VII SA/Wa 1132/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko, sędzia WSA Mirosław Montowski, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi B. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej jako: "SKO", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020, poz. 256 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 1 i 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj.: Dz. U. z 2018 r., poz. 570 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania B B (dalej jako: "skarżący", od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...] o zatrzymaniu B B prawa jazdy kat. B. nr [...], druk [...], wydanego przez Prezydenta [...] , z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego i nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, utrzymał w mocy ww. decyzję z dnia [...] listopada 2019 r.. Z akt postępowania wynika, że Komendant [...] wnioskiem z dnia [...] lutego 2019 r. zwrócił się do Prezydenta [...] o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji B B do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień. We wniosku wskazano, że B B (dalej jako "skarżący") w okresie od dnia 9 października 2017 r. do dnia 1 lipca 2018 r. otrzymał łącznie 29 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Prezydent [...] (dalej jako "Prezydent", "organ I instancji") w dniu [...] marca 2019 wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy B B a następnie decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...], powołując się na art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.) oraz art. 104 k.p.a., orzekł o zatrzymaniu skarżącemu prawa jazdy kategorii B, nr [...], druk Q[...] wydanego przez Prezydenta [...] , z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Na podstawie art. 108 k.p.a. nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Organ I instancji, przywołując treść art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw, wskazał, że starosta wydaje decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy lub pozwolenia na kierowanie tramwajem w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 p.r.d.. B B otrzymał łącznie 29 punktów, a zatem spełniona została ustawowa przesłanka dająca podstawę do zatrzymania prawa jazdy. Decyzja wydana w tym zakresie ma charakter związany i nie należy do sfery uznania administracyjnego organu. Skarżący pismem z dnia [...] listopada 2019 r. złożył odwołanie od powyższej decyzji. Wskazał, że w samym 2018 r. nie przekroczył 24 punktów karnych, tylko organy Policji wraz z organem I instancji do punktów karnych z 2017 r. dodali punkty karne z 2018 r. Jednocześnie w ocenie skarżącego Policja dopuściła się oszustwa, informując Sąd Rejonowy w [...]dla [...] IV Wydział Karny, że dniu [...] lipca 2018 r. miał w organizmie 0,15 mg/l i 0,14 mg/l alkoholu, co nie przekracza 2 promili. Skarżący podkreślił, że w dniu 30 czerwca 2018 r. pił piwo, ale rano, i nie 1,5 litra, ale jedną puszkę. Tym samym w jego ocenie Policja sfałszowała wynik alkomatu. Policja wymusiła także podpis na sfałszowanym protokole groźbą zabrania samochodu na parking policyjny na koszt skarżącego. W dalszej części obszernego uzasadnienia odwołania skarżący podnosił fakt zamordowania jego żony "L. przez lekarzy ze szpitala wojskowego MON z ul. [...] i lekarzy ze szpitala na ul. [...] w [...]" oraz fakt zniszczenia jego samochodu marki [...] przez osoby trzecie na polecenie cyt.: "Komendanta Policji". Zanegował także badania lekarskie i psychologiczne [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...]oraz Wojskowego Instytutu Medycyny Pracy w [...] . Podkreślił, że w czasie PRL był osobą prześladowaną i uzyskał azyl polityczny w Republice [...]. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2019 r. W uzasadnieniu skargi organ przytoczył treść art. 136 ust. 1 z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1268 ze zm.) oraz art. 7 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy z dnia 20 marca 2015 r.. Ponownie wskazał, że z wniosku. Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2019 r bezsprzecznie wynika, że BB w omawianym okresie wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego (w sposób opisany we wniosku), za co otrzymał łącznie 29 punktów karnych. Rozstrzygnięcie w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy określone w art. 7 ust. 1 pkt 5 ww. ustaw, ma charakter rozstrzygnięcia związanego, co oznacza, iż w przypadku zaistnienia przesłanek w nim określonych organ administracyjny ma obowiązek wydać rozstrzygnięcie określone w tym przepisie. Zwrot "wydaje decyzję" świadczy o tym, że orzeczenie ma charakter związany i nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu. Tym samym z chwilą, gdy kierujący przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego, starosta