VI SA/Wa 1466/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zdzisław Romanowski Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek (spr.) Sędzia WSA Sławomir Kozik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi P.S.A. z siedzibą w S. na decyzję Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę UZASADNIENIE Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej "Prezes UOKiK", "organ" lub "organ odwoławczy") decyzją [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 256), dalej "k.p.a.", art. 35a pkt 9 lit. a, art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 660 z późn. zm.), dalej "ustawa o systemie monitorowania jakości paliw" lub "u.o.s.m.p.", w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o Inspekcji Handlowej (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1668 z późn. zm.), po rozpatrzeniu odwołania, złożonego przez Przedsiębiorstwo Handlowe W. S.A. z siedzibą w S. (dalej "skarżąca", "spółka", "strona" lub "przedsiębiorca"), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Inspekcji Handlowej (dalej "organ I instancji") z dnia [...] grudnia 2019 r. [...] wymierzającej przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł, z uwagi na wystawienia świadectwa jakości dla wprowadzanego do obrotu paliwa stałego węgla kamiennego w sortymencie groszek II, w którym wartość parametru jakościowego zdolność spiekania była niezgodna ze stanem faktycznym, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Do wydania decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Inspektorzy organu I instancji w dniach [...] i [...] lipca oraz [...] sierpnia 2019 r. przeprowadzili kontrolę u przedsiębiorcy, której zakres przedmiotowy obejmował m.in. kontrolę jakości paliw stałych pod względem spełniania wymagań jakościowych i kontrolę przestrzegania obowiązku wystawienia, przekazywania i przechowywania świadectwa jakości paliwa stałego, o którym mowa w art. 6c ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz kontrolę dokumentów dotyczących pochodzenia i jakości badanego paliwa. Czynności kontrolne przeprowadzono w należącym do przedsiębiorcy punkcie sprzedaży przy ul. [...] w S., w obecności osoby upoważnionej do reprezentowania przedsiębiorcy. Podczas przeprowadzonej kontroli ustalono, że w kontrolowanym składzie opału strona prowadzi działalność polegającą na sprzedaży paliw stałych przeznaczonych do użycia w gospodarstwach domowych lub w instalacjach spalania o nominalnej mocy cieplnej poniżej 1 MW. W trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu [...] lipca 2019 r. inspektorzy pobrali do badań z partii o masie 25,303 tony składowanej w pryzmie próbki węgla kamiennego w sortymencie groszek II, tj. próbkę paliwa stałego nr [...] o masie 31,74 kg i próbkę kontrolną paliwa stałego nr [...] o masie 30,52 kg, na podstawie protokołu pobrania próbek paliwa stałego nr [....]. Następnie w tym samym dniu pobrane próbki paliwa stałego zostały przekazane do niezależnego akredytowanego laboratorium P. Sp. z o.o. w S., według protokołu przyjęcia próbek do badania nr [...]. Wraz z próbkami paliwa stałego przekazano kopię świadectwa jakości paliwa stałego nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. wystawionego przez kontrolowanego przedsiębiorcę. W trakcie kontroli osoba upoważniona do reprezentowania spółki okazała wydruk z sytemu magazynowego, z którego wynika, że w momencie rozpoczęcia kontroli w składzie opału przy ul. [...] w S. znajdowały się następujące paliwa stałe: 1) węgiel kamienny w sortymencie kostka w ilości 28,320 tony, 2) węgiel kamienny w sortymencie eko-groszek w ilości 20,399 tony, 3) węgiel kamienny w sortymencie groszek II w ilości 25,303 tony, 4) węgiel kamienny w sortymencie miał II w ilości 20,250 tony, 5) węgiel kamienny w sortymencie orzech (Q26000) w ilości 20,422 tony, 6) węgiel kamienny w sortymencie orzech (Q-A-S 29/070/06) w ilości 26,919 tony, 7) węgiel kamienny w sortymencie orzech I w ilości 5,669 tony, 8) węgiel kamienny w sortymencie orzech II (Q-A-S 29/060/06) w ilości 13,861 tony, 9) węgiel-brykiet