VI SA/Wa 1268/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Łąpieś – Rosińska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Aneta Lemiesz Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2020 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S.A. z siedzibą w K. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku wynikającego z ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług oddala skargę UZASADNIENIE Pismem z 9 września 2019 r. na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2019 r. poz. 1292, ze zm.), [...] Wojewódzki Inspektor Inspekcji Handlowej w K., zawiadomił przedsiębiorcę J. S.A. z siedzibą w K., o zamiarze wszczęcia kontroli w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 178), zwanej dalej "ustawą o informowaniu o cenach". Przedmiotowe pismo strona odebrała 12 września 2019 r. W toku kontroli przeprowadzonej w dniu 26 września 2019r. przez inspektorów reprezentujących [...] WIIH w sklepie "B.", mieszczącym się w B. przy ul. [...] należącym do strony, sprawdzono prawidłowość informowania o cenach wybranych losowo 854 asortymentów produktów znajdujących się w ofercie handlowej, stwierdzając: - brak uwidocznionych cen jednostkowych w przypadku 6 partii produktów, co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. poz. 2121), zwanego dalej "rozporządzeniem w sprawie uwidaczniania cen", - uwidocznienie ceny, nie będącej ceną po której następował sprzedaż towaru w kasie (na wywieszce widniała cena produktu baton orzechowy Vitalinea 3x35 g - 2,99 zł, natomiast na wywieszce widniała cena 4,99 zł), co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Powyższe ustalenia udokumentowano w protokole kontroli z 26 września 2019r. Decyzją z [...] grudnia 2019 r. nr [...][...] WIIH nałożył na w/w przedsiębiorcę karę pieniężną w wysokości 20.200 zł na podstawie art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z tytułu dwudziestego pierwszego naruszenia obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia. w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Pismem z 23 grudnia 2019 r. strona złożyła odwołanie od w/w decyzji. Decyzją z dnia [...] marca 2020r. nr [...] Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096. ze zm.), art. 1 ust. 3, art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 1668, ze zm.), art. 6 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2014r. o informowaniu o cenach towarów i usług ( Dz. U. z 2019 r. poz. 178) po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy J. S.A. z siedzibą w K. od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej w K. z 6 grudnia 2019 r. na podstawie której na ww. przedsiębiorcę nałożono karę pieniężną w wysokości 20.200 zł z tytułu ponownego naruszenia obowiązków wynikających z przepisów o uwidacznianiu cen w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, orzekł o utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, że zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach, w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. W myśl § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie uwidaczniania cen cenę uwidacznia się w miejscu ogólnodostępnym i dobrze widocznym dla konsumentów, na danym towarze, bezpośrednio przy towarze lub w bliskości towaru, którego dotyczy. Zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4 ustawy o informowaniu o cenach co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia. w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Ustalając wysokość kary pieniężnej, zgodnie z art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej uwzględnia stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu. W toku postępowania odwoławczego Prezes UOKiK przeprowadził analizę ustaleń kontroli, w oparciu o które wydano decyzję oraz treści skarżonej decyzji, jak również uwzględnił zarzuty zawarte w odwołaniu. Po przeprowadzonym postępowaniu organ drugiej instancji wskazuje, iż nie ma