I SA/Wr 549/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Halina Betta po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2007r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. L. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. OZ w W. z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nieuznania za zasadne zarzutów do tytułów wykonawczych postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] Dyrektor Izby Skarbowej we W. OZ w W. utrzymała w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Ś. z dnia [...] stanowiące wypowiedź wierzyciela w przedmiocie nieuznania za zasadne zarzutów do tytułów wykonawczych. Przedmiotowe postanowienie zawierało pouczenie o prawie wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem Dyrektora Izby Skarbowej we W. Ośrodek Zamiejscowy w W. w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia postanowienia. Zaskarżone postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu [...], zatem termin do wniesienia skargi upływał w dniu [...]. Skarżący nadał skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu w dniu [...], Sąd natomiast przesłał ją do Dyrektora Izby Skarbowej w dniu [...], zatem z przekroczeniem terminu. Postanowieniem z dnia 13 marca 2007 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego na postanowienie tut. Sądu z dnia [...] odmawiające przywrócenia mu terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy wynika, iż postanowienie, stanowiące przedmiot zaskarżenia, doręczono skarżącemu w dniu 2 lutego 2006 r. Zgodnie z dyspozycją przepisu art. 83 § 1 i 2 ustawy procesowej, terminy oblicza się według przepisów prawa cywilnego, to jest regulacji zawartej w art. 110 -115 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), przy czym jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy. Po myśli przepisu art. 111 § 1 i 2 Kodeksu cywilnego, termin oznaczony w dniach kończy się z upływem ostatniego dnia, natomiast jeżeli początkiem terminu oznaczonego w dniach jest pewne zdarzenie, nie uwzględnia się przy obliczaniu terminu dnia, w którym to zdarzenie nastąpiło. Zatem termin do wniesienia środka zaskarżenia rozpoczynał bieg w dniu [...] i kończył się z upływem dnia [...], który był sobotą. W konsekwencji za ostatni dzień terminu należy przyjąć następny dzień roboczy, tj. [...]. Tymczasem skarga Z. L. na wyżej wskazane rozstrzygnięcie, została wniesiona - stosownie do powyższych ustaleń - w dniu [...], zatem dwa dni po upływie ustawowo zakreślonego terminu. Powyższa konstatacja oraz fakt, iż organ podatkowy prawidłowo pouczył podatnika o sposobie i terminie złożenia środka zaskarżenia doręczonego w dniu [...] postanowienia, obligowały Sąd do odrzucenia - na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy procesowej - skargi Z. L. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, orzekł jak w sentencji postanowienia.