brunatny w ilości 4,611 tony. Organ I instancji przyjął jako wartość paliw stałych, wprowadzanych do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli [...] lipca 2019 r., wartość pobranego do badań węgla kamiennego w sortymencie groszek II, która wynosiła 21.507,55 zł. W trakcie kontroli ustalono, że po wydaniu paliwa stałego przedsiębiorca dokonuje rejestracji sprzedaży na kasie fiskalnej i wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych oraz przekazuje nabywcy jego kopię. Badanie przeprowadzone przez akredytowane, niezależne laboratorium P. Sp. z o.o. w S., udokumentowane sprawozdaniem z badań nr [...], po uwzględnieniu dopuszczalnych odchyleń, o których mowa w § 2 rozporządzenia Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych (Dz.U. poz. 1890), dalej "rozporządzenie w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych", wykazało, że oferowany w dniu kontroli tj. [...] lipca 2019 r. węgiel kamienny w sortymencie groszek II, nr próbki [...], nie spełniał wymagań jakościowych określonych w świadectwie jakości paliw stałych nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. wystawionym przez stronę, z uwagi na zawyżony parametr zdolności spiekania, której wartość wyniosła 50 Rl przy wymaganiach jakościowych podanych w świadectwie jakości wynoszących od 16 do 40 RI. Z uwagi na to, że badanie próbki paliwa stałego nr [...] wykazało niezgodność z parametrami wskazanymi w świadectwie jakości wystawionym przez przedsiębiorcę, badanie próbki kontrolnej paliwa stałego nr [...] przeprowadzono z urzędu zgodnie z art. 22 ust. 7a pkt 2 ustawy o systemie i kontrolowania jakości paliw. Badanie próbki kontrolnej paliwa stałego nr [...] wykonane przez P. Sp. z o.o. w S. po uwzględnieniu dopuszczalnych odchyleń, o których mowa w § 2 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych, potwierdziło niespełnienie wymagań jakościowych określonych w wystawionym przez stronę świadectwie jakości badanego paliwa stałego (sprawozdanie z badań [...]), z uwagi na zawyżony parametr zdolność spiekania, której wartość wyniosła 58 Rl przy wymaganiach jakościowych podanych w świadectwie jakości wynoszących od 16 do 40 RI (z uwzględnieniem dopuszczalnego odchylenia wynoszącego 3 RI wartość spełniająca wymagania zadeklarowane w świadectwie wyniosła ≥ 16-3 RI ≤40+3 RI). W związku z tym stwierdzono, że badane paliwo stałe jest niezgodne z parametrami wskazanymi w wystawionym przez stronę świadectwie jakości. W piśmie z dnia 27 sierpnia 2019 r. strona poinformowała, iż przy sporządzaniu świadectwa jakości opiera się całkowicie i wyłącznie na świadectwach uzyskanych od dostawców bądź producentów paliw stałych. W przypadku badanego paliwa stałego tj. węgla kamiennego w sortymencie groszek II informacje, które posłużyły do sporządzenia świadectwa jakości pochodziły z kopalni [...] Zdaniem spółki podmiotem zobowiązanym do pokrycia jakichkolwiek kar czy kosztów powinien być podmiot odpowiedzialny za wprowadzenie jej w błąd. Przedsiębiorca wskazał, że wyniki badań parametru zdolność spiekania mieszczą się w granicy wyznaczonej w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych dla paliw stałych. Ponadto różnica w wyniku otrzymanym przez laboratorium była zbliżona do różnicy deklarowanej, w związku z czym można mówić o niedokładności badania, która również przemawia za tym, że obciążenie spółki byłoby niezasadne i krzywdzące. Następnie w piśmie z dnia 26 listopada 2019 r. spółka wskazała, że jest Autoryzowanym Sprzedawcą węgla z kopalń Polskiej Grupy Górniczej, a węgiel kamienny pobrany do badań podczas kontroli pochodził z Kopalni [...], która dla badanej partii paliwa stałego wydala kartę produktu nr [...], w której wskazała wartość parametru zdolność spiekalności jako przedział 16 - 40 RI. Ponadto strona poinformowała, że w roku 2018 nie wykazała obrotu węglem kamiennym w sortymencie groszek Il, zaś w roku 2019 jego sprzedaż wyniosła 101.600 zł netto. W piśmie z dnia 4 grudnia 2019 r. spółka uzupełniła informacje podając, że wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w roku 