wątpliwości, że przedsiębiorca naruszył przepisy ustawy o informowaniu o cenach, co powoduje konieczność nałożenia przez [...] WIIH kary pieniężnej. Organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 6 ust. 2 w/w ustawy, warunkiem wymierzenia kary w wysokości do 40 000 zł jest fakt niewykonania przez przedsiębiorcę obowiązków w zakresie informowania o cenach, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy, licząc od dnia w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Fakt naruszenia w/w obowiązku podlega stwierdzeniu w postępowaniu administracyjnym. Tym samym, ulega zmianie liczba naruszeń jakie miały miejsce w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach, z uwagi na fakt. że: - decyzja [...] WIIH w sprawie [...] została wydana 16 grudnia 2019 r., - decyzja [...] WIIH w sprawie [...] zostało wydana 9 grudnia 2019 r. a więc po dniu wydania decyzji będącej przedmiotem postępowania odwoławczego, co oznacza, że przy ustalaniu liczby naruszeń wskazanych w przedmiotowym postępowaniu nie można brać pod uwagę w/w decyzji [...] WIIH. Tym samym, organ stwierdził, że strona obowiązek informowania o cenach, w okresie wskazanym w art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach naruszyła osiemnastokrotnie. Ustalenia poczynione przez Prezesa UOKiK nie zmieniają jednak faktu, że w przedmiotowej sprawie zachodzą podstawy do wymierzenia kary zgodnie z art. 6 ust. 2 ustawy o informowaniu o cenach. Organ podkreślił, że zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 2 ustawy o informowaniu o cenach cena jednostkowa to cena ustaloną za jednostkę określonego towaru (usługi), którego ilość lub liczba jest wyrażona w jednostkach miar w rozumieniu przepisów o miarach. W świetle powyższego, błędna informacja co do ceny jednostkowej, nie daje konsumentom należytej wiedzy jeśli chodzi o porównanie oferowanych towarów z towarami podobnymi, lecz o innej masie lub objętości, a co za tym idzie, utrudnia konsumentom wybór odpowiedniego dla nich towaru i może wywołać w nich błędne przekonanie, iż dany produkt jest atrakcyjny właśnie ze względu na oferowaną cenę. Organ zwrócił przy tym uwagę, iż rozbieżności w cenach jednostkowych wynoszą 100% na niekorzyść konsumenta. Organ podkreślił, że usunięcie stwierdzonych naruszeń nie jest tożsame z przesłanką dotychczasowego działania, stąd też nie będzie miało ono znaczenia przy analizie tej przesłanki ale dopiero przy wymiarze kary za ewentualne późniejsze naruszenia. Organ zwrócił przy tym uwagę, że nieprawidłowości w zakresie informowania o cenach nie zostały usunięte po otrzymaniu zawiadomienia o zamiarze wszczęcia kontroli, lecz dopiero w czasie jej trwania, co potwierdza protokół kontroli. Analizując przesłankę dotychczasowego postępowania Prezes UOKiK wziął pod uwagę, że przedsiębiorca w okresie 12 miesięcy od dnia pierwszej kontroli, włączywszy kontrolę, której ustalenia stanowią podstawę do wszczęcia przedmiotowego postępowania, po raz 19 naruszył przepisy o uwidacznianiu cen. Istotnym jest tu również fakt, że kontrole we wszystkich w/w przypadkach poprzedzone były zawiadomieniem o zamiarze przeprowadzenia kontroli. Strona miała więc możliwość odpowiedniego przygotowania się do kontroli, tym bardziej, że działalność gospodarczą prowadzi od grudnia 2004 roku, a więc należy założyć, że stronie znany jest obowiązek uwidaczniania cen wynikający obecnie z ustawy o informowaniu o cenach. Tymczasem fakt, iż w okresie 12 miesięcy poprzedzających przedmiotowe naruszenie, stwierdzono 18 naruszeń w zakresie informowania o cenach, jednoznacznie wskazuje, że strona nie przywiązuje należytej wagi do wykonywania obowiązków nałożonych na nią przedmiotową ustawą. Podsumowując, organ stwierdził, że wszystkie przesłanki wymiaru kary wskazane w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach zostały uwzględnione przy wymiarze kary i przeanalizowane w sposób prawidłowy. Ponadto zgodnie ze stosowanym pomocniczo art. 8 