II SA/Wa 1317/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. J. na decyzję Centralnej Komisji Lekarskiej z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia uszczerbku na zdrowiu i jego związku ze służbą p o s t a n a w i a: odrzucić skargę UZASADNIENIE W dniu [...] stycznia 2020 r. [...]. J. J. – funkcjonariusz pełniący służbę w Komendzie Miejskiej Państwowej Straży Pożarnej w [...] (dalej: "skarżący") został skierowany przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w [...] na badanie lekarskie w celu ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...][...] Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych w [...] (dalej: "RKL") umorzyła postępowanie (zainicjowane ww. skierowaniem) jako bezprzedmiotowe. W uzasadnieniu tej decyzji RKL wskazała, że z badań, wykonanych skarżącemu w trakcie hospitalizacji, wynika, iż przyczyna doznanego przez niego zawału serca nie była zewnętrzna. Po rozpoznaniu odwołania skarżącego, Centralna Komisja Lekarska (dalej: "CKL") decyzją z [...] maja 2020 r. nr [...] utrzymała w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie RKL. W uzasadnieniu decyzji drugoinstancyjnej stwierdzono, że dokumentacja medyczna wskazuje, iż przyczyną zawału serca była choroba wieńcowa – wielonaczyniowe zmiany miażdżycowe, które nie pojawiły się w dniu rozwinięcia zawału, lecz istniały wcześniej. Powyższa decyzja CKL (zgodnie z zawartym w niej pouczeniem) stała się przedmiotem skargi skarżącego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze skarżący zakwestionował to rozstrzygnięcie, podnosząc, że do zdarzenia z [...] marca 2019 r. (tj. wystąpienia zawału serca) nie leczył się na żadne choroby układu sercowo-naczyniowego. Powołując się na wyroki Sądu Najwyższego: z 7 maja 2003 r., sygn. akt II UK 271/02; z 29 stycznia 1997 r., sygn. akt II UKN 70/98 oraz z 1 grudnia 2000 r., sygn. akt II UKN107/00, podkreślił, iż wypadek przy pracy nie musi być spowodowany wyłącznie przyczyną zewnętrzną. Skarżący pracuje w Państwowej Straży Pożarnej od 25 lat; "średnio do działań wyjeżdża co służbę". Tak więc to nadmierny wysiłek fizyczny oraz stres związany z charakterem pracy stanowią okoliczności, które mogą być uznane za przyczynę zewnętrzną. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o odrzucenie skargi, ewentualnie o jej oddalenie. Motywując żądanie odrzucenia skargi, CKL wskazała, że przedmiot zaskarżenia nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, pismem Sądu z [...] sierpnia 2020 r., skarżący został wezwany do usunięcia braków formalnych skargi przez nadesłanie jego numeru PESEL oraz nadesłanie odpisu skargi (celem doręczenia uczestnikowi postępowania - Komendantowi Miejskiemu Państwowej Straży Pożarnej w [...]) - w terminie 7 dni od doręczania niniejszego wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono osobiście skarżącemu [...] sierpnia 2020 r. (vide zwrotne potwierdzenie odbioru – karta nr 16 akt sądowych sprawy), a zatem siedmiodniowy termin do usunięcia braków formalnych skargi upływał [...] sierpnia 2020 r. Dotychczas skarżący nie wykonał przedmiotowego wezwania Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd administracyjny, rozpoznając skargę, w pierwszej kolejności bada, czy wniesiona skarga jest dopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a.") sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. W myśl art. 58 § 3 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności organów administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty wymienione w art. 3 § 2 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (dalej: "NSA") podkreśla się, że orzeczenia komisji lekarskich działających w sprawach funkcjonariuszy służb mundurowych, kandydatów do takiej służby oraz emerytów i rencistów dzielą się na dwie zasadnicze grupy. Pierwsza z nich obejmuje kwestie zaliczenia danej osoby do określonej kategorii zdolności do służby. Orzeczenia w tych sprawach są wiążące dla organu w sprawie powołania danej osoby do służby lub zwolnienia ze służby. Mają one byt w pełni autonomiczny i podlegają odrębnemu zaskarżeniu do sądów administracyjnych na podstawie art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a. Druga grupa orzeczeń to orzeczenia ustalające schorzenia danej osoby, ich związek ze służbą i stopień inwalidztwa m.in. dla celów emerytalno-rentowych lub odszkodowawczych. Tego rodzaju orzeczenia nie mają samodzielnego bytu. Są one poddawane kontroli przez sądy powszechne w ramach odwołań od decyzji wydawanych w innych postępowaniach przez organy właściwe w sprawach odszkodowawczych lub emerytalno-rentowych. Rozstrzygnięcia z tej drugiej grupy mają wyłącznie charakter orzeczenia wstępnego, jako jedna z przesłanek ustalenia prawa do określonych świadczeń, ich zakresu i wysokości. W konsekwencji nie podlegają one zaskarżeniu do sądu administracyjnego, gdyż sprawy dotyczące orzekania o stopniu poniesionego uszczerbku na zdrowiu, inwalidztwie czy związku schorzeń ze służbą nie należą do jego właściwości (vide wyroki NSA: z 22 lipca 2010 r., sygn. I OSK 220/10; z 30 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 93/10; z 29 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 667/08; uchwała Sądu Najwyższego z 27 października 1999 r., sygn. III ZP 9/99, uchwała NSA z 19 stycznia 1998 r., sygn. akt OPS 8/97; postanowienie NSA w składzie 7 sędziów z 6 listopada 2000 r., sygn. OSA 1/00 – orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja CKL dotyczy umorzenia postępowania w przedmiocie ustalenia stopnia uszczerbku na zdrowiu funkcjonariusza Państwowej Straży Pożarnej, doznanego wskutek wypadku pozostającego w związku z pełnieniem służby albo choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Tego rodzaju rozstrzygnięcie nie ma samodzielnego bytu. Podlega kontroli sądu powszechnego w ramach odwołania od decyzji wydawanej w innym postępowaniu przez organ właściwy w sprawach odszkodowawczych. Stosownie bowiem do treści art. 34 ust. 1 z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2018 r., poz. 1448), prawo do świadczeń odszkodowawczych i ich wysokość ustala się w drodze decyzji. Według art. 37 ust. 1 ww. aktu, decyzję w sprawie przyznania świadczeń odszkodowawczych wydaje się w terminie 30 dni od dnia wszczęcia postępowania. Natomiast art. 38 ust. 1 ww. aktu przewiduje - od decyzji, o której mowa w art. 37 ust. 1 – odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 155 ze zm.). Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja nie podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Dodatkowo wskazać należy, że skarżący – pomimo wezwania Sądu – nie uzupełnił braków formalnych skargi, co w myśl art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. również stanowi (odrębną) przesłankę odrzucenia skargi. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i pkt 3 oraz § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.