2018, poprzedzającym rok kontroli wyniosła 4.980.416,00 zł. Decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...], organ I instancji wymierzył przedsiębiorcy karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł, z uwagi na wystawienia świadectwa jakości dla wprowadzanego do obrotu paliwa stałego węgla kamiennego w sortymencie groszek II, w którym wartość parametru jakościowego zdolność spiekania była niezgodna ze stanem faktycznym. W wyniku wniesionego odwołania, Prezes UOKiK utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazał, że słuszne i zgodne ze stanem faktycznym było stwierdzenie przez organ I instancji, że badane paliwo stałe jest niezgodne z parametrami wskazanymi w wystawionym przez stronę świadectwie jakości. Tym samym wydane przez organ I instancji rozstrzygnięcie jest słuszne i zgodne z prawem, bowiem ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, niewątpliwie wynika, że strona wystawiła świadectwo jakości, w którym wartości parametrów jakościowych były niezgodne ze stanem faktycznym. Organ podkreślił, że z treści art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw wynika, że podmiot wprowadzający do obrotu paliwo stałe, który wystawia świadectwo jakości, w którym wartości parametrów są niezgodne ze stanem faktycznym podlega karze pieniężnej. Organ odwoławczy stwierdził również, że wysokość nałożonej kary pieniężnej jest zgodna z treścią art. 35c ust. 5 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Organ I instancji ustalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej przyjął bowiem za podstawę wartość wprowadzanej do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli partii paliwa stałego pobranego do badań, która wynosiła 21.507,55 zł oraz wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w roku 2018, poprzedzającym rok kontroli, która zgodnie z oświadczeniem strony wynosiła 4.980.416,00 zł. Ponieważ ustalona wartość wprowadzanych do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli paliw stałych nie przekroczyła kwoty 200.000 zł, zasadnym było nałożenie na stronę kary, która zawiera się w przedziale wskazanym w art. 35c ust. 5 pkt 1 ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Organ odwoławczy uznał, że organ I instancji słusznie uwzględnił dotychczasową działalność przedsiębiorcy, tj. fakt, że była to pierwsza kontrola dotycząca przestrzegania przepisów ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw. Prezes UOKiK przeprowadzając ponownie postępowanie stwierdził, że wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł, czyli w dolnej granicy zakresu przewidzianego przez ustawę, za słuszne i zgodne z prawem. Organ odwoławczy wskazał również, że metody badania jakości paliw stałych określa załącznik do rozporządzenia w sprawie metod badania jakości paliw stałych. Zgodnie zaś z pkt 6.1 załącznika zdolność spiekania oznacza się metodą Rogi polegającą na szybkim odgazowaniu pod stałym ciśnieniem mieszanki węgla z antracytem wzorcowym, jako dodatkiem schudzającym i na oznaczeniu wytrzymałości mechanicznej otrzymanej nielotnej pozostałości (koksiku) przez poddanie jej bębnowaniu w ściśle znormalizowanych warunkach laboratoryjnych. Jak stanowi pkt 6.2 załącznika sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a także precyzję metody określa norma PNG-04518:1981. Analiza treści znajdujących się w materiale dowodowym sprawy sprawozdań z badań o numerach [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. wykazała, że oznaczenie parametru zdolność spiekania zostało dokonane metodą badawczą określoną w normie PN-G-04518:1981. Na ww. decyzję spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, wnosząc o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji ją poprzedzającej. W skardze strona podniosła, że wystawienie świadectwa jakości paliw stałych, w którym wartość parametru "zdolność spiekania" była niezgodna ze stanem faktycznym, było wynikiem niezawinionego błędu przedsiębiorcy. Uchybienie to polegało na "przepisaniu" przez przedsiębiorcę parametrów węgla umieszczonych przez jego dostawcę