dyrektywy 98/6/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 16 lutego 1998 r. w sprawie ochrony konsumenta przez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom (Dz. U. UE L 80 z 18.3.1998, s. 27), zwanej dalej "dyrektywą 98/6/WE" , kary pieniężne za naruszenie obowiązku informowania konsumentów o cenie oferowanych produktów i usług muszą być skuteczne, proporcjonalne i odstraszające, co również zostało uwzględnione przez organ I instancji. Prezes UOKiK, uznał, że w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania instytucja odstąpienia od wymierzenia kary na podstawie art. 189f § 1 kpa. Z zebranego materiału wynika, że waga naruszenia nie jest znikoma, ponieważ brak cen jest naruszeniem interesów konsumentów w zakresie ich prawa do informacji. Z kolei ewentualne usunięcie naruszenia prawa nie spełni celów kary, mającej nie tylko funkcję dyscyplinująco - represyjną, ale też i prewencyjną. Istotną okolicznością, której nie można pominąć, jest fakt wielokrotnego wystąpienia nieprawidłowości skutkujących podwyższaniem wymiaru kary, co oznacza tylko że funkcja prewencyjna kary nie została spełniona. Odnosząc się natomiast do art. 189f § 2 kpa, który wskazuje na możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej w przypadkach innych niż wymienione w art. 189f § 1, Prezes Urzędu zwrócił uwagę, że powtarzające się naruszenia przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu ocenach nie pozwalają na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. Celem tym jest przestrzeganie przez przedsiębiorcę przepisów ustawy o informowaniu o cenach. Mając powyższe na uwadze, organ odwoławczy, po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego materiału, uznał odwołanie za bezzasadne. Pismem z dnia 9 kwietnia 2020r. wniosła skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję, zarzucając: 1. naruszenie przepisu prawa materialnego tj.: art. 6 ust. 3 ustawy z dnia 9 maja 2014 r. o informowaniu o cenach towarów i usług poprzez: - nieuwzględnienie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej znikomego stopnia naruszenia obowiązków przez przedsiębiorcę, - nieuwzględnienie dotychczasowej działalności przedsiębiorcy w jej w aspekcie pozytywnym tj. pominięcie tych działań i czynności, które przedsiębiorca podejmuje po kontrolach w poszczególnych sklepach, a które mają na celu usunięcie nieprawidłowości oraz zapobieżenie ich występowaniu w przyszłości, - niewłaściwe zastosowanie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej kryterium dotychczasowej działalności przedsiębiorcy tj. zastosowanie go w zakresie szerszym, nieadekwatnym do zakresu kontroli, - zaniechanie przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej - oddzielnego uwzględniania kryteriów wskazanych w art. 6 ust. 3 ustawy i zamiast tego dokonanie przez organ oceny stopnia naruszenia obowiązków, w sposób zdeterminowany okolicznością dwudziestokrotnego naruszenia obowiązków (pomimo, że z art. 6 ust. 3 wynika, że każda z tych okoliczności powinna być brana pod uwagę osobno i żadna z nich nie powinna mieć wpływu na ustalenie innej, lecz wszystkie trzy powinny być odrębnie brane pod uwagę przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej), - zastosowanie sposobu obliczenia kary pieniężnej niepopartego żadną regulacją prawną tj. dodanie do kwoty 200 zł kwoty 20.000 zł , bez uwzględnienia nieznacznego stopnia naruszenia obowiązków przez przedsiębiorcę, 2) naruszenie przepisu postępowania administracyjnego tj. art. 80 k.p.a. poprzez błędną ocenę dowodu tj. protokołu z kontroli z dnia 26.09.2019r. polegającą na: - błędnym, niezgodnym z zasadami doświadczenia życiowego i logicznego myślenia przypisaniu przedsiębiorcy wyższego niż znikomy stopnia naruszenia przepisów ustawy o informowaniu o cenach, mimo iż 0,81% naruszeń w stosunku do zakresu kontroli świadczy o znikomym stopniu naruszeń, 3) naruszenie art. 8 § 1 i § 2 k.p.a. w związku z art. 2 i 32 