II GZ 418/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia "A." Sp. z o.o. w O. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 4 sierpnia 2022 r. sygn. akt I SO/Ke 2/22 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi "A." Sp. z o.o. w O. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 23 lutego 2022 r. nr 2601-IOA.4246.35.2019 w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach postanowieniem z 4 sierpnia 2022 r., sygn. akt I SO/Ke 2/22, działając na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), odmówił "A." Sp. z o.o. w O. wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Kielcach z dnia 23 lutego 2022 r., w przedmiocie kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji w łącznej wysokości 200.000 zł. Sąd I instancji wskazał, że uzasadniając wniosek spółka podniosła, iż dochodzenie w toku postępowania egzekucyjnego należności określonych w decyzjach narazi spółkę na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, a ewentualne skutki postępowania egzekucyjnego mogą okazać się niemożliwe lub co najmniej trudne do cofnięcia. Egzekucja nie doprowadzi jedynie do utraty środków finansowych przez stronę, lecz zaistnieje konieczność likwidacji spółki. W ocenie wnioskującej o wstrzymanie, sąd powinien wziąć pod uwagę nie tylko kwotę pojedynczego zobowiązania wynikającego z decyzji objętych przedmiotowym wnioskiem, ale przede wszystkim całokształt sytuacji prawnej spółki, w tym zwłaszcza ilość oraz kwotę zobowiązań wynikających z wydanych w stosunku do niej decyzji podatkowych. Spółka podniosła, że w stosunku do niej organ wydał 2 decyzje wymierzające kary pieniężne w łącznej wysokości 400.000 zł. Ponadto spółka argumentowała, że w województwie świętokrzyskim istnieje ogromna liczba przedsiębiorstw trudniących się świadczeniem dostaw detalicznych paliw do pojazdów silnikowych na stacji paliw. Tak duża konkurencja na rynku powoduje walkę o klienta, a podstawowym orężem jest kryterium najniższej ceny, co odbywa się kosztem minimalizacji zysków z działalności - często na granicy rentowności. Zdaniem spółki, nie można pominąć trudnego dla branży okresu od ogłoszenia pandemii od marca 2020 r. związanej z zachorowaniami na covid, galopującą inflacją oraz sytuacją w kraju związaną z wojną na Ukrainie. Tym samym, w jej ocenie, za uprawdopodobnioną należy uznać okoliczność, że skarżąca nie posiada wolnych środków odpowiadających spornej kwocie, a egzekucja należności spowoduje pogorszenie jej sytuacji finansowej oraz będzie rzutować na jej pozycję rynkową. Skarżąca stwierdziła, że istotną okoliczność stanowi porównanie jej dokumentów finansowych, których analiza wskazuje, że mimo bardzo trudnego czasu dla prowadzenia działalności gospodarczej w kraju od marca 2020 r., zobowiązania wobec dostawców i usługodawców utrzymują się na zbliżonym poziomie, co pozwala wykreować pozytywny obraz skarżącej jako rzetelnej i solidnej firmy. Pomimo zmniejszenia ogólnej wartości pasywów zachowano dotychczasowy poziom w kategorii wynagrodzeń, świadczący o tym, że spółka pomimo wzrostu poziomu zadłużenia nie decyduje się na redukcję zatrudnienia. W tym kontekście egzekucja spornej kwoty niewątpliwie negatywnie odbije się na tym pozytywnym trendzie i skutkować może koniecznością zwolnień oraz obniżek wynagrodzeń. Spółka wskazała, że jednoznacznym potwierdzeniem jej pogarszającej się sytuacji finansowej powinien być fakt, iż w zeznaniu ClT-8 za 2020 r. zadeklarowała stratę w wysokości 152.579 zł. W tej sytuacji egzekucja spornej kwoty zmusi ją do podjęcia radykalnych kroków, w tym do ograniczenia kosztów pracowniczych (redukcja etatów oraz obniżka wynagrodzeń). Skarżąca stwierdziła, że pełni ważną funkcję o charakterze społecznym, gdyż jest pracodawcą zatrudniającym obecnie 8 pracowników, z czego 7 osób zatrudnionych jest na pełen etat. Zdaniem spółki, wstrzymanie wykonania decyzji nie narusza interesu publicznego, a wręcz go chroni, ze względu na dobro zatrudnionych pracowników oraz zapewnienie bytu ich rodzinom. Spółka podniosła również, że ewentualna szkoda powstała w wyniku likwidacji całego przedsiębiorstwa jest niezwykle trudna do oszacowania. W jej ocenie, nawet jeżeli kwota 400 tys. zł zostanie jej ostatecznie po rozpoznaniu sprawy zwrócona, na odbudowanie działalności będzie już za późno. Również możliwość uzyskania wyroku uwzględniającego jej skargę w całości jest wielce prawdopodobna, bowiem nie wydaje się być możliwym i sprawiedliwym, aby