oraz producenta na tak zwanej karcie produktu (parametr [...] w dokumencie [...]). W odniesieniu do "podania lepszych wartości parametrów" strona nie ponosi w tej sytuacji odpowiedzialności, gdyż posługiwała się świadectwem jakości uzyskanym od producenta paliwa stałego tj. P. S.A. Przedsiębiorca w żaden sposób nie zmieniał w swoich opisach wartości dotyczących wspomnianego paliwa stałego, posługując się wiernie dokumentacją otrzymaną z kopalni. Uznawał ją zawsze za rzetelnie sporządzaną, a przez to bezspornie wiarygodną. Stąd też nigdy nie poddawał w wątpliwość i nie ingerował w jakość dostarczanych przez renomowanego producenta i dalej sprzedawanych przez siebie produktów. Skarżąca podkreśliła, że nie otrzymywała skarg dotyczących owej jakości ze strony klientów - konsumentów. Spółka wskazała, że zgodnie z informacjami uzyskanymi od przesłuchanego w sprawie świadka, świadectwo jakości było zgodne z deklaracją sprzedawcy, jak i kopalni, a przedsiębiorca nie zmieniał parametrów na niższe, czy też wyższe z uwagi na zadowolenie klientów i możliwe konsekwencje prawne. Natomiast przeprowadzone badania laboratoryjne próbek węgla, w ocenie skarżącego, nie pozwalają jednoznacznie określić jego parametrów w tym także "zdolności spiekania". To samo laboratorium w jednym z wyników podaję tę wartość jako 50, a w drugim zaś jako 58. Dodatkowo odchylenia od wskazanej normy są nieznaczne, a biorąc pod uwagę granicę błędu przy możliwości zastosowania innej metody badawczej można stwierdzić, że paliwo spełnia wymagania. Zdaniem spółki można zatem stwierdzić niedokładność badania, która uzasadnia przyjęcie że obciążenie strony karą byłoby niezasadne i krzywdzące. Przedsiębiorca wskazał, że różnica w wartości spiekalności wynikającej z przeprowadzonych badań a wydanym świadectwem nie jest znacząca i ciągle mieści się w zakresie dopuszczalnym przez ustawodawcę tj. 90 RI. W ocenie skarżącej w rozpoznawanej sprawie zachodziła przesłanka do odstąpienia do nałożenia kary, na podstawie art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., z uwagi na znikomą wagę naruszenia oraz zaprzestania przez stronę naruszania prawa. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest na zasadzie kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) - c) p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Mając powyższe na względzie, w ocenie Sądu skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W działaniu organu Sąd nie dopatrzył się nieprawidłowości, zarówno gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa materialnego. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Podejmując to rozstrzygnięcie organ dochował reguł postępowania administracyjnego przewidzianych w art. 6, art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Przedmiotem postępowania administracyjnego prowadzonego w niniejszej sprawie było nałożenie na skarżącą, kary pieniężnej z uwagi na wystawienie świadectwa jakości dla paliwa stałego - węgla kamiennego w sortymencie groszek II, zawierającego, parametry jakościowe paliwa niezgodne ze stanem faktycznym. Niezgodność parametru jakościowego ze stanem faktycznym polegała na tym, że przedsiębiorca wskazał w świadectwie jakości nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r. parametr jakościowy "zdolność spiekania" w przedziale dwustronnie zamkniętym od [...], natomiast badania laboratoryjne dwóch próbek wykazały podwyższenie tego parametru (wartości: 50, 58 RI), które nie mieściły się w granicach dopuszczalnego odchylenia (s 40 +3). Uchybienie to wiąże się z karą administracyjną, o której mowa w art. 35a pkt 9 lit. b tej ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi, w pierwszej kolejności należy przytoczyć przepisy prawa materialnego, znajdujące zastosowanie w sprawie, wyznaczające zakres postępowania dowodowego w sprawie. Zgodnie z art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania jakości paliw przedsiębiorca w momencie wprowadzania do obrotu paliwa stałego przeznaczonego dla gospodarstw domowych oraz do spalania w instalacjach o nominalnej mocy