Konstytucji RP - poprzez nierówne traktowanie kontrolowanych podmiotów, prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, nieuwzględnianie oraz odstąpienie bez uzasadnionej przyczyny od pewnej utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw wynikającej z decyzji Prezesa UOKiK, które przy znacznie większych naruszeniach nakładały na przedsiębiorców znacznie mniejsze kary pieniężne, 4) naruszenie art. 107 § 3 k.p.a poprzez niewskazanie na jakiej podstawie organ ustalił większy niż znikomy stopień naruszeń , mimo iż z decyzji WIIH wynika, że był tylko 7 naruszeń, co stanowi zaledwie 0,81% zakresu kontroli 5) naruszenie art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej w związku z art. 8 ust. 2 tej Konstytucji poprzez nierówne traktowanie przedsiębiorców w zakresie ustalania kar pieniężnych za nieprzestrzeganie ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, w szczególności nakładanie na Stronę kar znacznie wyższych za znacznie mniej naruszeń w porównaniu z innymi podmiotami gospodarczymi, które za znacznie więcej naruszeń byty obciążane znacznie mniejszymi karami pieniężnymi, z przekroczeniem dopuszczalnego różnicowania sytuacji przedsiębiorców w oparciu o kryteria wskazane w art. 6 ust. 3 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług, 6) naruszenie art. 189f § 1 k.p.a. poprzez nieodstąpienie w drodze decyzji, od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i niepoprzestanie na pouczeniu, mimo iż przesłanki obligujące organ do jego zastosowania spełniły się , bowiem waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa. Wobec powyższych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym ta kontrola stosownie do § 2 powołanego artykułu sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zw. dalej "p.p.s.a." - Dz.U.2019.2325 ze zm.). W ocenie sądu, skargę należało uznać za nieuzasadnioną. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach towarów i usług (Dz. U. z 2019 r. poz. 178) w miejscu sprzedaży detalicznej i świadczenia usług uwidacznia się cenę oraz cenę jednostkową towaru (usługi) w sposób jednoznaczny, niebudzący wątpliwości oraz umożliwiający porównanie cen. Niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o cenach, stosownie do zapisu art. 6 ust. 1 tej ustawy, powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 złotych. Z kolei, zgodnie z ust. 2 art. 6 ustawy, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy, wojewódzki inspektor Inspekcji Handlowej nakłada na niego, w drodze decyzji, karę pieniężną do wysokości 40 000 zł. Przy ustalaniu wysokości kary pieniężnej uwzględnia się stopień naruszenia obowiązków oraz dotychczasową działalność przedsiębiorcy, a także wielkość jego obrotów i przychodu (art. 6 ust. 3 ustawy o cenach). Jak wynika z akt sprawy w toku kontroli przeprowadzonej w należącej do przedsiębiorcy J.S.A. z siedzibą w K. placówce handlowej, stwierdzono: - brak uwidocznionych cen jednostkowych w przypadku 6 partii produktów, co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach oraz § 3 i 4 rozporządzenia Ministra Rozwoju z dnia 9 grudnia 2015 r. w sprawie uwidaczniania cen towarów i usług (Dz. U. poz. 2121), - uwidocznienie ceny, nie będącej ceną po której następował sprzedaż towaru w kasie (na wywieszce widniała cena produktu baton orzechowy Vitalinea 3x35 g - 2,99 zł, natomiast na wywieszce widniała cena 4,99 zł), co stanowiło naruszenie wymagań art. 4 ust. 1 ustawy o informowaniu o cenach. Stanowiło to kolejne w okresie 12 miesięcy naruszenie przez stronę obowiązujących przepisów w zakresie uwidaczniania cen. W ocenie Sądu organ wymierzając w niniejszej sprawie karę pieniężna w wysokości 20.200 zł wziął pod uwagę wszystkie wskazane w art. 6 ust. 3 ustawy o cenach kryteria, czemu dał wyraz w szczegółowej, wyczerpującej i przekonującej argumentacji zaskarżonej decyzji. Podkreślenie wymaga, że niewykonanie obowiązków, o których mowa w art. 4 ust. 1 ustawy o cenach