zobowiązany jest do wydania decyzji. W postępowaniu o zatrzymanie prawa jazdy przedmiotem rozważań starosty nie mogą być zarzuty dotyczące ilości posiadanych punktów, czy okoliczności naruszenia przepisów ruchu drogowego. Zarzuty te mogą być rozważane wyłącznie w postępowaniu przed organami Policji, a następnie przed sądem administracyjnym w skardze na czynność lub bezczynność w przedmiocie wpisu do ewidencji B B pismem z dnia 9 maja 2020r. złożył Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję SKO w [...] z dnia [...] kwietnia 2020 r. Skarżący powtórzył zarzuty i argumentację zawartą w odwołaniu od decyzji I instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W skierowanym do Sądu piśmie procesowym z dnia 18 sierpnia 2020 r. skarżący powtórzył swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.). Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zarówno Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]jak i Prezydent [...] wydając zaskarżoną decyzję oraz decyzję I instancji nie naruszyli przepisów prawa. Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławcze w [...]z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak: [...]utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta [...] z dnia Prezydenta [...] z dnia [...] listopada 2019 r. znak: [...]orzekającą o zatrzymaniu B B prawa jazdy kat. B. nr [...] , druk [...], wydanego przez Prezydenta [...], z powodu przekroczenia liczby 24 punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Podstawę materialnoprawną wskazanych decyzji stanowił art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Zgodnie z tym przepisem, starosta wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy wymienionej w art. 4 (tj. Prawa o ruchu drogowym). Wprowadzona tym przepisem sankcja obowiązuje od dnia 18 maja 2015 r., tj. od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej. Stosownie natomiast do treści art. 130 ust. 1 p.r.d. Policja prowadzi ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Określonemu naruszeniu przypisuje się odpowiednią liczbę punktów w skali od 0 do 10 i wpisuje się do tej ewidencji. Punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów (art. 130 ust. 2 p.r.d.). Zgodnie z art. 125 pkt 13 ustawy o kierujących pojazdami art. 130 p.r.d. utracił moc obowiązującą - a ściślej: powinien był ją utracić - z dniem 4 czerwca 2018 r. To z kolei powinno pociągnąć za sobą - zgodnie z powszechnie uznawaną regułą walidacyjną, wynikającą z § 32 ust. 1 Zasad techniki prawodawczej (w brzmieniu: "Jeżeli uchyla się ustawę, na podstawie której wydano akt wykonawczy, albo uchyla się przepis ustawy upoważniający do wydania aktu wykonawczego, przyjmuje się, że taki akt wykonawczy traci moc obowiązującą odpowiednio z dniem wejścia w życie ustawy uchylającej albo z dniem wejścia w życie przepisu uchylającego upoważnienie do wydania tego aktu"), stanowiących załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283) - utratę mocy, wydanego na podstawie uchylonego przepisu upoważniającego, rozporządzenia. Jednakże zgodnie z art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2018 r. poz. 957), która weszła w życie z dniem 4 czerwca 2018 r.: 1. "Przepis art. 130 ustawy zmienianej w art. 1 (tj.p.r.d.), w brzmieniu dotychczasowym, stosuje się do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa w art. 130 ustawy zmienianej w art. 1 (tj. p.r.d.). 2. Minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej komunikat określający termin wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w ust. 1. Komunikat ogłasza się w terminie co najmniej 3 miesięcy przed dniem wdrożenia rozwiązań technicznych określonym w tym komunikacie." Z powyższej regulacji wynika, że do dnia wdrożenia rozwiązań technicznych, o których mowa w art. 16 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. o zmianie ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, nie stosuje się m.in. art. 125 pkt 13 ustawy o kierujących pojazdami, uchylającego art. 130 p.r.d. Oznacza to zatem, że do czasu wdrożenia rozwiązań technicznych art. 130 p.r.d. mógł mieć zastosowanie i może stanowić podstawę prawną decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Sąd ustalił, że do chwili obecnej komunikat, o którym mowa w cyt. powyżej art. 16 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2018 r. nie został ogłoszony. Stąd też w sprawie zastosowanie znalazł art. 130 p.r.d. (vide: wyrok NSA z dnia 15 października 2020 r. sygn. akt I OSK 956/20, cbois) Tym samym w sprawie należało dokonać oceny, czy spełnione zostały przesłanki zastosowania art. 7 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw. Przede wszystkim podkreślić należy, że zawarty w art. 7 ust. 1 punkt 5 ustawy z 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw zwrot "wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy" wyraźnie wskazuje, że decyzja wydana na podstawie tego przepisu jest decyzją o charakterze związanym. Organ administracji publicznej w takiej sytuacji nie ma żadnej dowolności i uznaniowości. Nie ma wyboru co do odstąpienia od zatrzymania prawa jazdy, w przypadku złożenia stosownego wniosku przez komendanta. Każdorazowo w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego właściwy organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, w zakresie wszystkich posiadanych przez tego kierowcę kategorii. Trzeba podkreślić, że prowadzenie ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego należy do wyłącznej kompetencji właściwych organów Policji. Wobec tego kwestionowanie przez kierowcę prawidłowości stanu ewidencji może mieć miejsce jedynie przed organami Policji, a następnie przed sądem administracyjnym w skardze na czynność lub bezczynność w przedmiocie wpisu do ewidencji. Natomiast do uprawnień starosty jak i samorządowego kolegium odwoławczego nie należy podważanie i badanie zgodności wpisów z prawem. Rolą starosty i kolegium jest ustalenie, w oparciu o wniosek, czy doszło do przekroczenia w określonym czasie ustalonej przez ustawodawcę liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zauważenia wymaga, że w treści wniosku Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2019 r. o skierowanie B B na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień wynika, że skarżący w okresie od dnia 9 października 2017 r. do dnia 1 lipca 2018 r. otrzymał łącznie 29 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W tym okresie wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego, tj. - w dniu 9 października 2017 r. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego – kolizja drogowa (przyznano 6 punktów); - w dniu 1 marca 2018 r. nie dostosował się do znaków i sygnałów drogowych (przyznano 1 punkt); - w dniu 9 kwietnia 2018 r. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego – kolizja drogowa (przyznano 6 punktów); - w dniu 1 lipca 2018 r. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego – kolizja drogowa, oraz kierował pojazdem mechanicznym w stanie po spożyciu alkoholu (łącznie (przyznano 16 punktów). W ocenie Sądu, mając powyższe na uwadze stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie nie doszło do uchybienia przepisom prawa zarówno materialnego jak i procesowego. Zarzuty skarżącego w znacznej części dotyczą załączonego przez skarżącego jak i znajdującego się w aktach sprawy prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego dla [...] - w [...], IV Wydział Karny z dnia [...] stycznia 2019 r. sygn. akt [...], w którym uznano skarżącego za winnego tego że: - w dniu [...] lipca 2018 r. będąc po spożyciu alkoholu (I badanie – o,15 mg/l, II badanie – 0,14 mg/l) kierował samochodem (czyn z art. 87 § 1 k.w. w związku z art. 45 ust. 1 pkt 1 p.r.d.) - w ww. dniu naruszył zasady przewidziane w art. 23 ust. 1 pkt 3 lit. b p.r.d. w ten sposób, że kierując samochodem podczas cofania nie zachował należytej ostrożności oraz nie upewnił się, czy za pojazdem nie znajdują się przeszkody – dwa inne samochody, w wyniku czego doprowadził do zderzenia z nimi, uszkadzając jw., czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym (czyn z art. 86 § 1 k.w. w związku z art. 23 ust. 1 pkt 1 lit. b p.r.d.); i wymierzono skarżącemu grzywnę w wysokości 500 zł oraz orzeczono środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 8 miesięcy. Powyższy wyrok sądu powszechnego jest prawomocny, a badanie rozstrzygnięcie w nim zawartego oraz okoliczności które doprowadziły do wydania takiego rozstrzygnięcia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Także irrelewantne dla niniejszej sprawy są podnoszone przez skarżącego okoliczności śmierci jego żony, uszkodzenia jego samochodu, licznych konfliktów z organami Policji czy też działalność opozycyjna w czasach PRL. Na marginesie wskazać należy, że błędnie podnosi skarżący, że liczba 24 punktów, która stanowi przesłankę do skierowania na omawiany egzamin, odnosi się do punktów przyznanych w danym roku kalendarzowym. Zgodnie z art. 130 ust. 2 p.r.d.. (który w niniejszej sprawie ma zastosowanie) punkty za naruszenie przepisów ruchu drogowego wpisane do ewidencji usuwa się po upływie 1 roku od dnia naruszenia, chyba że przed upływem tego okresu kierowca dopuścił się naruszeń, za które na podstawie prawomocnych rozstrzygnięć przypisana liczba punktów przekroczyłaby 24 punkty lub w przypadku kierowców, o których mowa w art. 140 ust. 1 pkt 3 - 20 punktów. Biorąc powyższe pod uwagę należy przyjąć, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i z tej przyczyny podlega oddaleniu na podstawie przepisu art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.