cieplnej mniejszej niż 1MW, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a i b, wystawia dokument potwierdzający spełnienie przez paliwo stałe wymagań jakościowych określonych w przepisach wydanych na podstawie art. 3a ust. 2 ww. ustawy, zwany "świadectwem jakości". Pojęcie "wprowadzenia do obrotu" zostało sprecyzowane w art. 2 ust. 1 pkt 14a tej ustawy. Przepis ten stanowi, że należy je rozumieć jako sprzedaż lub inną formę zbycia paliw stałych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z przeznaczeniem do użycia w gospodarstwie domowym. W przepisach ustawy o systemie monitorowania jakości paliw opowiedziano się zatem za szeroką definicją tego pojęcia, obejmującą nie tylko pierwszą czynność przekazania towaru przez jego wytwórcę bądź importera, ale każde zbycie tego towaru. Za paliwa stałe w myśl art. 2 ust. 1 pkt 4a lit. a, b ustawy o systemie monitorowania jakości paliw uznaje się m.in.: węgiel kamienny, brykiety lub palety zawierające co najmniej 85% węgla kamiennego oraz produkty w postaci stałej otrzymywane w procesie przeróbki termicznej węgla kamiennego lub węgla brunatnego przeznaczone do spalania. Zakres przedmiotowy świadectwa jakości zdefiniowany jest w art. 6d ustawy o systemie monitorowania jakości paliw. Zgodnie z art. 6 d pkt 6 ustawy o systemie monitorowania jakości paliw, wprowadzający do obrotu paliwa stałe, ma obowiązek wskazać w świadectwie jakości wartości parametrów paliwa stałego, dla którego jest wystawiane świadectwo jakości. Metody badania jakości paliw stałych określa załącznik do rozporządzenia Ministra Energii z dnia 27 września 2018 r. w sprawie metod badania jakości paliw stałych (Dz. U. z 2018 r., poz. 1893) dalej "rozporządzenie w sprawie metod badania jakości paliw". Zgodnie z pkt 6.1 załącznika do rozporządzenia w sprawie metod badania jakości paliw zdolność spiekania oznacza się metodą Rogi polegającą na szybkim odgazowaniu pod stałym ciśnieniem mieszanki węgla z antracytem wzorcowym jako dodatkiem schudzającym i na oznaczeniu wytrzymałości mechanicznej otrzymanej nielotnej pozostałości (koksiku) przez poddanie jej bębnowaniu w ściśle znormalizowanych warunkach laboratoryjnych. Jak stanowi pkt 6.2 załącznika do rozporządzenia w sprawie metod badania jakości paliw, sposób wykonania oznaczenia, rodzaj stosowanej aparatury i jej przygotowanie, stosowane odczynniki, sposób obliczenia i podawania wyników, a także precyzję metody określa norma PNG-04518 z1981. Wystawienie świadectwa jakości, w którym wartości parametrów jakościowych są niezgodne ze stanem faktycznym podlega administracyjnej karze pieniężnej na podstawie art. 35a pkt 9 lit. b ustawy o systemie monitorowania jakości paliw. Z ustalonego w rozpoznawanej w sprawie stanu faktycznego sprawy, który nie jest przez stronę kwestionowany, badanie jakościowe przeprowadzone przez akredytowane laboratorium wykazało, że próbka podstawowa paliwa stałego węgla kamiennego Groszek II w zakresie zbadanych parametrów spełnia wymagania jakościowe określone w rozporządzeniu w sprawie wymagań jakościowych natomiast nie spełnia wymagań określonych w wystawionym przez przedsiębiorcę świadectwie jakości paliw stałych nr [...] z dnia [...].07.2019 r., ze względu na podwyższony parametr jakim jest - zdolność spiekania, który wynosił 50 podczas badania próbki podstawowej przy deklarowanych w świadectwie wymaganiach jakościowych 16—40 (odchylenia >16-3;<40+3). Badanie próbki kontrolnej potwierdziło, że badane paliwo stałe nie spełnia wymagań jakościowych określonych w wystawionym świadectwie jakości paliw stałych z dnia 24.07.2019 r., ze względu na podwyższony parametr zdolności spiekania, który wyniósł 58 przy takich samych deklarowanych wymaganiach jakościowych w świadectwie 16-40 (odchylenia >16-3;<40+3). Różnica pomiędzy deklarowaną przez przedsiębiorcę wartością maksymalną zdolności spiekania — 40 Rl a wartością ustaloną w próbce podstawowej - 50 RI wyniosła 10 Rl, co oznacza, że rozbieżność pomiędzy maksymalną wartością deklarowaną a wartością ustaloną w próbce podstawowej wyniosła 20 %. Natomiast w