II SA/Lu 198/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Wieczorek-Zalewska (sprawozdawca) Sędziowie Sędzia WSA Bogusław Wiśniewski Asesor WSA Jerzy Parchomiuk po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., znak: [...] UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej jako: Kolegium), decyzją z dnia [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania B. S. (dalej jako: skarżąca), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] r., znak:[...] w sprawie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem złożonym w dniu 29 maja 2019 r. B. S. wystąpiła do Prezydenta Miasta Z. o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką E. S.. Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji odmówił przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu organ wskazał, że nie została spełniona przesłanka określona w art. 17 ust. 1b ustawy z dnia 28 listopada 2003r. o świadczeniach rodzinnych (t. jedn.Dz.U. z 2020 r., poz. 111, dalej, jako: "u.ś.r"), gdyż niepełnosprawność w stopniu znacznym matki powstała powyżej 25 roku życia. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca wyjaśniła, że w związku ze sprawowaniem opieki nad matką pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy, którego po podwyżce emerytury już nie otrzymała. Z tego powodu wystąpiła o świadczenie pielęgnacyjne. W dniu 23 stycznia 2020 r. E. S. złożyła osobiście w siedzibie Kolegium pismo zawierające informacje o jej sytuacji rodzinnej i zdrowotnej wraz z aktualnymi zaświadczeniami o stanie zdrowia. W motywach rozstrzygnięcia zaskarżonej decyzji organ odwoławczy szczegółowo przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie powołując się na art. 17 ust. 1b ustawy o świadczeniach rodzinnych, dotyczący daty powstania niepełnosprawności, wskazał, że wydanie przez organ pierwszej instancji decyzji odmownej z uwagi na niespełnienie wymogu wskazanego w tym przepisie było nieprawidłowe. Organ wyjaśnił, że przepis art. 17 ust. 1b ustawy w zakresie, w jakim różnicuje prawo do świadczenia pielęgnacyjnego osób sprawujących opiekę nad osobą niepełnosprawną po ukończeniu przez nią wieku określonego w tym przepisie ze względu na moment powstania niepełnosprawności, został uznany wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. w sprawie sygn. akt K 38/13 za niezgodny z art. 32 ust. 1 Konstytucji, a więc niedopuszczalne jest oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części przepisu. Niezależnie od powyższego, organ wskazał, że w ocenie Kolegium, w okolicznościach niniejszej sprawy, brak jest podstaw do przyznania świadczenia, gdy pomimo spełnienia formalnych kryteriów, opieka nad osobą niepełnosprawną nie jest sprawowana osobiście lub też zakres niezbędnej opieki nad osobą niepełnosprawną nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia. Powyższe stwierdzenie organu zostało oparte na wnioskach z wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu 16 stycznia 2020r., z którego wynika, że matka skarżącej prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe i mieszka z synem P. K., z którym jest skonfliktowana. Natomiast skarżąca ma własną rodzinę i nie mieszka z matką, a druga córka mieszka w innej miejscowości i nie może opiekować się matką. Z przeprowadzonego wywiadu środowiskowego wynika, że E. S. z uwagi na stan zdrowia wymaga opieki i pomocy innych osób. Rozpoznano u niej liczne schorzenia, w tym owrzodzenie goleni prawej, niedomykalność zastawki serca, jaskrę, dyskopatię kręgosłupa, częściowy niedowład lewej ręki. Jednakże, z teści wywiadu wynika – jak podniósł organ - że matka skarżącej jest względnie samodzielna, tzn. samodzielnie dba o higienę osobistą oraz przygotowuje śniadania i kolacje. Samodzielnie także porusza się w domu i poza domem, przy pomocy balkonika lub wózka. Z wywiadu wynika także, że wymaga opieki, ale nie stałej i całodobowej, a pomoc jest jej potrzebna