II SA/Bk 823/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia NSA Grażyna Gryglaszewska, Sędziowie sędzia WSA Marek Leszczyński (spr.), asesor sądowy WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. B. (powoływanej dalej jako: "skarżąca") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] października 2020r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K. działającego z upoważnienia Wójta Gminy K. z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] o odmowie przyznania jej świadczenia pielęgnacyjnego. Stan faktyczny i prawny sprawy ze skargi na powyższą decyzję przedstawia się następująco. Kierownik Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w K., na skutek ponownego rozpatrzenia sprawy z wniosku A. B. z dnia [...] kwietnia 2020 r. (po decyzji uchylającej SKO z dnia [...] czerwca 2020r.), odmówił przyznania świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad babcią - A. B.. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 17, art. 20 ust. 3 i art. 24 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (t.j. Dz.U. z 2020r., poz. 111 ze zm, dalej w skrócie: "u.ś.r."). Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ I instancji wyjaśnił, że babcia Skarżącej legitymuje się orzeczeniem stwierdzającym okresową niezdolność do samodzielnej egzystencji od dnia [...] września 2019 r., a zatem jej niepełnoprawność w stopniu znacznym powstała później niż do ukończenia 25 roku życia, co biorąc pod uwagę art. 17 ust. 1 b ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowi pierwszą, negatywną podstawę do przyznania wnioskowanego świadczenia. Dalej organ podkreślił, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje w pierwszej kolejności osobom bliższym stopniem przed dalszymi, tj. dzieciom przed wnukami. W tym zakresie organ ustalił, że osoba wymagająca opieki jest wdową i posiada czworo dzieci: B. G., A. M., Z. B. oraz przebywającą od około 23 lat w USA – A. M.. To doprowadziły z kolei organ do wniosku, że skoro w kręgu osób spokrewnionych w pierwszym stopniu w stosunku do A. B., istnieją osoby zobowiązane do alimentacji w pierwszej kolejności i zdolne do sprawowania nad nią opieki, bowiem żadne z dzieci nie legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, to skarżąca jako wnuczka nie ma podstaw do uzyskania wnioskowanego świadczenia. Z powyższą decyzją nie zgodziła się Skarżąca i w złożonym odwołaniu zarzuciła jej naruszenie art. 17 ust 1 pkt 4 ustawy o świadczeniach rodzinnych w zw. z art. 132 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego poprzez uznanie, że jako wnuczka opiekująca się babcią nie należy do kręgu osób uprawnionych do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego. W uzasadnieniu wskazała, że organ nie rozważył przyczyn niezdolności do samodzielnej egzystencji, tj. choroby Alzheimera uniemożliwiającej rozpoznanie osób najbliższych. Podkreśliła, że mieszka z babcią od urodzenia i miedzy nimi istnieje silna, wieloletnia więź. Żadne zaś z dzieci nie jest w stanie sprawować opieki nad babcią gdyż ta, często ich nie rozpoznaje. Dalej powołując się na wyroki sądów administracyjnych (m.in. WSA w Opolu z 7 lipca 2020r. o sygn. akt II SA/Op 126/20) skarżąca wyjaśniła, że dokonując wykładni art. 17 ust 1 pkt 4 ustawy organ powinien mieć na względzie cel regulacji zmierzający do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobom, które rzeczywiście sprawują opiekę nad bliskimi. Oznacza to, że skoro skarżącą jako wnuczka ma obowiązek alimentacyjny względem babci, to okoliczność ta czyni ją osobą uprawnioną do żądania wypłaty świadczenia pielęgnacyjnego. Odmienna ocena tych okoliczności prowadziłaby, jej zdaniem, do pozbawienia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego osoby faktycznie sprawujące opiekę nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a także naruszałaby konstytucyjne zasady sprawiedliwości społecznej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] października 