przypadku przyjęcia wartości minimalnej 16 RI ta dysproporcja ulega procentowemu zwiększeniu i różnica wynosi aż 34 RI czyli rozbieżność pomiędzy minimalną wartością deklarowaną a wartością ustaloną w próbce podstawowej wyniosła 68 %. Natomiast różnica pomiędzy deklarowaną przez przedsiębiorcę wartością maksymalną zdolności spiekania — 40 RI a wartością ustaloną w próbce kontrolnej - 58 RI wyniosła 18 RI, co oznacza, że różnica pomiędzy maksymalną wartością deklarowaną a wartością ustaloną w próbce kontrolnej wyniosła 32 %. Natomiast w przypadku tej próbki kontrolnej różnica pomiędzy minimalną wartością deklarowaną przez przedsiębiorcę 16 RI a wartością faktyczną 58 Rl wyniosła aż 42 RI. Przy zastosowaniu przez przedsiębiorcę przedziałów dwustronnie zamkniętych wartości minimalne, które zostały określone przez przedsiębiorcę na poziomie 16 RI przy faktycznym ustaleniu wskaźnika na poziomie 50 Rl przy próbce podstawowej i 58 RI przy próbce kontrolnej wskazują na rozbieżności sięgające 68 % - 72%. Odnosząc się do argumentu strony, że przeprowadzone przez organ badania są niejednoznaczne wskazać należy, że analiza treści znajdujących się w materiale dowodowym sprawy sprawozdań z badań o numerach [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. oraz [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r. wykazała, że oznaczenie parametru "zdolność spiekania" zostało dokonane metodą badawczą określoną w normie PNG-04518z1981. Ponadto zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie wymagań jakościowych oceny spełniania wymagań jakościowych przez paliwo stałe dokonuje akredytowane laboratorium wykonujące badania, z uwzględnieniem dopuszczalnych odchyleń określonych w § 2. W rozpoznawanej sprawie przeprowadzające badania niezależne akredytowane laboratorium, P. Sp. z o.o. z siedzibą w S., po uwzględnieniu dopuszczalnych odchyleń oceniło, że wartość parametru zdolność spiekania badanego węgla kamiennego w sortymencie groszek II nie spełnia wymagań jakościowych wskazanych przez stronę w wystawionym w dniu [...] lipca 2019 r. świadectwie jakości nr [...]. Powyższe zostało udokumentowane w sprawozdaniach z badań o numerach [...] i [...]. Zarówno uzyskany wynik w pierwszym badaniu - próbki do badań - 50 Rl (sprawozdanie z badań [...]) oraz wynik badania próbki kontrolnej - 58 Rl (sprawozdanie z badań [...]) potwierdzają, że paliwo stałe nie spełniało wymagań jakościowych określonych w wystawionym w dniu [...] lipca 2019 r. świadectwie jakości nr [...] dla parametru - zdolność spiekania. Jak ze sprawozdań załączonych do akt sprawy przy ocenie uzyskanych wyników badań, zgodnie z § 3 rozporządzenia w sprawie w sprawie wymagań jakościowych laboratorium uwzględniło odchylenia określone w § 2 tego rozporządzenia. Wysokość kary za tego rodzaju naruszenie uzależniona jest od wartości paliwa wprowadzanego do obrotu, przy czym cezurę ustalono na poziomie 200 000 złotych. Wystawienie świadectwa niezgodnego ze stanem faktycznym, przy okazji transakcji, która nie przekroczyła tej kwoty, wiąże się z zagrożeniem karą w wysokości od 10 000 do 25 000 złotych, zaś w przypadku jej przekroczenia - wysokość kary może sięgnąć od 25 001 do 100 000 złotych (art. 35c ust. 5 pkt 1 i 2 ustawy o systemie). Ustawodawca nie wskazał przy tym, by sankcje dotyczyć miały np. tylko handlu hurtowego. Według powyższych reguł na skarżącą nałożono karę w wysokości 10 000 złotych. Jak wynika z akt sprawy organ ustalając wysokość administracyjnej kary pieniężnej wziął pod uwagę wartość paliw stałych wprowadzanych przez stronę do obrotu w momencie rozpoczęcia kontroli, za którą przyjął wartość partii badanego węgla kamiennego w sortymencie groszek lI , która wynosiła 21 507,55 zł. Ponadto ustalając wymiar kary organ uwzględnił wartość paliw stałych wprowadzonych do obrotu w roku 2018 czyli poprzedzającym rok kontroli, która wynosiła 4 980 416,00 zł. Ponadto organy uwzględniły fakt, że przedsiębiorca nie był wcześniej kontrolowany w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o systemie monitorowania jakości paliw. Reasumując