decyzje tak dalece wadliwe mogły się ostać w obrocie prawnym. Do wniosku skarżąca załączyła bilans za 2020 r., za 2021 r., zeznanie CIT – 8 za 2020 r. oraz listę zatrudnionych pracowników. Uzasadniając odmowę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Sąd I instancji stwierdził, że wnioskodawczyni nie uzasadniła w odpowiedni sposób wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej. Wskazano wprawdzie, że wykonanie decyzji doprowadzi do utraty przez spółkę płynności finansowej, a w konsekwencji do zwolnienia pracowników i likwidacji działalności, a do wniosku załączono dokumentację finansową za 2020 i 2021 r., ale zabrakło informacji na temat aktualnej sytuacji w jakiej znajduje się spółka od początku 2022 r., mimo złożenia skargi w kwietniu 2022 r. Ustosunkowując się do argumentacji skarżącej, WSA wskazał, że niewątpliwie zakończenie bytu prawnego przedsiębiorstwa czy też innego podmiotu, jak również zwolnienie pracowników, wywołuje skutki trudne do odwrócenia i wysoce szkodliwe. Dla udzielenia ochrony tymczasowej nie jest jednak wystarczające powoływanie się na ewentualną możliwość likwidacji firmy i zwolnienia pracowników, bez poparcia tych przypuszczeń konkretnymi faktami. Sąd podkreślił, że poza wyrażeniem subiektywnej obawy zlikwidowania działalności gospodarczej, skarżąca nie wykazała okoliczności uprawdopodabniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie potwierdzają tego znajdujące się w aktach sprawy dokumenty. WSA podniósł, że uzasadniając wniosek o wstrzymanie, spółka nie podała istotnych przy ocenie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. informacji, dotyczących jej aktualnej sytuacji majątkowej i finansowej w 2022 r. Przy przyjęciu natomiast poziomu przychodu z lat 2020 - 2021 należy stwierdzić, że kondycja finansowa spółki pozwala na uiszczenie spornych kwot podatku nie powodując znacznej szkody czy trudnych do odwrócenia skutków. Przychody te wyniosły bowiem w 2020 r. - 1.101.776,29 zł, a w 2021 r. - 1.203.667,20 zł, tj. przewyższają wysokość spornego zobowiązania. Sąd I instancji wyjaśnił również, że strata wykazywana w rachunku zysków i strat, czy niskie przychody, nie oznaczają braku środków finansowych. Są one jedynie wynikiem bilansowym nadwyżek kosztów nad przychodami. Istotne jest zatem osiąganie przez skarżącą przychodów, które skarżąca osiąga w znacznej wysokości, wielokrotnie przewyższającej wysokość nałożonych kar. O posiadaniu środków finansowych przez spółkę świadczy także ponoszenie przez nią kosztów prowadzonej działalności gospodarczej. Zdaniem WSA wskazuje to na rozległy rozmiar prowadzonej przez skarżącą działalności, co oznacza dysponowanie przez wnioskodawczynię kwotami przekraczającymi zobowiązanie z tytułu spornej kary, a także łączenie z tą wynikającą z innej sprawy. W związku z powyższym Sąd I instancji stwierdził, że uiszczenie określonego zobowiązania mogłoby prowadzić co najwyżej do uszczuplenia zakresu działalności gospodarczej, ale nie do jej całkowitej likwidacji. Być może też wiązałoby się to z koniecznością redukcji zatrudnienia (lecz nie ze zwolnieniem wszystkich pracowników), jednakże taka okoliczność nie może być kwalifikowana jako trudny do odwrócenia skutek. Ponowne rozszerzenie prowadzonej działalności daje bowiem możliwość utworzenia nowych miejsc pracy. WSA wyjaśnił, że "istnienie interesu publicznego" nie stanowi przesłanki wstrzymania wykonania decyzji przez sąd. Sąd podkreślił, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Rodzaj obowiązku objętego tą decyzją nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, gdyż odnosi się do świadczenia pieniężnego, z natury rzeczy odwracalnego. W sytuacji uwzględnienia skargi istnieje możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Ponadto skarżący może skorzystać z przewidzianej w Ordynacji podatkowej instytucji odroczenia lub rozłożenia na raty nałożonej kary, umorzenia jej w całości lub części, wskazując na ważny interes podatnika lub interes publiczny (art. 67a § 1 Ordynacja podatkowa). Sąd wskazał, że nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie. WSA wyjaśnił także, że w ramach rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie ocenia prawidłowości wydania tej decyzji w aspekcie jej zgodności z prawem oraz trafności zarzutów skargi, gdyż stanowi to przedmiot rozpoznania merytorycznego. Sąd ocenia na tym etapie jedynie to, czy jej wykonanie, jeszcze przed prawomocnym jej skontrolowaniem może doprowadzić