II SA/Wa 1383/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 14 września 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. z dnia 17 marca 2007r. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2001r. sygn. akt II SA 2019/01 ze skargi J. J. na niewykonanie przez Wojewodę [...] wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 1998r. sygn. akt II SA/Wr 948/98 w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku postanawia: - odrzucić skargę - UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 maja 2007r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał się niewłaściwym i przekazał sprawę ze skargi J. J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2001r. sygn. akt II SA 2019/01 ze skargi J. J. na niewykonanie przez Wojewodę [...] wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z we Wrocławiu z dnia 2 grudnia 1998r. sygn. akt II SA/Wr 948/98 w przedmiocie uznania za osobę bezrobotną i przyznania prawa do zasiłku, według właściwości do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Z akt sprawy wynika, iż wyrokiem z dnia 22 listopada 2001r. sygn. akt II SA 2019/01 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę J. J. na niewykonanie przez Wojewodę [...] powołanego powyżej wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z we Wrocławiu. W dniu 18 kwietnia 2007r. J. J. złożył na Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę o wznowienie postępowania zakończonego powołanym wyrokiem (opatrzoną datą 17 marca 2007r.). W skardze J. J. powołując się na przepisy art. 270 i art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) podniósł, że tak w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 2001r., jak i wcześniejszym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego O/Z we Wrocławiu, Sąd w uzasadnieniach podzielił pogląd organów administracji, iż skarżącemu nie przysługuje prawo do zasiłku przedemerytalnego z uwagi na fakt, iż nie udowodnił on trzydziestopięcioletniego okresu zatrudnienia. Tymczasem, w ocenie skarżącego, ujawniły się nowe okoliczności, mające istotny wpływ na podjęte przez Sąd rozstrzygnięcia, w postaci decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] marca 2007r. nr [...]. Z treści zaś tej decyzji, na co dalej zwrócił uwagę skarżący wynika, iż ustalony nią okres zatrudnienia wynosi [...] lat, [...] m-cy i [...] dni (okresy składkowe). Decyzję tę skarżący załączył w kserokopii do skargi. Z tych względów J. J. wniósł o wznowienie postępowania i uchylenie decyzji organów I i II instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że stosownie do treści art. 103 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Przepisy wprowadzające ustawę- Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ) w sprawach o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym orzeczeniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wydanym przed dniem 1 stycznia 2004r. orzeka właściwy wojewódzki sąd administracyjny na podstawie przepisów ustawy, o której mowa w art. 2 ustawy, tj. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie zaś z treścią art. 278 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się orzeczenia nie można żądać wznowienia, z wyjątkiem przypadku, gdy strona była pozbawiona możności działania lub nie była należycie reprezentowana. Przy czym termin ten jest terminem materialnoprawnym - nie podlega przywróceniu – i biegnie niezależnie od terminów zawitych do wniesienia skargi o wznowienie wymienionych w art. 272 § 2 i art. 277 ustawy (por. H. Knysiak-Molczyk w: T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wyd. LexisNexis, W-wa 2005, str. 676). Z kolei w myśl art. 57 ust. 1 ustawy z dnia 11 maja 1995r. o Naczelnym Sądzie Administracyjnym (Dz.U. Nr 74, poz. 368 ze zm.) orzeczenia tego Sądu są prawomocne. Oznacza to, że wyrok wydany przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie II SA 2019/01 stał się prawomocny z dniem jego wydania, tzn. z dniem 22 listopada 2001r. Natomiast skargę o wznowienie postępowania zakończonego tym wyrokiem J. J. złożył w dniu 18 kwietnia 2007r. Zestawiając datę uprawomocnienia się wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z datą wniesienia skargi, stosownie do treści art. 278 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy stwierdzić, że skarga o wznowienie postępowania została wniesiona z przekroczeniem pięcioletniego terminu (ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upłynął w dniu 22 listopada 2006r.). Trzeba przy tym dodatkowo podkreślić, że skarżący jako podstawy restytucyjnej nie powołał braku możliwości działania w postępowaniu lub swojej nienależytej reprezentacji, a tylko w tych dwóch przypadkach termin pięcioletni nie obowiązuje. Tym samym skarga o wznowienie postępowania z dnia 17 marca 2007r. jest niedopuszczalna i z mocy art. 278 w zw. z art. 280 § 1 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, podlega odrzuceniu.