kwota nałożonej kary pieniężnej 10 000,00 zł mieści się w dolnej wyznaczonej ustawowo granicy i w ocenie Sądu jest adekwatna do stwierdzonych naruszeń. Wskazać również należy, iż świetle przepisów ustawy o systemie monitorowania jakości paliw, nie jest dopuszczalne różnicowanie wysokości kary w relacji do wartości transakcji poniżej kwoty 200 000 złotych w ten sposób, by ustalić ją na poziomie niższym niż 10 000 złotych. Innymi słowy, nawet sprzedaż o wartości wielokrotnie niższej niż 200 000 zł wiązać się może z taką karą, którą ustanowiono jako minimalną. Odnosząc się do zarzutu skargi niezastosowania w sprawie przez organ art. 189 f k.p.a, w ocenie Sądu wskazane w zaskarżonej decyzji, nieprawidłowości powstałe w wystawieniu świadectwa jakości przez przedsiębiorcę nie są naruszeniami, których waga jest znikoma. Wyjaśnić należy, iż w myśl art. 189f k.p.a.: " § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. § 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. § 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia". Działania przedsiębiorcy polegające na wpisaniu w świadectwie jakości danych niezgodnych ze stanem faktycznym, w cenie Sądu stanowią istotne, naruszenie przepisów ustawy o systemie monitorowania jakości paliw, bowiem wprowadzają konsumentów w błąd, co do jakości paliwa i stanowią nieuczciwą i w konsekwencji niedopuszczalną reklamę wyrobu. W ocenie Sądu działanie polegające na wskazywaniu, w świadectwie jakości właściwości danego produktu, których on w rzeczywistości nie posiada lub jak określa to skarżący podanie "lepszych" parametrów paliwa, mają negatywny wpływ na pewność obrotu gospodarczego i mogą powodować eliminowanie konkurencji, która takich praktyk nie stosuje, podając wartości paliw stałych zgodnie ze stanem faktycznym. Ponadto świadectwo jakości ma zapewnić rzetelność podawanych informacji w obrocie gospodarczym w szczególności w odniesieniu do konsumentów, którzy nie mają środków do weryfikacji danych podawanych przez przedsiębiorcę. Ponadto w ocenie Sądu mając na uwadze treść uzasadnienia do projektu ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw oraz niektórych innych ustaw (por. druk nr 2087 Sejmu VII Kadencji) określającym, cel wystawiania świadectwa jakości paliw, równie ważne jest aby świadectwo odzwierciedlało stan rzeczywisty wprowadzanego do obrotu paliwa, a nie wystawienie jakiegokolwiek świadectwa. Zdaniem Sądu również penalizacja na gruncie prawa administracyjnego zachowania polegającego na wystawieniu świadectwa jakości paliwa stałego niezgodnie ze stanem faktycznym, została motywowana przez ustawodawcę, potrzebą zapewnienia rzetelnej i wyczerpującej informacji nabywców (konsumentów) odnośnie do nabywanego produktu, a zatem potrzebą zapewnienia świadomości odnośnie do rzeczywistej relacji ceny do jakości (parametrów) nabywanego produktu, a tym samym potrzebą zapewnienia konsumentowi rzeczywistego prawa wyboru, a także potrzebą zapewnienia odnośnie jakości zakupionego (w tym przypadku węgla). Wystawione przez skarżąca spółkę świadectwo, bez względu na przyczyny, które spowodowały wystawienie świadectwa o treści niezgodnej ze stanem faktycznym narusza art. 6c ust. 1 ustawy o systemie monitorowania paliw. Zgodnie z powołanym przepisem, wystawienie świadectwa jakości paliw, (składającego się z elementów wyszczególnionych w art. 6d u.o.s.m.p.) jest obowiązkiem przedsiębiorcy. Przepis ustawy posługuje się tu sformułowaniem " przedsiębiorca (....) wystawia", zatem jest to kategoryczny i bezwzględny nakaz każdorazowego wystawienia świadectwa jakości zawierającego 10 obligatoryjnych elementów wymienionych w art. 6d u.o.s.m.p. ( wyrok WSA w Warszawie 17 pażdziernika 2019 r. VI SA/Wa 1405/19). Usprawiedliwieniem dla strony w przypadku nienależytego wywiązania z powyższego obowiązku, nie może być jak trafnie wskazuje organ, przepisanie do wystawionego przez sprzedawcę świadectwa jakości danych z Karty Produktu wystawionej przez kopalnię .Świadectwo jakości, o którym mowa w art.6 c i art.6 d u.o.s.m.p. nie stanowią potwierdzenia jakości paliwa wprowadzonego na rynek przez kopalnię. Przedsiębiorca wprowadzający do obrotu paliwo samodzielnie odpowiada za jakość paliwa w chwili wprowadzenia paliwa do obrotu. Taka regulacja prawna wynika, ze względów praktycznych , jak wyjaśniono w zaskarżonej decyzji, bowiem paliwo stałe w wyniku transportu lub składowania może zmienić swoje parametry i strukturę. Bez względu na poglądy strony, w świetle powoływanych wyżej przepisów u.o.s.m.p., sprzedający odpowiada za jakość paliwa, w momencie wprowadzenia tego paliwa do obrotu, a nie z chwilą wydobycia węgla przez kopalnię. Wpływ na obniżenie jakości paliwa może mieć bowiem jego zawilgocenie, na skutek składowania na wolnym powietrzu przy niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Z uwagi na silne właściwości higroskopijne, paliwa stałe, które często przechowywane są na wolnym powietrzu, ulegają zmianom jakościowym i strukturalnym. Wszystkie te okoliczności powodują, iż ustawa o systemie monitorowania paliw dokładnie określa podmiot, który jest obowiązany do wystawiania świadectwa jakości, którym jest wprowadzający do obrotu, w rozpoznawanej sprawie jest to sprzedawca. W ocenie Sądu strona nie wykazała również, iż zaprzestała naruszenia prawa, co trafnie zauważa organ w sprawie.Za zaprzestanie naruszenia prawa trudno uznać działanie przedsiębiorcy, który wykorzystuje Kartę Produktu wystawioną przez kopalnię, czy też wykorzystuje wyniki badań przeprowadzone w ramach kontroli. Jednocześnie przedsiębiorca samodzielnie nie przeprowadził badań jakościowych ani nie posiada systemu jakości tylko powołuje się na wiarygodność kopalni i na bliżej niedookreślone "możliwe konsekwencje prawne", co budzi wątpliwości co do jego rzetelności i profesjonalizmu. Skarżąca spółka nie stworzyła również, po przeprowadzonej kontroli, jak wynika z akt sprawy, mechanizmów i procedur wprowadzania do obrotu paliwa stałego o parametrach zgodnych ze stanem faktycznym, tylko nadal powołuje się na Kartę produktu wystawiona przez kopalnię, oraz badania przeprowadzone w ramach kontroli przez organy kontrolne. Ponadto czynności polegające na sporządzeniu nowej deklaracji jakości uwzględniającej wyniki badań laboratoryjnych przeprowadzonych na zlecenie organu administracji zostały podjęte dopiero w następstwie kontroli, która ujawniła naruszenie stanowiące podstawę nałożenia administracyjnej kary pieniężnej przez organ. Wiarygodność wystawianych przez przedsiębiorcę świadectw jakości zapewniających zgodność parametrów paliwa stałego wprowadzanego do obrotu powinna być oparta na wynikach wdrożenia i przestrzegania wewnętrznych procedur w zakresie ochrony jakości, a nie na okolicznościach wskazywanych przez stronę. Stanowisko Sądu wynika z faktu, że dokumenty, które powstały w wyniku kontroli czy przy przekazywaniu partii węgla przez kopalnię odnosiły się do stanu faktycznego tego paliwa w dniach, kiedy zostały wystawione. Natomiast przedsiębiorca wciąż wprowadza paliwa stałe do obrotu i powinien legitymować się wiarygodnym świadectwem jakości w dacie wprowadzania do obrotu paliwa stałego. Brak podjęcia przez przedsiębiorcę wskazanych wyżej działań, może spowodować ponownie do nieprawidłowości wystawieniu świadectwa jakości wprowadzanego do obrotu paliwa. Z tych wszystkich względów podnoszony przez stronę zarzut naruszenia art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a. uznać należy za bezzasadny. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 189 f § 1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem Sądu, organ nie naruszył także wyrażonej w art. 8 § 1 k.p.a. zasady zaufania do władzy publicznej. Postępowanie administracyjne prowadzone bowiem było w sposób bezstronny i rzetelny. Stan faktyczny w sprawie jest bezsporny i został on prawidłowo ustalony przez organ. Prawidłowo też zostały zastosowane w sprawie przepisy prawa materialnego. To, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Prezesa UOKiK, nie oznacza, że organ naruszył zasadę zaufania do władzy publicznej. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji, oddalając skargę.