II SA/Rz 458/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Paweł Zaborniak /spr./ po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020 r. sprawy ze skargi A. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - skargę oddala - UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. C. (dalej w skrócie: "Skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej "SKO", "Kolegium") z dnia (...) lutego 2020 r., nr (...) wydana w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Z uzasadnienia decyzji i akt administracyjnych wynika, że Firma A J. S., K. S. Sp. j. z/s (dalej: "Spółka", "Inwestor") złożyła wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "budynek usługowy - biura, usługi medyczne i część handlowa wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi oraz uporządkowanie istniejącej infrastruktury, na działce nr (...) obr. w [...] przy ul. S. Dwukrotnie decyzjami z dnia (...) stycznia 2018 r. (...) i z dnia(...) września 2017 r. (...) SKO uchylało decyzje Prezydenta Miasta odpowiednio z dnia (...) grudnia 2017 r. (...) i z dnia (...) czerwca 2017 r. (...) ustalające warunki zabudowy dla ww. zamierzenia, a sprawę przekazywało do ponownego rozpoznania. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu, w tym zebraniu materiału dowodowego i przeprowadzeniu analizy urbanistycznej Prezydent Miasta decyzją z dnia (...) kwietnia 2019 r. nr (...) ustalił warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "Budynek usługowy - biura, usługi medyczne i część handlowa wraz z niezbędnymi urządzeniami budowlanymi oraz uporządkowanie istniejącej infrastruktury, na działce nr (...) obr. w [...] przy ul. S. dla Firmy A J. S. , K.S.Sp. j." W uzasadnieniu organ stwierdził, że zostały łącznie spełnione obligatoryjne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy, o jakich mowa w art. 61 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293, zwanej dalej: "u.p.z.p."). Projekt decyzji sporządzony został przez osobę przynależną do właściwej izby samorządu zawodowego i uzgodniony z właściwymi organami. Odwołania od tej decyzji złożyli A.C., J. Ł., A. K. reprezentowana przez A. K. oraz W. M. ul. G. Postanowieniem z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...) Kolegium stwierdziło niedopuszczalność odwołania wniesionego przez W. M.. Odrębnym postanowieniem z tej samej daty i o tym samym numerze stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez J.Ł. Natomiast decyzją z dnia (...) lipca 2019 r. nr (...), rozpoznając odwołania A.C.i A. K., SKO uchyliło decyzję organu I instancji a sprawę przekazało do ponownego rozpoznania. Od decyzji tej Inwestor złożył sprzeciw. Wskutek jego rozpoznania Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 17 października 2019 r., sygn. II SA/Rz 1007/19 uchylił decyzję SKO z dnia (...) lipca 2019 r. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, organ I instancji wydał decyzję na podstawie materiału dowodowego, w tym przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Do analizy dołączono mapę, na której został przedstawiony poddany analizie obszar, co do którego ustalany był wymóg kontynuacji funkcji zabudowy. Zostały również podane wielkości poszczególnych wskaźników, które mieściły się w wartościach ustalonych w tej analizie. Zdaniem Sądu organ I instancji zebrał materiał dowodowy konieczny do rozstrzygnięcia sprawy, analiza została przeprowadzona w sposób wyczerpujący. Organ II instancji, uznając ten materiał za niepełny, bądź nie zgadzając się z dokonaną przez organ I instancji oceną miał obowiązek uzupełnić materiał dowodowy w oparciu o art 136 § 1 k.p.a. i wydać decyzję rozstrzygającą sprawę in meriti. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu wskazaną na wstępie decyzją z dnia (...) lutego 2020 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podkreślił, że będąc związany oceną i wskazaniami Sądu zawartymi w wyżej opisanym wyroku uznał, że decyzja nie narusza prawa. Organ I instancji prawidłowo przeprowadził postępowanie, zgodnie z przepisami prawa i biorąc pod uwagę zgodność planowanej inwestycji z przepisami odrębnymi. Organ I instancji stosownie do § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003 r. Nr 164, poz. 1588 – zwane dalej "rozporządzeniem") wyznaczył wokół wnioskowanego terenu obszar analizowany i przeprowadził na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 u.p.z.p. Z analizy wynika, że proponowana lokalizacja budynku jest zgodna z funkcją handlowo-usługową. Jako nieuzasadnione Kolegium oceniło zarzuty strony odwołującej. Organ I instancji, ustalając linię zabudowy zastosował odstępstwo od reguł określonych w § 4 ust. 1-3 cyt. rozporządzenia. W analizie urbanistycznej w sposób jasny i wyczerpujący wyjaśnił przyczynę zastosowania odstępstwa, w tym uwzględnił przepisy odrębne tj. ustawę o drogach publicznych. Zaskarżona decyzja nie narusza zasad dobrego sąsiedztwa i spełnia inne wymogi określone art. 61 u.p.z.p. A. C. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę wnioskując o uchylenie decyzji SKO z (...) lutego 2020 r. Kwestionowanej decyzji zarzuciła rażącą obrazę przepisów prawa materialnego tj. art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. w zw. z § 4 rozporządzenia poprzez błędną ich wykładnię a w konsekwencji błędne i tendencyjne sporządzenie analizy urbanistycznej przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, a w konsekwencji zaakceptowanie powyższego przez organ odwoławczy. Skarżąca nie zgodziła się z ustaleniami w zakresie wyznaczenia linii zabudowy planowanej inwestycji. Skarżąca wskazała także na naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 77, art. 81, art. 107 § 3 i art. 136 § 1 k.p.a. oraz art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (P.p.s.a.) przez niezastosowanie tych przepisów i poprzestanie na ustaleniach i dowodach zebranych przez organ I instancji, mimo tego, że w poprzednim postępowaniu ten sam organ dostrzegł szereg braków postępowania, czego skutkiem było uchylenie decyzji organu I instancji. Skarżąca podkreśliła, że wskazania WSA w żaden sposób nie zwalniały Kolegium od dokonania niezbędnych, dalszych wyjaśnień w sprawie. Motywy organu odwoławczego o zaniechaniu w ponownym postępowaniu podjęcia pierwotnie niezbędnych czynności sprawdzających, a służących dokonaniu prawidłowych i nie budzących wątpliwości ustaleń faktycznych, w żaden sposób nie zostały wyjaśnione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Kolegium w poprzednio wydanej decyzji dostrzegło znaczne braki materiału dowodowego uniemożliwiające merytoryczne rozpoznanie sprawy. Natomiast w ponownym postępowaniu, bez żadnego jego uzupełnienia, wydało decyzje przeciwną. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie i podtrzymało stanowisko wywiedzione w uzasadnieniu kwestionowanej decyzji. W piśmie procesowym z dnia (...) września 2020 r. Skarżąca podtrzymała argumentację zawartą w złożonej skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga została przez Sąd oddalona w całości, bowiem nie okazała się zasadna. Istota sądowej kontroli administracji publicznej sprowadza się do ustalenia czy w określonym przypadku, jej organy dopuściły się kwalifikowanych naruszeń prawa. Sąd administracyjny sprawuje swą kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej – art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej P.p.s.a.). Sąd rozstrzyga w granicach sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Ponadto Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a. uprawniony jest stosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przedmiotem rozpoznanej skargi Skarżąca uczyniła decyzję SKO wydaną w oparciu o przepisy prawa materialnego wyrażone w ustawie z dnia 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293; zwana dalej u.p.z.p.), a dotyczące ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W myśl art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. w przypadku gdy dla inwestowanego terenu nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (m.p.z.p.), wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe, w szczególności jeżeli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - zasada dobrego sąsiedztwa. Najogólniej rzecz biorąc zasada dobrego sąsiedztwa stawia przed