głównie przy wszystkich pracach wysiłkowych i załatwianiu spraw urzędowych. Z treści wywiadu wynika, że skarżąca sprawuje opiekę nad matką, w ten sposób, że m.in.: robi zakupy, przynosi jej obiad, sprząta, pierze i załatwia sprawy urzędowe. Na podstawie powyższych ustaleń, organ stwierdził, że zakres osobistej opieki sprawowanej przez skarżącą nad matką z uwzględnieniem realnych potrzeb niepełnosprawnej oraz jej sytuacji rodzinnej wskazuje, że sprawowana opieka nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia. Organ ocenił, że brak jest związku pomiędzy sprawowaniem opieki, a rezygnacją z zatrudnienia, o którym stanowi przepis art. 17 ust. 1 ustawy. W dniu 23 stycznia 2020r. E. S. złożyła w siedzibie organu pismo, z treści którego wynikało, że zostało sporządzone w związku z przeprowadzonym wywiadem i uzyskaniem przez pracownice socjalne niekorzystnych dla niej informacji od syna, z którym jest skonfliktowana. Ponadto, dołączyła do pisma uzyskane w dniu 21 stycznia 2020r. zaświadczenie lekarskie o stanie zdrowia, które zawiera szczegółowe informacje o jej dolegliwościach oraz wcześniejsze zaświadczenie z 29 stycznia 2019r. Informacje zawarte w zaświadczeniach pokrywają się z ustaleniami wywiadu środowiskowego. Odnosząc się do pisma z dnia 23 stycznia 2020 r., organ wyjaśnił, że wywiad środowiskowy E. S. potwierdziła własnoręcznym podpisem, a syn wbrew obawom matki, żadnych informacji, w tym takich, że "udaje ona chorobę, nic nie robi lub całymi dniami jest poza domem", nie udzielał. Jednocześnie organ stwierdził, że fakt szybkiego uzyskania przez matkę skarżącej nowego zaświadczenia lekarskiego oraz osobiste doręczenie pisma i zaświadczeń do Kolegium świadczy o względnej samodzielności E. S. w sprawach dotyczących organizacji wizyt lekarskich i załatwianiu spraw urzędowych. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ uznał, że czynności, które wykonuje skarżąca w ramach opieki nad niepełnosprawną matka, to czynności wykraczające poza zwykłą pomoc świadczoną w ramach obowiązków rodzinnych. Większość z tych czynności może być realizowana co jakiś czas i w warunkach wykonywania pracy zarobkowej. Ponadto, podkreślił, że skarżąca nie mieszka z matką, a obowiązek alimentacyjny względem matki ciąży nie tylko na skarżącej, ale także na jej siostrze oraz na bracie, który z matką mieszka i nie jest aktywny zawodowo. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodziła się skarżąca, która w ustawowym terminie wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie. W złożonym piśmie podniosła, że decyzja jest dla niej krzywdząca ponieważ spełnia wszystkie kryteria uprawniające ją do świadczenia pielęgnacyjnego. Wskazała, że jej matka dysponuje stosownym orzeczeniem i nie jest zdolna do samodzielnej egzystencji do 31 marca 2020r. W jej ocenie twierdzenie, że matka daje sobie radę samodzielnie zostało wymyślone, a Kolegium niezasadnie uznało samodzielność jej matki po odbyciu przez nią wizyty lekarskiej i osobistym dostarczeniu dokumentów do Kolegium. Wskazała także, że nie wierzy w to, co jej matka mogła mówić na temat sprawowanej opieki, to jest o przynoszeniu obiadów po południu i zastawianiu obiadu pod drzwiami oraz o pomocy zięcia. Matka nie mówiła, że jest jej niepotrzebna stała, ani całodobowa pomoc. Wyjaśniła, że jej matka ma bardzo chorą, nie gojąca się nogę, która sprawia jej ból i przez to ma trudności z poruszaniem się, a po wypadku ma problemy z kręgosłupem. Cierpi także na jaskrę i ma skutki wstrząśnienia mózgu. Podczas poruszania się ma dolegliwości bólowe. Wskazała, że w związku ze sprawowaniem opieki nad E. S. otrzymywała specjalny zasiłek opiekuńczy, a jej rodzeństwo, w tym skonfliktowany i przebywający na rencie brat, nie jest w stanie zapewnić matce opieki. Wyjaśniła, że sama ma trzecią grupę inwalidzką bez prawa do renty, a po utracie prawa do specjalnego zasiłku opiekuńczego nie podejmowała zatrudnienia i wystąpiła o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Kontrola sprawy, sprawowana według kryterium zgodności z prawem działań organu (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych – Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.), dokonana w trybie uproszczonym na wniosek obu stron postępowania (art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej jako "p.p.s.a."), doprowadziła Sąd do uznania zasadności wniesionej skargi. Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia. Z uwagi na to, że uchybieniami dotknięta jest także decyzja wydana w I instancji, należało uchylić również i tą decyzję, działając w oparciu o art. 135 p.p.s.a. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Kolegium prawidłowo skorygowało błąd organu I instancji co do podstawy odmowy przyznania świadczenia. Argumentacja organu I instancji, który oparł decyzję odmowną wyłącznie na art. 17 ust. 1b u.ś.r. jest wadliwa, ze względu na to, że zgodność z Konstytucją tego przepisu została zakwestionowana wspomnianym wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z 21 października 2014 r. (sygn. K 38/13; OTK-A 2014, z. 9, poz. 104). Trybunał uznał za niekonstytucyjne uzależnienie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od okresu powstania niepełnosprawności. Wypada przypomnieć, że wprawdzie prawodawca nie podjął działań w celu uchylenia lub zmiany art. 17 ust. 1b u.ś.r., jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się jednolity już pogląd, że nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego i rozstrzygnięcia sądu w takiej sprawie na tej części przepisu art. 17 ust. 1b u.ś.r., która została uznana za niezgodną z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP (zob. przykładowo wyroki NSA z 6 lipca 2016 r., I OSK 223/16; z 2 sierpnia 2016 r., I OSK 923/16; z 7 września 2016 r., I OSK 755/16; z 21 października 2016 r., I OSK 1853/16; z 4 listopada 2016 r., I OSK 1578/16, z 10 listopada 2016 r., I OSK 1512/16; z 14 grudnia 2016 r., I OSK 1614/16; z 11 lipca 2017 r., I OSK 1600/16). Prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przysługuje niezależnie od momentu kiedy powstała niepełnosprawność osoby wymagającej opieki. Nie ma przy tym znaczenia, czy opieka jest sprawowana nad małżonkiem, dzieckiem, czy rodzicem (por. analogiczne stanowisko wyrażone w wyrokach tutejszego sądu, tj. WSA w Lublinie, z 7 marca 2019 r., II SA/Lu 55/19 wyrok z 28 marca 2019 r., II SA/Lu 87/19). Pomimo to Kolegium niezasadnie utrzymało w mocy odmowę przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, poddając w wątpliwość brak związku przyczynowego pomiędzy sprawowaniem opieki, a rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej osoby sprawującej opiekę. Zgodnie z art. 17 ust. 1 u.ś.r., świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje m.in. innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności (pkt 4), jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. W praktyce więc organ właściwy w sprawach świadczeń rodzinnych winien w odniesieniu do osoby, która wymaga opieki, dysponować orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w rozumieniu art. 3 pkt 21 u.ś.r., bądź orzeczeniem, w którym zaznaczone jest, że wymagana jest stała lub długotrwała opieka lub pomoc osoby trzeciej w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji. Brak któregokolwiek z wyżej wymienionych wskazań orzeczenia o niepełnosprawności skutkuje przyjęciem, że warunek po stronie osoby wymagającej opieki nie został spełniony. W aktach administracyjnych organu I instancji, znajduje się orzeczenie o ustaleniu stopnia niepełnosprawności z dnia [...] r., nr [...], z którego wynika, że na podstawie art. 6 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r., o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (t.jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 2046 ze zm.), E. S. została uznana przez Wojewódzki Zespół do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. za osobę o znacznym stopniu niepełnosprawności, na czas określony do 31 stycznia 2020 r. Ponadto, z Orzeczenia Lekarza Orzecznika [...] z dnia [...] r., nr [...] wynika, że E. S. został uznana za osobę niezdolną do samodzielnej egzystencji do 31 marca 2021 r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych w zw. z art. 3 pkt 21 lit.a u.