2020r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie Kolegium w pierwszej kolejności zwróciło uwagę, że ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego wymaga kumulatywnego zaistnienia szeregu przesłanek o charakterze podmiotowym i przedmiotowym. Pierwsza przesłanka z art. 17 ust. 1 ustawy dotyczy ustalenia, czy w przedmiotowej sprawie skarżąca jako wnioskująca o świadczenie pielęgnacyjne, jest osobą rezygnującą lub nie podejmującą zatrudnienia z uwagi na potrzebę sprawowania opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym - babcią. Odwołując się do zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego Kolegium ustaliło, że Skarżąca nie jest zatrudniona, ani nie wykonuje innej pracy zarobkowej, gdyż sprawuje opiekę nad chorą babcią, legitymującą się orzeczeniem nr akt [...] z dnia [...] października 2019r., wydanym przez Lekarza Rzeczoznawcę Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego w B., stwierdzającym okresową niezdolność do samodzielnej egzystencji. Jest więc osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym w rozumieniu art. 3 pkt 21 lit. e) ustawy. Opisaną przesłankę organ uznał zatem za spełnioną. Analizując pozostałe przesłanki umożliwiające przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego zawarte w art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy, a odnoszące się do innych osób, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny Kolegium wyjaśniło, że stosownie do art. 129 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego - obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych bliższych stopniem przed dalszymi. Z kolei art. 132 K.r.o. stanowi, że obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych. Analizując powyższą przesłankę SKO doszło do wniosku, że co prawda skarżąca należy do kręgu podmiotów, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., bowiem ciąży na niej, obowiązek alimentacyjny względem babci, ale w dalszej kolejności. Jak wynika bowiem z akt sprawy, osoba nad którą sprawowana jest opieka – A. B. jest wdową i posiada czworo dzieci, które są osobami spokrewnionymi z nią w pierwszym stopniu i to na nich w pierwszej kolejności, ciąży obowiązek alimentacyjny. W tym stanie organ przyjął, że możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej, która jest jej wnuczką, uzależniona jest zatem od wcześniejszego ustalenia, że dzieci nie są w stanie sprawować opieki nad swoją matką. Na podstawie akt sprawy ustalono zaś, że dzieci strony są osobami dorosłymi, które nie legitymują się orzeczeniami o niepełnosprawności. Wprawdzie córka B. G. jest osobą schorowaną, pobierającą emeryturę, podobnie jak kolejna córka A. M., która również utrzymuje się z emerytury, tym niemniej powyższe okoliczności, zdaniem Kolegium, nie wyłączają obowiązku alimentacyjnego, który na nich ciąży. Ustalając z kolei sytuację syna niepełnosprawnej Z. B., pomagającego na co dzień w opiece nad matką, Kolegium podkreśliło, że w stosunku do niego nie zachodzi obiektywna niezdolności do sprawowania opieki nad matką. Okoliczność zaś, że Z. B. pracuje w gospodarstwie rolnym, bowiem uważa to za konieczne dla zachowania ciągłości pracy oraz ciągłości opłacania składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe w celu uzyskania w przyszłości emerytury, nie wyłącza - w rozumieniu art. 17 ust. 1a ustawy - obowiązku i obiektywnej możliwości sprawowania przez niego opieki nad niepełnosprawną matką. Jak podkreślił bowiem organ II organ II instancji świadczenie pielęgnacyjne ze swej istoty jest świadczeniem, z którym wiąże się również opłacanie przez Państwo składek na ubezpieczenie emerytalno – rentowe. Kolegium zwróciło też uwagę, że obowiązek sprawowania opieki stanowiący element obowiązku alimentacyjnego nie ogranicza się wyłącznie do osobistych starań, ale może przybrać formę świadczeń pieniężnych, stąd też możliwa jest sytuacja, że obowiązek alimentacyjny