do sytuacji wyjątkowych, zagrażających chronionym dobrom skarżącej. Stąd, wbrew stanowisku skarżącej, treść zarzutów zawartych w skardze i przewidywane przez stronę prawdopodobieństwo uwzględnienia skargi, nie mogą stanowić przesłanek uzasadniających pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie. Zażalenie na powyższe postanowienie wniosła "A." Sp. z o.o. w O., zaskarżając orzeczenie w całości oraz domagając się jego zmiany poprzez wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji oraz zasądzenia kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania w sposób wywierający istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia, tj. art. 61 § 3 p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie, w sytuacji kiedy Skarżąca spełniła przesłanki określone w wymienionym przepisie i konieczne jest wstrzymanie wykonania decyzji stanowiącej przedmiot skargi do WSA, albowiem wykonanie decyzji stwarza niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, bowiem wykonanie decyzji w świetle sytuacji finansowej Spółki doprowadzi do konieczności jej likwidacji, konieczności zwolnienia pracowników, a możliwość odbudowania działalności będzie wątpliwa. W uzasadnieniu zażalenia stwierdzono m.in., że wykonanie decyzji spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz grozi spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w interesach skarżącego. Wykonanie skarżonej decyzji przed rozpoznaniem sprawy przez sądy administracyjne jest, w ocenie skarżącej, sprzeczne z logiką oraz zdrowym rozsądkiem, bowiem może doprowadzić do wyegzekwowania świadczenia, które finalnie będzie świadczeniem nienależnym. Nawet w razie zwrócenia wyegzekwowanego świadczenia, w majątku skarżącej powstaną nieodwracalne straty, w związku z pozbawieniem jej możliwości dysponowania tak dużą kwotą przez długi okres czasu, a tym samym z pobawieniem możliwości funkcjonowania. Zdaniem wnoszącej zażalenie, sytuacja finansowa Spółki wynika dostatecznie z bilansów za 2020 i 2021 rok, a dodatkowo Sąd nie wziął pod uwagę, że rok obrachunkowy 2022 jeszcze trwa. Spółka nie ma więc bilansu za ten rok, bowiem dopiero po zakończeniu i finansowym jego zamknięciu będzie można stwierdzić, jaki jest wynik oraz czy Spółka poniosła stratę, czy też osiągnęła zysk. Zatem, biorąc pod uwagę, że skarżąca złożyła dokumenty finansowe za 2 lata wstecz oraz listę pracowników, argument dotyczący braku złożenia dokumentów za 2022 rok jawi się, zdaniem spółki, jako mający służyć jedynie wskazaniu podstaw do oddalenia wniosku o wstrzymanie decyzji. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienie Sądu pierwszej instancji odpowiada prawu. Artykuł 61 § 3 p.p.s.a. przewiduje, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego prawa złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. A zatem rozstrzygając na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych, do których należy: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. Z. Kmieciak, Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, PiP 2003/5, s. 18 i n.). Użycie w art. 61 § 3 zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. Definiując przesłankę wyrządzenia znacznej szkody NSA wskazywał, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowanie, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego (por. postanowienie NSA z 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, LEX nr 281811). Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie miałaby znaczenia dla skarżącego, lub gdy zachodzi niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które – raz zaistniałe – powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić tylko po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 13 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 182/10, niepubl.). Na wnioskodawcy spoczywa obowiązek wykazania, że w danej sprawie zachodzą te przesłanki uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, WSA w Kielcach oceniając wniosek skarżącej w świetle przywołanych przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. prawidłowo uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, bowiem jego braki, tak w zakresie zawartej w nim argumentacji, jak i dowodów przedłożonych na jej poparcie, nie dawały podstaw do zastosowania w stosunku do strony instytucji ochrony tymczasowej. Oceny tej nie zmieniają zarzuty i ich uzasadnienie przedstawione we wniesionym w sprawie zażaleniu spółki. Nieusprawiedliwiony