inwestorem konieczność takiego ukształtowania nowej zabudowy, aby współgrała ona ze stanem wyznaczonym w obszarze najbliższego sąsiedztwa, pod względem wypełnianych funkcji, zagospodarowania oraz formy architektonicznej planowanej inwestycji. Badanie spełnienia wymogów dobrego sąsiedztwa odbywa się obowiązkowo przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, poprzez analizę istotnych dla prawa uwarunkowań istniejącego stanu zagospodarowania terenu. W tym celu wokół terenu objętego wnioskiem wyznacza się tzw. obszar analizowany. Legalną definicję tego obszaru wyraża § 2 pkt 4 przepisach rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz.U. Nr 164, poz. 1588, dalej zwane rozporządzeniem). Obszar analizowany jest istniejącym stanem zagospodarowania terenów sąsiadujących z obszarem inwestowanym, wyznaczającym organom pole dla sformułowania wniosku o spełnieniu warunku dobrego sąsiedztwa oraz władczego kształtowania wymogów dotyczących planowanej inwestycji. Prawidłowe wyznaczenie tego obszaru, ma zasadnicze znaczenie dla rzetelności samej analizy oraz jej wyników, a tym samym dla rozstrzygnięcia sprawy zgodnie wymogami z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. tj. zasadą "dobrego sąsiedztwa". Skarga została oparta na zarzutach podnoszących naruszenie przez SKO przepisów postępowania administracyjnego, tj. P.p.s.a., K.p.a., oraz przepisów prawa materialnego, tj. regulacji u.p.z.p. oraz przepisów wykonawczych do tej ustawy. W pierwszej kolejności Sąd zobowiązany jest rozpatrzyć zarzuty naruszenia przepisów procesowych, gdyż to one determinują możliwości stosowania przez organy przepisów prawa materialnego. Według strony skarżącej Kolegium dopuściło się naruszenia art. 153 P.p.s.a. polegającego na tym, że SKO sprzecznie z treścią prawomocnego wyroku WSA w Rzeszowie z dnia 17 października 2019 r., o sygn. II SA/Rz 1007/19, CBOSA, doszło do wniosku, że wytyczne wyrażone przez Sąd w przytoczonym orzeczeniu nakazują utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję Organu I instancji. W świetle art. 153 P.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. SKO nie naruszyło podanej wyżej regulacji procesowej i prawidłowo zastosowało się do wytycznych wypowiedzianych ww. wyroku WSA w Rzeszowie. W uzasadnieniu tego orzeczenia stwierdzono wyraźnie, że wbrew twierdzeniom Organu II instancji, Prezydent Miasta wydał decyzję na podstawie materiału dowodowego w tym przeprowadzonej analizy urbanistycznej. Do analizy dołączono mapę, na której został przedstawiony poddany analizie obszar, co do którego ustalany był wymóg kontynuacji funkcji zabudowy. Zostały również podane wielkości poszczególnych wskaźników, które mieściły się w wartościach ustalonych w analizie urbanistycznej. Znamienne jest także zdanie Sądu, że Organ I instancji zebrał materiał dowodowy konieczny do rozstrzygnięcia sprawy, a analiza została przeprowadzona w sposób wyczerpujący. Organ II instancji uznając ten materiał za niepełny bądź nie zgadzając się z dokonaną przez Organ I instancji oceną, miał obowiązek uzupełnić postępowanie wyjaśniające w oparciu o art. 136 § 1 K.p.a. i wydać decyzję rozstrzygającą sprawę in meriti. Jednocześnie WSA nie stwierdził aby postępowanie dowodowe Prezydenta było dotknięte określoną wadliwością, którą winien usunąć Organ odwoławczy. Wyrażona uprzednio ocena Sądu wiąże się ze regulacją procesową zawartą w art. 138 § 2 K.p.a. Sąd na skutek wniesionego sprzeciwu oceniając decyzję kasacyjną Kolegium wyraził zdanie, iż Organ odwoławczy w sposób nieuprawniony kolejny raz zastosował instytucję kasacji, bowiem zebrany w sprawie przez Prezydenta Miasta [...] materiał dowodowy był wystarczający do tego, aby wydać decyzję merytoryczną, bez potrzeby uchylania decyzji Organu I instancji i przekazywania sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wyrok WSA wyraźnie potwierdza to, że zebrany już na etapie pierwszoinstancyjnym materiał dowodowy był wystarczający, aby w drodze decyzji na podstawie przepisów u.p.z.p. ustalić warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla projektowanej inwestycji, a jeżeli Organ II instancji miał