ś.r. do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji. Z powyższych przepisów wynika zatem, że osoba niepełnosprawna w stopniu znacznym wymaga - w zależności od rodzaju schorzenia oraz aktualnego stanu zdrowia - opieki stałej lub długotrwałej, lecz niekoniecznie całodobowej. Warunek całodobowej opieki jest bowiem związany w sposób konieczny z osobami niezdolnymi do samodzielnej egzystencji, a więc z takimi osobami, u których występuje naruszenie sprawności organizmu w stopniu uniemożliwiającym zaspokajanie bez pomocy innych osób podstawowych potrzeb życiowych, za które uważa się przede wszystkim samoobsługę, poruszanie się i komunikację (art. 4 ust. 4 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych). Podkreślenia wymaga, że w przypadku osób z orzeczonym znacznym stopniem niepełnosprawności w rozumieniu art. 3 pkt 21 u.ś.r., nie podlega badaniu w toku postępowania administracyjnego, czy w odniesieniu do takiej osoby zachodzi konieczność sprawowania opieki i konieczność udzielania jej pomocy, w rozumieniu § 29 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 15 lipca 2013 r. w sprawie orzekania o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności (t.j. Dz. U. 2018, poz. 2027,), które określa standardy w zakresie kwalifikowania do znacznego stopnia niepełnosprawności, czy też badania całkowitej niezdolności do pracy i całkowitej niezdolności do samodzielnej egzystencji orzeczonej na podstawie przepisów o emeryturach i rentach z FUS. W takich przypadkach organ powinien przyjmować te orzeczenia jako prejudykaty i ustalać stan faktyczny zgodnie z ich treścią. W rozpoznawanej sprawie należało w związku z tym przyjąć, że matka skarżącej wymaga konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji zgodnie z orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności (orzeczenie WZON w L. z [...] r.). W związku powyższym, wnioski, jakie organ wyprowadził na podstawie osobistej wizyty E. S. w urzędzie i zgromadzenie w krótkim okresie czasu dokumentacji medycznej, nie powinny wpływać w żaden sposób na rozstrzygnięcie organu. W związku z powyższym, za niezasadną należy uznać argumentację organu, że E. S. wymaga opieki i pomocy, lecz nie stałej i całodobowej. Organ stwierdził, że zakres opieki sprawowanej przez skarżącą nad matką z uwzględnieniem realnych potrzeb niepełnosprawnej oraz jej sytuacji rodzinnej wskazuje, że sprawowana opieka nie wymaga rezygnacji z zatrudnienia. Stanowisko takie jest co najmniej przedwczesne - nie znajduje bowiem należytego potwierdzenia w materiale dowodowym, a jednocześnie jest, zdaniem Sądu, wynikiem niepełnego przeprowadzenia przez organ odwoławczy oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Zakres faktycznie sprawowanej opieki, wynikający z innych przyczyn niż potrzeby takiej osoby w zakresie opieki, może wskazywać na to, czy rezygnacja z zatrudnienia lub jego niepodjęcie przez wnioskodawczynię pozostają z sobą w związku. Jeżeli organ uznał, że zakres opieki sprawowanej przez skarżącą nad matką, nie wykluczał rezygnacji lub niepodejmowania przez nią zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, to powinien był w pierwszej kolejności wyjaśnić i ustalić, czy skarżąca wnioskując o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego znajdowała się w takiej sytuacji rodzinnej, że gdyby nie ta sytuacja to mogłaby wykonywać pracę, z której zrezygnowała w związku z zaistniałą potrzebą sprawowania opieki nad niepełnosprawną matką. W