jest zarzut zmierzający do wykazania, że WSA błędnie uznał, że skarżąca nie wykazała zaistnienia przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości stanowisko, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i ich konkretyzacja w przedstawionym przez stronę materiale dowodowym (tak B. Dauter [w:] B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Opublikowano: LEX/el. 2019; art. 61; postanowienie NSA z 21 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 734/20; LEX nr 3038947 i wskazane tam orzeczenia). W orzecznictwie podkreśla się ponadto, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na ziszczenie się w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość jej zweryfikowania, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę (np. postanowienie NSA: z 22 lipca 2020 r., sygn. akt II FSK 1303/20; LEX nr 3033882). Co istotne, dla wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności w stosunku do wnioskodawcy jest zasadne. Nie jest zatem wystarczające samo powtórzenie treści przepisu (np. postanowienie NSA z 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt I GSK 781/20, LEX nr 3040131). Obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności sprowadza się do przedstawienia konkretnych zdarzeń oraz dokumentacji, które mogłyby uprawdopodobnić, że wykonanie zaskarżonego orzeczenia faktycznie spowoduje znaczną szkodę lub powstanie trudnych do odwrócenia skutków (T. Lewandowski, Glosa do postanowienia NSA z 7 stycznia 2014 r., sygn. akt II FZ 1350/13, LEX nr 1410667). Wobec powyższego, stwierdzić należy, że sąd pierwszej instancji słusznie uznał, że skarżąca nie wypełniła ciążącego na niej obowiązku, wynikającego z powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. w zakresie wykazania swojej aktualnej sytuacji finansowej, pozwalającej na ocenę jej żądania wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w aspekcie możliwości wystąpienia jednej bądź obu przesłanek określonych w tym przepisie, warunkujących jego zastosowanie. Analiza wniosku strony o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora IAS wraz z załączonymi do niego dokumentami źródłowymi, co słusznie zauważył Sąd I instancji, wskazuje na przedstawienie sytuacji finansowej i zdolności płatniczych skarżącej spółki w latach 2020-2021. Przedstawiona argumentacja oraz dokumenty wskazują w sposób klarowny na dynamikę działalności przedsiębiorstwa skarżącej również w okresie pandemii i pomimo związanych z nią ograniczeń w prowadzeniu działalności. Jak zasadnie jednak stwierdził Sąd pierwszej instancji, wniosek tak w zakresie podniesionego w nim uzasadnienia, jak i przedłożonej dokumentacji finansowej i rachunkowej nie przedstawiał aktualnej, najbliższej dacie skargi, sytuacji finansowej strony. Jeśli nawet można częściowo zaakceptować zarzuty spółki, że z uwagi na trwanie roku obrachunkowego, brak jest jeszcze bilansu za 2022 r., to jednak nie można zaakceptować stanowiska spółki, że wyrażone w postanowieniu sądu pierwszej instancji oceny i wymogi w zakresie koniecznej do uwzględnienia wniosku skarżącej dokumentacji mają służyć jedynie wskazaniu podstaw do oddalenia wniosku o wstrzymanie decyzji. NSA przypomina, że udzielenie ochrony tymczasowej następuje na uzasadniony wniosek strony. Odwołując się do okoliczności wystąpienia stanu pandemii oraz inflacji, należało przynajmniej wykazać, jakim zmianom uległa sytuacja finansowa spółki w tym okresie, a następnie jak kształtuje się ona aktualnie, po zlikwidowaniu lockdownów związanych z pandemią SARS-CoV2, a także czy istotnie ograniczenie działalności skutkowało stratami oraz innymi nieodwracalnymi skutkami lub znacznymi szkodami. Skarżąca ograniczyła się jednak jedynie do stwierdzenia, że jej sytuacja finansowa jest konsekwencją czynników zewnętrznych, tj. m.in. zaistniałej pandemii Covid-19, inflacji i wojny na Ukrainie. Należy podkreślić, że wskazywane okoliczności, bez należytego uwiarygodnienia ich wpływu na sytuację wnioskującej, nie mogą same w sobie być uznane za podstawę do udzielenia ochrony tymczasowej przez sąd administracyjny. Brak dokumentów źródłowych, które potwierdzałyby nagłe pogorszenie sytuacji ekonomicznej w okresie wnoszenia analizowanego żądania, uniemożliwił Sądowi zbadanie wpływu stanu epidemii i innych wskazanych okoliczności na aktualną zdolność finansową spółki i jej możliwości płatnicze. Co więcej, stwierdzić należy, że epidemia spowodowała powszechne trudności w prowadzeniu działalności gospodarczej, które objęły swym zasięgiem cały kraj i znaczną część przedsiębiorców. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, samo powoływanie się na tę okoliczność jako sytuację uzasadniającą wstrzymanie wykonania decyzji jest daleko niewystarczające, w szczególności wówczas, gdy wnioskodawca nie przedstawił żadnych danych, ani też dokumentów, pozwalających zobrazować jego płynność finansową w okresie przed pandemią, następnie po wprowadzeniu obostrzeń, a także aktualnie, po odblokowaniu swobody prowadzenia działalności gospodarczej. To wszystko należało odnieść do osiąganych przychodów z działalności prowadzonej – co należy podkreślić – w szerokim zakresie, zgromadzonych środków trwałych, wartości inwestycji oraz wszelkich zobowiązań przedsiębiorcy. Zdaniem NSA, są to uzasadnione oczekiwania ze strony sądu w sytuacji złożenia przez spółkę wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym. Niewątpliwie informacje takie pozwoliłyby na pełną ocenę bieżącej sytuacji zdolności płatniczej spółki, z uwzględnieniem lat poprzednich, w zakresie możliwości wywołania wykonaniem zaskarżonej decyzji jednej bądź obu przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. W ocenie NSA sąd pierwszej instancji przeanalizował przedłożone przez skarżącą dokumenty, wszechstronnie je rozważył i na ich podstawie zajął stanowisko w sprawie, czemu dał wyraz w poprawnym uzasadnieniu. Argumentem przemawiającym za udzieleniem spółce ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowym nie może też być podniesiona w zażaleniu okoliczność, że kara nałożona zaskarżoną w tej sprawie decyzją jest jedną z dwóch orzeczonych wobec spółki, których łączna wysokość sięga 400.000 zł. Oceny tej nie może zmienić dokumentacja finansowa przedłożona przez stronę wraz z zażaleniem, gdyż jakkolwiek obrazuje ona lata poprzednie (2020 i 2021), to jednak przedstawiony obraz sytuacji majątkowej skarżącej spółki jest przedstawiony w sposób wybiórczy i nie obrazuje bieżącej i rzeczywistej zdolności płatniczej skarżącej. Taki stan nie pozwala na dokonanie oceny realnych możliwości finansowych spółki w aspekcie konieczności zapłaty kary nałożonej na stronę skarżoną decyzją. To, że egzekucja określonej kwoty pieniężnej prowadzi w swych skutkach do uszczuplenia środków majątkowych dłużnika, jest oczywiste, jednak przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie jest wyłącznie szkoda, ale szkoda, którą można uznać za znaczną. Dla oceny, czy skutkiem wykonania decyzji będzie wyrządzenie skarżącej szkody, którą można by uznać za znaczną w jej przypadku, niezbędne jest odniesienie należnej z decyzji kwoty 200.000 zł do całokształtu sytuacji majątkowej wnioskodawcy. W sprawie niniejszej możliwość takiej analizy nie zachodzi z powodu nieprzedłożenia stosownych dokumentów i oświadczeń obrazujących aktualną kondycję finansową spółki, w tym np. aktualnych wyciągów z rachunków bankowych spółki. W odniesieniu zaś do podnoszonych przez skarżącą argumentów odnoszących się do prawidłowości wydania skarżonej decyzji stwierdzić należy, że na obecnym etapie postępowania sąd rozstrzyga tylko zagadnienie incydentalne, nie wypowiadając się w zakresie głównej sprawy merytorycznej, w przedmiocie której prowadzone jest postępowanie sądowoadministracyjne. Nie jest zatem możliwe – przy rozpoznawaniu kwestii wpadkowej, jaką jest wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, przesądzenie, czy decyzja w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach bez koncesji została wydana zasadnie, a zatem nie podlegają ocenie okoliczności odnoszące się do meritum. Zagadnienie to będzie podlegało ocenie na etapie rozpoznania sprawy głównej co do istoty, kiedy to sąd administracyjny będzie badał prawidłowość wydanej decyzji. Przekonania skarżącej spółki o wysokim prawdopodobieństwie wadliwości wydanej decyzji, a co za tym idzie o zasadności złożonej w sprawie skargi, nie stanowią przesłanek podlegających ocenie w ramach rozpoznania wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej. Na marginesie wskazać należy, że negatywnie rozpoznane żądanie strony nie neguje możliwości ponownego ubiegania się o zastosowanie wobec niej instytucji ochrony tymczasowej z uwzględnieniem wypełnienia wymogów stawianych przez art. 61 § 3 p.p.s.a., omówionych na wstępie rozważań. Mając powyższe na względzie NSA, działając w oparciu o art. 184 w z w. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu zażalenia.