jakieś wątpliwości, to winien był przeprowadzić we własnym zakresie postępowanie dowodowe lub zlecić wykonanie tego postępowania Prezydentowi Miasta . Samorządowe Kolegium Odwoławcze zastosowało się do tych wypowiedzi i ocen prawnych poprzez wydanie decyzji merytorycznej w oparciu o art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., czyli decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta . Dlatego nie można mówić o tym, że Organ ten nie zastosował się do oceny i wytycznych Sądu, które przecież nie nakazywały SKO bezwzględne przeprowadzenie postępowania odwoławczego w określonym kierunku, a tylko stwierdzały, że wcześniejsze zastrzeżenia i wątpliwości tego Organu były nieuprawnione wobec wyczerpującej analizy urbanistyczno - architektonicznej. Zatem, Kolegium nie dopuściło się naruszenia artykuł 153 P.p.s.a., stwierdzając za Sądem, iż materiał dowodowy nie zawiera braków o jakich mowa w decyzji kasacyjnej. SKO uchybiłoby obowiązkowi wynikającemu ze związania oceną prawną prawomocnego wyroku, gdyby pomimo oceny Sądu wyrażonej na temat materiału dowodowego potrzebnego do wydania decyzji o warunkach zabudowy, ponownie zastosowałoby art. 138 § 2 K.p.a. Ponieważ postępowanie wyjaśniające Organu pierwszej instancji odpowiadało prawdzie obiektywnej i pozwalało na zastosowanie przepisów u.p.z.p., wydana przez SKO decyzja nie narusza art. 7, art. 77, art. 80, art. 107 § 3, art. 136 K.p.a. Uzasadnienie skontrolowanej decyzji porusza wszystkie z istotnych dla sprawy zagadnień, w tym odnosi się w sposób dostateczny do podniesionych w odwołaniu zarzutów Skarżącej. Kolegium poprzez przytoczenie właściwych przepisów rozporządzenia wyjaśniło stronie przyczyny, dla których należało zaakceptować rozstrzygnięcie Organu I instancji dotyczące wyznaczonej w decyzji linii zabudowy. W skardze do WSA znalazł się również zarzut naruszenia przez Organ odwoławczy zasady czynnego udziału stron w postępowaniu administracyjnym, co polegało na tym, że nie zapewniono stronie skarżącej wiedzy o wniesieniu sprzeciwu od decyzji kasacyjnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Skarżąca o wyroku WSA, na który powołuje się Kolegium dowiedziała się dopiero z decyzji o utrzymaniu w mocy rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Zdaniem Sądu, Kolegium dopuściło się uchybienia obowiązku polegającego na konieczności zapewnienia stronie postępowania administracyjnego możliwości wypowiedzenia się na temat zebranych dowodów, materiałów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji – art. 10 § 1 K.p.a. (zasada czynnego udziału strony w postępowaniu). W przekazanych do WSA aktach brakuje bowiem wymaganych prawem dowodów wywiązania się z tego obowiązku, czyli poinformowania stron o możliwości zapoznania się w określonym terminie z zebranymi dowodami i wypowiedzenia się na ich temat, przed rozpatrzeniem wniesionych odwołań. Dostrzeżone na skutek skargi uchybienie nie miało jednak istotnego wpływu na wynik sprawy, ukształtowany za pomocą art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., wobec faktu, że decyzja Organu I instancji nie narusza prawa materialnego i procesowego w tych aspektach, które zostały uwypuklono w treści skargi do WSA. Należy bowiem wyraźnie podkreślić, iż uwzględnienie skargi zarzucającej uchybienie przez organ zasadzie wyrażonej w art. 10 § 1 K.p.a., w sytuacji gdy w pozostałym zakresie zapewniono stronie czynny udział w postępowaniu doręczającej jej decyzję, może mieć miejsce jedynie wówczas, gdy strona wykaże, że naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik spraw. Innymi słowy, strona skarżąca winna przekonać Sąd, że gdyby do takiego uchybienia nie doszło, to wynik sprawy byłby odmienny niż wynika to z wydanego rozstrzygnięcia. Skarżąca nie przedstawiła Sądowi takich dowodów i takich twierdzeń, które wykazywałaby na bezwzględną zasadność żądania uchylenia decyzji Organu I instancji przez SKO jak również nie wykazała argumentów przemawiąjących za innym sposobem zakończenia sprawy. Wymaga również podkreślenia fakt, iż SKO w ramach rozpoznawania środków zaskarżenia nie prowadziło postępowania dowodowego we własnym