z telefonów mobilnych nie są rejestrowane. Skarżąca 20 marca 2020r. złożyła wniosek o przeprowadzenie testu, w którym oświadczyła, że w [...] była od 10 do 13 marca 2020r. w ograniczonym kontakcie z innymi osobami, nie miała żadnych objawów chorobowych, podobnie jak osoby z jej otoczenia. Twierdziła, że wynik jej testu był błędny, a to w związku z zagubieniem testu innego pacjenta. Do powyższych okoliczności organ odwoławczy nie odniósł się w zaskarżonej decyzji, nie dokonał omówienia stanu faktycznego, który był podstawą rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu decyzji powołano szereg faktów, nie wskazując jednakże jakie znaczenie miały dla podjęcia zaskarżonej decyzji, w szczególności wobec powołanych przepisów prawa (art. 77 § 1 kpa). Uzasadnienie zawiera dwie strony tekstu, z czego jedna część to niekompletne przedstawienie stanowiska skarżącej, zaś pozostała to przytoczenie skrótowo ustaleń stanu faktycznego organu pierwszej instancji oraz przepisów prawa rangi ustawowej mających zastosowanie w sprawie. Natomiast ocena organu sprowadza się do trzech ogólnikowych zdań złożonych. Powyższe nie pozwala na dokonanie sądowoadministracyjnej kontroli zaskarżonej decyzji w świetle powołanych na wstępie kryteriów. Podniesione w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego o tyle znajdują uzasadnienie, o ile odnoszą się do braków ustalenia stanu faktycznego sprawy takich jak np. kwestia kto był inicjatorem przeprowadzenia pierwszego z trzech testów. Nadto organ nie wskazał argumentacji, która pozwoliłaby mu na przyjęcie, że skarżąca pozostawała w styczności z osobami chorymi lub z biologicznym źródłem zakażenia (art. 34 ust. 2 ustawy) prócz faktu pobytu w [...]. Nie wskazano na jakiej podstawie przyjęto, że dopiero drugi test, który nie wykazał obecność materiału genetycznego SARS-CoV-2 pozwolił na uznanie braku zagrożenia epidemiologicznego u skarżącej. Dopiero w odpowiedzi na skargę organ odwoływał się do zaleceń Krajowego Konsultanta, zaś w zaskarżonej decyzji kwestia ta nie była poruszana. W sprawie nie budzi wątpliwości, że organy administracji sanitarnej powołane są do zapobiegania i zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych oraz do stosowania środków przewidzianych w ustawie do zapewnienia skuteczności tych działań (art. 33 ust. 1 ustawy). Jednakże ze względu na konsekwencje wydanej decyzji w postaci ograniczenia swobody przemieszczania się osoby poddanej restrykcjom sanitarnym, na co wskazywano już w odwołaniu, uzasadnienie wydanej decyzji winno zawierać omówienie ustalonego stanu faktycznego będącego podstawą rozstrzygnięcia oraz odniesienie ich do stanu prawnego mającego zastosowanie w sprawie (art. 107 § 1 pkt 6 kpa). Zaskarżona decyzja nie spełniała tych wymogów. Rozpoznając ponownie sprawę organ winien uwzględnić powyższe wywody i odnosząc się do istotnych w sprawie faktów, wskazać przyczyny dla których niezbędne stało się wydanie ponownej decyzji o poddaniu skarżącej obowiązkowej kwarantannie. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt a i c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono na mocy art. 200 i art. 205 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800).