II SA/Wa 2154/13

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G. na uchwałę Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta i Gminy [...] postanawia 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu uiszczony wpis od skargi w kwocie 300 (słownie: trzysta) złotych. UZASADNIENIE Uchwałą z dnia [...] października 2012 r. nr [...] Rada Miejska w G. dokonała ustalenia wynagrodzenia Burmistrza Miasta i Gminy [...]. W podstawie prawnej uchwały wskazano art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) oraz art. 8 ust. 2, art. 36 ust. 1-5 i art. 38 ust. 1 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458 ze zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 3, § 6 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 marca 2009 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych (Dz. U. Nr 50, poz. 398 i Nr 220, poz. 1721) oraz § 26 ust. 2 pkt 2 Statutu Gminy [...]. Powyższą uchwałę – po uprzednim wezwaniu Rady Miejskiej w [...] do usunięcia naruszenia prawa - zaskarżył do sądu administracyjnego W. G., sprawujący funkcję Burmistrza Miasta i Gminy [...]. Wskazał, że czyni to na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zarzucił naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym, art. 8 ust. 2 i art. 36 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, poprzez przyjęcie że zachodzą przesłanki do obniżenia wynagrodzenia Burmistrza; art. 8 Kodeksu pracy w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych, przez przekroczenie granic uznania administracyjnego; art. 7, art. 77 ust. 1 i art. 80 K.p.a., poprzez przyjęcie, że zaistniały okoliczności uzasadniające obniżenie wynagrodzenia w związku z niewłaściwym wywiązywaniem się z powierzonych obowiązków; art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez podjęcie rozstrzygnięcia, noszącego znamiona pozorności i dowolności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna. Należy stwierdzić, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] października 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia wynagrodzenia Burmistrza, została podjęta w zakresie stosunku pracy pracownika samorządowego, nawiązanego na podstawie wyboru. O takiej kwalifikacji zaskarżonej uchwały przesądza art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (Dz. U. Nr 223, poz. 1458 ze zm.), który stanowi, że czynności z zakresu prawa pracy wobec wójta (burmistrza, prezydenta miasta), związane z nawiązaniem i rozwiązaniem stosunku pracy, wykonuje przewodniczący rady gminy, a pozostałe czynności – wyznaczona przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) osoba zastępująca lub sekretarz gminy, z tym że wynagrodzenie wójta ustala rada gminy, w drodze uchwały. W ocenie Sądu, sprawy ze stosunku pracy, w tym sprawy wynagrodzenia, nie należą do spraw z zakresu administracji publicznej. Właściwą drogą do rozstrzygania sporów ze stosunku pracy jest droga postępowania przed sądem powszechnym. Tak też wynika z art. 43 ust. 2 ustawy o pracownikach samorządowych, który stanowi, że spory ze stosunku pracy pracowników samorządowych rozpoznają właściwe sądy pracy (sądy powszechne). Tym samym Sąd podzielił pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 maja 2013 r., sygn. akt II OSK 943/13 (publ. w CBOSA). Reasumując, stwierdzić trzeba, że zaskarżona uchwała Rady Miejskiej w [...] w przedmiocie wynagrodzenia Burmistrza, podjęta została w sprawie z zakresu stosunku pracy, a więc nienależącej do właściwości sądu administracyjnego. Dlatego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w punkcie 1 sentencji. Jednocześnie stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 powołanej wyżej ustawy, należało zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis od wniesionej skargi.