zakresie jak również nie zleciło jego przeprowadzenia Prezydentowi Miasta . Organ I instancji zapewnił Stronom postępowania pełną możliwość skorzystania z uprawnień przewidzianych mocą art. 10 K.p.a., o czym świadczy treść zawiadomienia z dnia (...) marca 2019 r. Natomiast prawomocny wyrok WSA, o którym strona przez pewien czas nie miała wiedzy wyraźnie potwierdza dopełnienie w analizie architektoniczno - urbanistycznej wszystkich wymaganych standardów. Zatem dostrzeżone uchybienie Kolegium, nie mogło prowadzić w sposób samodzielny do uwzględnienia wniesionej do WSA skargi, tym bardziej że rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta nie narusza prawa w żadnym istotnym aspekcie. Odpowiadając na zarzuty naruszenia przez SKO i Organ I instancji przepisów prawa materialnego Sąd zobligowany był uznać, że także i te twierdzenia Skarżącej nie znajdują odzwierciedlenia w materiale dowodowym oraz w obowiązujących przepisach u.p.z.p. i przepisach wykonawczych do tej ustawy. Zarzuty w tej grupie właściwie odnoszą się do naruszenia przez Organy przepisów rozporządzenia względem ustalenia linii zabudowy. Podkreśla się w skardze, iż sąsiednie działki oraz położone na nich nieruchomości wyznaczają linię zabudowy i zdecydowanie nie jest to linia przebiegająca w odległości 9 m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi. Kolegium odnosząc się do zarzutów odwołania związanych z wyznaczeniem linii zabudowy, stwierdza na stronie piątej uzasadnienia decyzji, iż Organ I instancji wyjaśnił w sposób jasny i wyczerpujący przyczyny zastosowania w sprawie odstępstwa, biorąc pod uwagę również przepisy odrębne, tj. ustawę o drogach publicznych. Skład orzekający, SKO opierając się na specjalistycznej wiedzy urbanisty, opracowującego analizę uznał zarzuty odwołania za nieuzasadnione. Stanowisko Kolegium oraz Prezydenta Miasta jest trafne z następujących przyczyn. Kwestionowana w skardze linia zabudowy to jeden ze wskaźników decyzji o warunkach zabudowy wyznaczający dopuszczalne w warunkach inwestycji zbliżenie projektowanego obiektu budowalnego (np. budynku) do pasa drogowego. Tak wyznaczona linia określa nieprzekraczalną granicę terenu wnioskowanej inwestycji, a celem jej ustalenia jest zagwarantowanie zachowania przez wnioskodawcę odległości projektowanego obiektu od pasa drogowego, czyli pasa przestrzeni podlegającego ochronie przewidzianej w przepisach ustawy o drogach publicznych (art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Należy zgodzić się z twierdzeniem, że wykreślenie linii zabudowy nie odpowiada jeszcze na pytanie o szczegółowe rozmieszczenie budynków od drogi przez linię zabudowy (zob. wyrok NSA z dnia 13 maja 2011 r., o sygn. II OSK 824/10, LEX). W świetle § 4 ust. 1, 2, 3 rozporządzenia obowiązującą linię nowej zabudowy na działce objętej wnioskiem wyznacza się jako przedłużenie linii istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich. W przypadku niezgodności linii istniejącej zabudowy na działce sąsiedniej z przepisami odrębnymi, obowiązującą linię nowej zabudowy należy ustalić zgodnie z tymi przepisami. Jeżeli linia istniejącej zabudowy na działkach sąsiednich przebiega tworząc uskok, wówczas obowiązującą linię nowej zabudowy ustala się jako kontynuację linii zabudowy tego budynku, który znajduje się w większej odległości od pasa drogowego. Od powyższych reguł podstawowych dla wyznaczenia linii zabudowy prawodawca w § 4 ust. 4 rozporządzenia wyraźnie dopuścił inny sposób wyznaczenia omawianej tu linii, uzależniając to odstępstwo od wyjaśnienia jego przyczyn w treści analizy architektoniczno-urbanistycznej. Zabieg odstępstwa powinien być więc wyczerpująco i przekonująco usprawiedliwiony okolicznościami odnoszącymi się do zachowania ładu przestrzennego, w tym obowiązującymi w tej mierze przepisami prawa w zakresie sytuowania obiektów budowlanych względem przestrzeni pasa drogowego drogi publicznej. Mając te uwagi na względzie, należało podzielić zapatrywanie Kolegium na temat prawidłowości zastosowania przez Organ I instancji przewidzianego w § 4 ust. 4 rozporządzenia odstępstwa w zakresie wyznaczania obowiązującej linii