aktach adm. organu I instancji znajduje się bowiem podanie skarżącej z dnia 30 maja 2014 r., skierowane do pracodawcy, z prośbą o rozwiązanie umowy zlecenia, które mogłoby wskazywać na taką sytuację. Z akt sprawy wynika bowiem, że skarżąca począwszy od 1 czerwca 2014 r., nieprzerwanie do 28 lutego 2018 r., pobierała specjalny zasiłek opiekuńczy w związku z koniecznością sprawowania opieki nad matką, a za każdym razem wydanie decyzji przyznające jej taki zasiłek poprzedzało bezsporne ustalenie, że nie podejmuje ona zatrudnienia właśnie ze względu na konieczność opieki nad matką. Należy zauważyć, że przesłanką przyznania takiego zasiłku (art. 16a ust. 1 u.ś.r.), podobnie, jak i świadczenia pielęgnacyjnego jest rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia – o ile w przypadku zasiłku w związku ze sprawowaniem opieki nad matką, skarżąca zrezygnowała z zatrudnienia, o tyle w dalszym okresie z tego samego powodu (w momencie złożenia wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego) zatrudnienia nie podejmowała. Nie można pominąć zarazem faktu, że już podczas pobierania specjalnego zasiłku opiekuńczego, skarżąca nie zamieszkiwała z matką i nie prowadziła z nią wspólnego gospodarstwa domowego. Przy czym przez rezygnację z zatrudnienia, w znaczeniu art. 17 ust. 1 należy rozumieć faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia z powodu konieczności sprawowania tej opieki lub rezygnację z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Przepis art. 17 ust. 1 ustawy należy zatem stosować wyłącznie do takich stanów faktycznych, w których zakres opieki wyklucza możliwość podjęcia jakiejkolwiek pracy zarobkowej. Chodzi tu zatem o sprawowanie stałej, ciągłej opieki wykluczającej podjęcie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to bowiem ma być rekompensatą za rezygnację z pracy z uwagi na konieczność opieki nad osobą bliską, która jej wymaga. Nie budzi wątpliwości, że przyznanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego jest formą wynagrodzenia przez Państwo osoby, na której ciąży obowiązek alimentacyjny względem osoby niepełnosprawnej, w zamian za rezygnację albo niepodejmowanie zatrudnienia w związku z koniecznością opieki nad tą osobą niepełnosprawną. Mając powyższe na uwadze należy przyjąć, że w okolicznościach sprawy przyjęte przez organ odwoławczy stanowisko zakładające możliwość podjęcia przez skarżącą zatrudnienia (innej pracy zarobkowej), z uwagi na brak konieczności sprawowania w tym czasie opieki nad niepełnosprawną matką, legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności ze wskazaniem konieczności stałej i długotrwałej opieki i pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji, nie znajduje należytego potwierdzenia w świetle zgromadzonego w niniejszej sprawie przez organy materiału dowodowego, dlatego należy je uznać za przedwczesne. Zgodnie bowiem z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i podejmuje kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i dopiero na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenia, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z kolei stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Niewyjaśnienie omawianych okoliczności uznać należy za naruszenie przepisów postępowania mogące mieć istotny wpływ na wynik przedmiotowej sprawy. Skoro zatem odmowa przyznania skarżącej prawa do świadczenia pielęgnacyjnego nastąpiła na podstawie okoliczności, które przez kilka ubiegłych lat nie były kwestionowane, to zasadnie skarżąca może ten fakt kwestionować i zażądać zmiany treści rozstrzygnięcia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny uwzględniając skargę na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) uchylił decyzje organów obu instancji. Organ ponownie rozpoznając wniosek skarżącej uwzględni ocenę prawną wyrażoną w powyższych rozważaniach, którą jest związany na mocy art. 153 ww. ustawy.