wobec osoby uprawnionej będzie w części realizowany przez zobowiązanego w pierwszej kolejności i w części przez zobowiązanego w dalszej kolejności, np. poprzez przeznaczenie środków na sprawowanie opieki nad babcią przez skarżącą. Nawiązując z kolei do argumentacji odwołania, w kontekście przyczyn powstania niepełnosprawności, tj. rodzaju choroby osoby wymagającej opieki i jej kłopotów z rozpoznawaniem bliskich, w aspekcie braku możliwości sprawowania opieki przez dzieci Kolegium wskazało, że z akt administracyjnych sprawy płyną odmienne wnioski. Nawiązując do wywiadu środowiskowego przeprowadzonego w dniu [...] sierpnia 2020 r., w którym Skarżącą wprost stwierdziła, że "babcia rozpoznaje tylko mieszkającego wspólnie syna Zdzisława, a wśród wielu wnuków tylko A.", Kolegium nie stwierdziło przeszkód do sprawowania przez syna opieki nad matką. Podsumowując SKO doszło do wniosku, że moralny obowiązek opieki nie jest wystarczający do uzyskania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Nie można przy tym, powołując się na ogóle zasady konstytucyjne, wyprowadzać wniosków, że prokonstytucyjna wykładnia art. 17 ustawy pozwala przyjąć, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobie z dalszego kręgu osób zobowiązanych do alimentacji, z pominięciem osób ustawowo do niej zobowiązanych w pierwszej kolejności. Dodatkowo Kolegium zwróciło uwagę, iż obowiązek alimentacyjny powstaje z mocy prawa, a nie z wyboru dokonanego w rodzinie przez jej członków. Wobec zatem stwierdzenia istnienia osób spokrewnionych w pierwszym stopniu mogących sprawować opiekę nad osobą tego wymagającą, zasadnie przyjęto, że wykluczona jest możliwość nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przez wnuczkę niepełnosprawnej, która jest jej zstępną w linii prostej, ale drugiego stopnia. Kolegium nie zgodziło się natomiast ze stanowiskiem organu I instancji, że przesłanką uniemożliwiającą przyznanie skarżącej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego była okoliczność, iż niepełnosprawność u A. B. powstała po 25. roku życia (art. 17 ust. 1b u.ś.r.). Odwołując się w tym zakresie do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r., sygn. akt 38/13 oraz poglądu prezentowanego w orzecznictwie sądów administracyjnych SKO stwierdziło, że w stosunku do opiekunów osób wymagających opieki, których niepełnosprawność powstała później niż jak wskazuje art. 17 ust. 1b ustawy, kryterium momentu powstania niepełnosprawności, jako uniemożliwiające uzyskanie świadczenia pielęgnacyjnego, utraciło przymiot konstytucyjności. W konsekwencji w odniesieniu do tych osób oceny spełnienia przesłanek niezbędnych do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego należy dokonywać z pominięciem tego kryterium, bowiem nie jest dopuszczalne oparcie decyzji odmawiającej przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na tej części art. 17 ust. 1b ustawy, która została uznana za niezgodną z konstytucją. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego pełnomocnik Skarżącej zarzucił decyzji SKO naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 17 ust 1 pkt. 4 oraz art. 17 ust 1 a ustawy o świadczeniach rodzinnych poprzez błędne dokonanie ich wykładni polegającej na przyjęciu, iż wnuczce A. B. nie przysługuje jej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad babcią, a obowiązek ten spoczywa na jej synu Z. B., podczas gdy zebrane w sprawie dowody oraz orzecznictwo sądów jednoznacznie wskazują, iż w przypadku utrudnień faktycznych związanych z opieką nad osobami niepełnosprawnymi osób zobowiązanych do ich alimentacji w pierwszej kolejności, istnieje możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego osobom innym niż spokrewnionym w pierwszym stopniu, w szczególności przy uwzględnieniu konstytucyjnych zasad i wartości. W uzasadnieniu skargi jej autor za błędne uznał stanowisko organu jakoby wnuczka nie należała do kręgu osób wymienionych, których sprawowanie opieki nad osoba uprawnioną skutkowałoby przyznaniem świadczenia opiekuńczego w rozumieniu przepisów art. 17 ustawy. Wskazał, że skoro przepisy ustawy nie wyjaśniają, w jakich przypadkach przyjąć należy, że osoba spokrewniona w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki "nie jest w stanie" tej opieki świadczyć, to oceny tej okoliczności winny dokonać organy administracji zgodnie z logiką i zasadami doświadczenia życiowego. Przesłanka ta dotyczy okoliczności uniemożlwiających w sposób obiektywny, sprawowanie przez te osoby opieki nad chorym krewnym. Powołując się na powyższe okoliczności pełnomocnik Skarżącej wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji KRUS z dnia [...] września 2020 r., znak: [...] i uchylenie zaskarżonej decyzji oraz przekazanie sprawy organowi II instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Uzupełniająco Kolegium wyjaśniło, że nigdy nie kwestionowało obowiązku alimentacyjnego wnuczki wobec osoby wymagającej opieki, co więcej wskazywało na jego istnienie z zaakcentowaniem, że obowiązek wnuczki nie wyprzedza obowiązku alimentacyjnego dzieci A. B.. Skoro zaś osoba wymagająca opieki posiada osoby spokrewnione w pierwszym stopniu, w tym zamieszkującego we wspólnym gospodarstwie domowym syna, a zatem możliwość przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej, która jest jej wnuczką, uzależniona jest od wcześniejszego ustalenia, że dzieci nie są w stanie sprawować opieki nad swoją matką. Takiej zaś okoliczności w stosunku do syna niepełnosprawnej A. B. nie można, zdaniem SKO, wykazać. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Słowem wstępu należy wyjaśnić, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), a uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju kwalifikowane wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego wniesioną należało oddalić. Stan faktyczny w kontrolowanej sprawie jest bezsporny i wynika z niego, że z wnioskiem o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad niepełnosprawną A. B. wystąpiła jej wnuczka A. Bezsporna jest również okoliczność, że niepełnosprawna A. B. posiada czworo dzieci (córkę B. G. - 64 I. córkę A. M. - 61 I., syna Z. B. -58 I. oraz córkę A. M., która od ok. 23 lat przebywa w USA). W świetle stanu faktycznego sprawy uprawnienie skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu sprawowania opieki nad jej babcią legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności może być rozpatrywane jedynie w odniesieniu do treści art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Zgodnie zaś z art. 128 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy (dalej w skrócie "k.r.o.") obowiązek dostarczania środków utrzymania, a w miarę potrzeby także środków wychowania (obowiązek alimentacyjny) obciąża krewnych w linii prostej oraz rodzeństwo. Z treści art. 129 § 1 k.r.o. wynika zaś, że obowiązek alimentacyjny obciąża zstępnych przed wstępnymi, a wstępnych przed rodzeństwem; jeżeli jest kilku zstępnych lub wstępnych - obowiązek ten obciąża bliższych stopniem przed dalszymi; krewnych w tym samym stopniu obowiązek alimentacyjny obciąża w częściach odpowiadających ich możliwościom zarobkowym i majątkowym (§ 2). Z kolei art. 132 k.r.o. stanowi, że obowiązek alimentacyjny zobowiązanego w dalszej kolejności powstaje dopiero wtedy, gdy nie ma osoby zobowiązanej w bliższej kolejności albo gdy osoba ta nie jest w stanie uczynić zadość swemu obowiązkowi lub gdy uzyskanie od niej na czas potrzebnych uprawnionemu środków utrzymania jest niemożliwe lub połączone z nadmiernymi trudnościami. Uwzględniając powyższe regulacje należy dojść do wniosku, że jakkolwiek na skarżącej jako wnuczce ciąży wobec legitymującej się znacznym stopniem niepełnosprawności babcią obowiązek alimentacyjny, o jakim mowa w przepisie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., to niewątpliwie, przedmiotowy obowiązek alimentacyjny obciąża ją w dalszej kolejności. Przy czy, jak trafnie podkreślono w zaskarżonej decyzji, o ewentualnym prawie skarżącej do świadczenia pielęgnacyjnego można byłoby mówić w przypadku ustalenia, że faktycznie, nie zaś potencjalnie, obciąża ją obowiązek alimentacyjny względem babci. To z kolei wymagałoby wykazania, że zachodzą wymienione wyżej okoliczności określone w art. 132 k.r.o. Badając zaś, czy osobie wymienionej w art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r., niespokrewnionej w pierwszym stopniu z osobą wymagająca opieki, przysługuje uprawnienie do świadczenia pielęgnacyjnego, należy mieć na uwadze treść art. 17 ust. 1a powołanej ustawy, zgodnie z którym osobom, o których mowa w ust. 1 pkt 4, innym niż spokrewnione w pierwszym stopniu z osobą wymagającą opieki, przysługuje świadczenie pielęgnacyjne, w przypadku gdy spełnione są łącznie następujące warunki: 1) rodzice osoby wymagającej opieki nie żyją, zostali pozbawieni praw rodzicielskich, są małoletni lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 2) nie ma innych osób spokrewnionych w pierwszym stopniu, są małoletnie lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności; 3) nie ma osób, o których mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, lub legitymują się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Z ustaleń organu dokonanych w niniejszej sprawie wynika zaś, że babcia skarżącej posiada czworo pełnoletnich dzieci, które niewątpliwie zobowiązane są do alimentacji przed skarżącą. Powyższe oznacza, że zaistniałby przesłanki do przyznania skarżącej świadczenia pielęgnacyjnego, gdyby dzieci A. B. nie byłyby w stanie zadośćuczynić obowiązkowi alimentacyjnemu. Nie chodzi tu tylko o brak możliwości sprawowania przez nie opieki nad niepełnosprawnym ojcem w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, ale także o brak możliwości dostarczania przez nie środków pieniężnych potrzebnych do zapewnienia odpowiedniej opieki przez inne osoby. Niewątpliwie nie można zatem automatycznie wykluczać wnuczki z kręgu potencjalnych osób, którym mogłoby być przyznane świadczenie pielęgnacyjne. Jednakże byłoby to możliwe tylko w razie zaistnienia szczególnej sytuacji, w której dzieci niepełnosprawnej Pani B. nie byłyby w stanie wypełniać swoich obowiązków alimentacyjnych. Takimi szczególnymi okolicznościami byłaby śmierć osoby zobowiązanej w pierwszej kolejności do alimentacji, posiadanie przez nią znacznego stopnia niepełnosprawności, czy też przebywanie za granicą, które uniemożliwia sprawowanie opieki nad osobą, która tego wymaga (tak m.in. NSA w wyroku z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 829/16, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Nie jest natomiast taką okolicznością fakt zamieszkiwania dzieci poza miejscem zamieszkania rodzica, ani wykonywanie pracy zarobkowej (tak też WSA w Olsztynie w wyroku z dnia 3 grudnia 2019r., sygn.. akt II SA/Ol 850/19, CBOSA) . W niniejszej sprawie bezsporne jest taka szczególna okoliczność zachodzi w stosunku do jedna z córek – A. M., która od około 23 lat przebywa w USA, a w sprawie matki kontaktuje się sporadycznie, nie wysyła paczek, prezentów, a jej sytuacja majątkowa jest nieznana. W stosunku zaś do pozostałych dzieci A. B., żadna z opisanych powyższej okoliczności nie zachodzi, albowiem jak wynika z akt sprawy dzieci strony są osobami dorosłymi, które nie legitymują się orzeczeniami o niepełnosprawności. Wprawdzie B. G. jest osobą schorowaną, pobierającą emeryturę, podobnie jak kolejna córka A. M., która również utrzymuje się z emerytury, tym niemniej powyższe okoliczności, jak słusznie wywiodło Kolegium w zaskarżonej decyzji, nie wyłączają obowiązku alimentacyjnego, który na nich ciąży. Z kolei syn babci skarżącej - Z. B., jak ustalono w trakcie postępowania, jest czynny zawodowo i pracuje w gospodarstwie rolnym, pomaga w opiece nad matką, ale ze względu na charakter pracy nie może zapewnić stałej opieki matce, a w okresie wzmożonej pracy w gospodarstwie czyli wiosna - jesień, w ogóle nie jest w stanie opiekować się matką. Do emerytury pozostało mu 7 lat i jak zaznaczył, ważne jest dla niego zachowanie ciągłości pracy oraz ciągłości opłacania składki na ubezpieczenie emerytalno-rentowe. Analizując powyższe okoliczności, należy zgodzić się ze stanowiskiem SKO, że co najmniej w stosunku do syna A. B., nie zachodzi żadna obiektywna niezdolność do sprawowania przez niego opieki nad niepełnosprawną matką. Świadczenie pielęgnacyjne jest bowiem świadczeniem pieniężnym, z którym wiąże się również opłacanie przez Państwo składek na ubezpieczenie emerytalno – rentowe i służy właśnie częściowemu zrekompensowaniu strat finansowych, jakie ponoszą osoby opiekujące się chorymi członkami najbliższej rodziny, wskutek rezygnacji z aktywności zawodowej na rzecz sprawowania stałej opieki. Tak zaś ustalony stan faktyczny był wystarczający do wydania decyzji o odmowie przyznania świadczenia pielęgnacyjnego skarżącej, o czym trafnie orzekły organy. Z woli ustawodawcy istnieje bowiem zakaz przyznawania świadczenia pielęgnacyjnego wobec osób zobowiązanych w dalszej kolejności w sytuacji istnienia osób zobowiązanych w pierwszej kolejności, i dopiero ustalenie obiektywnych okoliczności uniemożliwiających realizowanie takiego obowiązku przez zobowiązanych w pierwszej kolejności, na co wskazują sądy administracyjne, umożliwiałoby przyznanie świadczenia wnukowi. Konkludując należy jeszcze raz podkreślić, że rozpoznawanej sprawie rzeczą pewną jest to, że babcia skarżącej ma czworo dzieci i co najmniej w stosunku do syna Z. B., nie zachodzi sytuacja obiektywnej, niezależnej od jego woli, niezdolności do sprawowania opieki nad matką. Z ustawowego obowiązku alimentacyjnego wobec matki nie zwalnia bowiem, jak próbuje wywieść pełnomocnik skarżącej, fakt, że syn A. B. jest czynnym rolnikiem, prowadzącym gospodarstwo rolne. Dlatego też jako bezpodstawne należy ocenić wywiedzione w tym zakresie zarzuty skargi, w tym ten, że Kolegium nie zbadało w sposób właściwy okoliczności sprawy. Organ ustalił te okoliczności, do których ustalenia był zobowiązany, przyjmując, że żadne z dzieci A. B. nie ma orzeczonego znacznego stopnia niepełnosprawności, a syn zamieszkujący razem z matką wykonuje pracę zarobkową. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie nie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, czy też innego naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a tylko takie uchybienia uprawniają sąd administracyjny do uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia. Odnośnie zaś argumentów podnoszonych przez pełnomocnika strony skarżącej, wywodzonych z powołanego w skardze wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 7 lipca 2020r. sygn. akt II SA/Op 126/20, to - nie kwestionując zasadności wyrażanego w nim poglądu - stwierdzić należy, że dotyczy on zupełnie innego stanu faktycznego. Wprawdzie w tej sprawie z wnioskiem o przyznanie prawa do świadczenie pielęgnacyjnego wystąpił również wnuk, ale osoba ta była jedyną osobą, która faktycznie mogła sprawować opiekę nad niepełnosprawną babcią, albowiem jej jedyny syn, będący w podeszłym wieku (71 lat), od ponad 30 lat mieszka na innym kontynencie, gdzie skoncentrowane są jego życiowe sprawy i gdzie opiekuje się schorowaną żoną. Powyższa odmienność stanu faktycznego uniemożliwia zatem przyjęcie poglądu zaprezentowanego w wyroku z dnia 7 lipca 2020r. jako właściwego na gruncie niniejszej sprawy. Mając powyższe na względzie, sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi. Końcowo wyjaśnić należy, że niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II WSA w Białymstoku z dnia 9 grudnia 2020r. wydanego w oparciu o art. 15 zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID – 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), w związku z zarządzeniem Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r.