zabudowy. W analizie w sporządzonej przez Organ I instancji w jej części opisowej pkt 1.2., wyjaśniono obszernie, iż wnioskowana działka nie jest zabudowana, a na działce sąsiedniej - ul. S. - znajduje się budynek usługowy, którego elewacja od strony ulicy S. usytuowana jest w odległości 12 m od zewnętrznej krawędzi jezdni i równoległa do osi ul. S. Ta odległości dotyczy głównej bryły, jednak część budynku zbliżona jest do ul. S. na odległości 9 m od zewnętrznej krawędzi jezdni ulicy. Podkreślono także, iż wnioskowaną inwestycję należy tak usytuować, aby został zachowany ład przestrzenny. Sytuowanie nowej inwestycji w odległości 9 m od zewnętrznej krawędzi jezdni zachowuje wyżej opisany ład przestrzenny, bowiem na terenie objętym wnioskiem nie ma jakiejkolwiek zieleni uporządkowanej jak również czegokolwiek co należałoby zachować. Zauważa się także, iż pomiędzy chodnikiem a ulicą istnieje mały pas zieleni. Ulica S. jest drogą powiatową i odległość zabudowy dla tej kategorii dróg to odległość 8 m. Linia zabudowy proponowana dla nowej inwestycji to odległość 9 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, czyli 1 m więcej niż odległość przewidziana w ustawie o drogach publicznych. Wyznaczona przez Organ I instancji linia zabudowy w odległości 9 m od zewnętrznej krawędzi jezdni i równoległa do osi drogi – ul. S., nie narusza więc wskazanego w skardze § 4 rozporządzenia w zakresie dopuszczonego w nim odstępstwa, bowiem została wytyczona w oparciu o część budynku zbliżoną do ul. Słowackiego na 9 m, czyli budynku znajdującego się na działce sąsiedniej (obszar analizy) i dostępnej z tej samej drogi publicznej co teren inwestowany. Zatem wyznaczony parametr zabudowy jest zgodny z zastanym ładem przestrzennym i nie będzie skutkować jak podnosi Organ usunięciem jakiejkolwiek zieleni uporządkowanej, a więc noszącej istotne walory dla zagospodarowania przestrzennego. Niewątpliwie tak określny parametr jest zgodny z przepisami ustawy o drogach publicznych w zakresie dotyczącym sytuowania obiektów względem pasa drogowego drogi publicznej, i co także istotne, odpowiada żądaniu inwestora. Należy dodać, iż inwestowany teren znajduje się w ścisłym centrum miasta wojewódzkiego, gdzie zbliżenie obiektów budowlanych do pasa drogowego ulic jest typowe i mieści się w zastanych uwarunkowaniach zagospodarowania przestrzennego. Nie ulega zatem wątpliwości, że uzasadnienie odstępstwa od podstawowych reguł wyznaczania linii zabudowy wyrażone w części opisowej analizy odpowiada wymogom wynikającym z § 4 ust. 4 rozporządzenia. Wobec przywołanej treści przepisu oraz podanych w analizie argumentów za przyjęciem odstępstwa, należało uznać, iż Organy przekonująco wytłumaczyły przyczyny nie wyznaczenia linii zabudowy w sposób wskazany w skardze i w jej uzasadnieniu. Sąd działając z urzędu nie dopatrzył się w działaniach SKO naruszenia pozostałych przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz przepisów dla tej ustawy odrębnych. Znajdująca się w aktach analiza odpowiada przepisom rozporządzenia i wykazuje, iż w sąsiedztwie terenu inwestowanego znajdują się budynki o funkcji handlowo – usługowo – mieszkalnej. Teren inwestowany posiada dostęp do drogi publicznej, a także wyposażony jest w uzbrojenie w sieci infrastruktury technicznej wymagane z uwagi na zamierzoną funkcje zabudowę. Także poszczególne wskaźniki urbanistyczno - architektoniczne zostały wyznaczone w sposób prawidłowy, bowiem nie pozostawiają nieuprawnionej swobody czy dowolności dla działań inwestycyjnych wnioskodawcy. Należy też dodać, iż oceną prawną i wytycznymi wyrażonymi w przytoczonym wyżej wyroku WSA, czyli pozytywną ocena działań wyjaśniających Prezydenta Miasta , związany był nie tylko Organ odwoławczy lecz również orzekający w niniejszej sprawie skład orzekający Sądu. Ponieważ rozstrzygnięcie Kolegium znajduje pełne oparcie w obowiązujących regulacjach materialno - prawnych i procesowych, to decyzje Organów I i II instancji, jako legalne powinny pozostać w obrocie prawnym i wywoływać określone w nich skutki prawne. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku w oparciu o art. 151 P.p.s.a.