powoduje nałożenie kary pieniężnej w wysokości do 20 000 zł (art. 6 ust. 1 ustawy o cenach), natomiast kara pieniężna do 40 000 zł nakładana jest, jeżeli przedsiębiorca nie wykonał obowiązków, o których mowa w art. 4, co najmniej trzykrotnie w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie tych obowiązków po raz pierwszy. Wymierzona w niniejszej sprawie kara pieniężna w wysokości 20.200 nie jest karą w maksymalnej wysokości jaka jest możliwa do nałożenia w przypadku pierwszego, drugiego czy trzeciego naruszenia przez przedsiębiorcę obowiązku uwidaczniania cen oraz cen jednostkowych. Jak podkreślał organ, naruszenie przez stronę przepisów o obowiązku uwidaczniania cen stanowi dziewiętnaste z kolei następujące po sobie naruszenie, tym samym możliwe w niniejszej sprawie było wymierzenie kary do 40 000 zł. Mając na uwadze stwierdzone naruszenia i obowiązujące przepisy orzekający w sprawie sąd stwierdza, że istniała podstawa do nałożenia na skarżącą spółkę kary pieniężnej w wysokości 20. 200 zł. Zdaniem sądu organ należycie wyjaśnił, że nieuwidacznianie cen i cen jednostkowych narusza prawo konsumenta do informowania, a w konsekwencji uniemożliwia porównanie cen towarów będących w obrocie. Ponadto, skoro cena i cena jednostkowa stanowią podstawowe kryterium informacji o wartości towaru wyrażonej w jednostkach pieniężnych, to - w przypadku naruszenia tego obowiązku dotyczącego 7 rodzajów towarów zasadnym było uznanie przez organ stopnia tego naruszenia, w przypadku 19 z kolei następującego po sobie naruszenia, za bardzo poważny. Organ prawidłowo wziął również pod uwagę dotychczasową działalność strony - skarżącej spółki, tj. funkcjonowanie na rynku od 2004 r., wyniki dotychczasowych kontroli w zakresie przestrzegania obowiązków nakładanych przez ustawę o informowaniu o cenach, i zasadnie przyjął, że skarżąca nie dołożyła należytej staranności przy wykonywaniu działalności w celu przestrzegania przepisów istotnych z punktu widzenia praw i interesów konsumentów oraz nie wyeliminowała nieprawidłowości naruszających te prawa. Zaskarżona decyzji dotyczy naruszenia art. 4 ustawy o cenach po raz 19 w okresie 12 miesięcy licząc od dnia, w którym stwierdzono naruszenie objętych tym przepisem obowiązków po raz pierwszy. Oznacza to, że skarżąca nie tylko spełniła swoim zachowaniem warunek do nałożenia kary za to naruszenie, ale też kary w podwyższonej wysokości. Zdaniem sądu wymierzona przez organ w stanie faktycznym niniejszej sprawy kara pieniężna w wysokości 20.200 zł jest skuteczna, proporcjonalna i odstraszająca, w myśl art. 8 dyrektywy 98/6/WE z 16 lutego 1998r. Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie ochrony konsumenta poprzez podawanie cen produktów oferowanych konsumentom. Nie może natomiast zostać uznana za rażąco niewspółmierną do wagi popełnionego naruszenia, jak podnosi to w skardze skarżąca. Skoro skarżąca spółka - jak wskazano wyżej - w ciągu 12 miesięcy naruszyła po raz dwudziesty przepisy dotyczące obowiązku uwidaczniania cen i cen jednostkowych towarów, to oznacza, że wcześniejsze kontrole i nakładane kary pieniężne nie przyniosły oczekiwanych rezultatów. Reasumując, Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, a zgromadzony materiał dowodowy dawał podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Rozstrzygnięcia organów zostały uzasadnione w sposób odpowiadający prawu (art. 107 § 3 k.p.a.). Wbrew zarzutom skargi w sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa procesowego (art. 7, 8, 11, 77 § 1, 80 i 84 § 1 k.p.a.) ani materialnego (to jest wskazanego w skardze art. 6 ust. 3 ustawy o cenach) oraz wskazanych przepisów Konstytucji RP. Organ uzasadnił również dlaczego, w jego ocenie brak jest podstaw do zastosowania w niniejszej sprawie art.189f § 1 k.p.a. W ocenie sądu brak jest podstaw do zakwestionowania powyższego stanowiska. Mając na uwadze powyższe sąd działając na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę.