II FZ 676/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Jan Rudowski, , , po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia L. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 8 listopada 2010 r. sygn. akt I SA/Po 586/10 w zakresie prawa pomocy w sprawie ze skargi L. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 28 czerwca 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE W dniu 2 lipca 2010 roku L. W. złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w P. z dnia 28 czerwca 2010 r. [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia płatnika z obowiązku pobrania podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. Dnia 9 sierpnia 2010 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Pismami z dnia 18 sierpnia 2010 r. oraz 2 września 2010 r. złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy. Na formularzu PPF przesłanym do Sądu zaznaczyła, że wnosi o zwolnienie od kosztów sądów sądowych oraz o powołanie "biegłego - sądowego eksperta d/s. podatkowych." .Zarządzeniem dnia 8 września 2010 r. została wezwana do uzupełnienia wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez określenie czy wnosi o ustanowienia radcy prawnego, adwokata czy doradcy podatkowego. W odpowiedzi, pismem z dnia 24 września 2010 r. wskazała, że nie wnosi o ustanowienie adwokata, Uwzględniając wniosek skarżącej, postanowieniem z dnia 11 października 2010 roku Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu zwolnił skarżącą od kosztów sądowych oraz orzekł o ustanowieniu dla niej doradcy podatkowego. Pismem z dnia 14 października 2010 r. skarżąca wniosła sprzeciw od powyższego postanowienia. podnosząc, iż wnosiła o powołanie "biegłego - sądowego eksperta d.s. podatkowych." Na skutek wniesionego sprzeciwu wniosek w przedmiocie prawa pomocy został poddany pod rozpoznanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, który postanowieniem z dnia 8 listopada 2010 roku zwolnił skarżącą od kosztów sądowych oraz ustanowił dla niej w sprawie doradcę podatkowego. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skarżąca spełnia warunki uprawniające do udzielenia jej prawa pomocy w zakresie całkowitym. Sąd podkreślił w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, że "prawo pomocy obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego. Nie jest natomiast możliwe w ramach prawa pomocy "powołanie biegłego sądowego eksperta d.s. podatkowych/". Powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła zażaleniem (pismo z dnia 19 listopada 2010 r. ), w którym ponownie zażądała powołania "biegłego - sądowego eksperta ds. podatkowych." Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 244 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r. Nr 153 Poz. 1270 ze zm., dalej: P.p.s.a.) prawo pomocy obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Treść tego przepisu wyznacza zamknięty katalog środków przewidzianych w ramach instytucji prawa pomocy. Przeprowadzona kontrola postępowania wpadkowego przed Sądem pierwszej instancji prowadzi Naczelny Sąd Administracyjny do wniosku, że zaskarżone orzeczenie odpowiadało prawu. W niniejszej sprawie zaistniały przesłanki przyznania skarżącej prawa pomocy w zakresie całkowitym, w związku z czym należało uznać rozstrzygnięcie WSA w Poznaniu za zgodne z prawem. Zasadnie przyjął Sąd pierwszej instancji, iż nie było możliwe powołanie ,zgodnie z żądaniami skarżącej, "biegłego – sądowego eksperta d.s. podatkowych". W związku z powielanymi, w kolejnych pismach procesowych żądaniami skarżącej, która domaga się ustanowienia "biegłego – sądowego eksperta d.s. podatkowych", koniecznym jest wyjaśnienie, że zgodnie z art. 41 pkt 2 ustawy z dnia 5 lipca 1996 r. o doradztwie podatkowym (t.j. Dz. U. z 2008 r. Nr 73, poz. 443 ze zm.) doradca podatkowy jest uprawniony do występowania w charakterze pełnomocnika w postępowaniu w zakresie sądowej kontroli decyzji, postanowień i innych aktów administracyjnych dotyczących spraw, o których mowa w ust. 1. Powyższy przepis oraz unormowania procedury sądowadministracyjnej regulujące instytucję prawa pomocy, stanowią wyraz przekonania ustawodawcy, iż ustanowienie doradcy podatkowego, jako profesjonalnego, licencjonowanego pełnomocnika, stanowi gwarancję rzetelnej obrony interesów stron oraz ich należytego reprezentowania w postępowaniach przed sądami administracyjnymi. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.