II SAB/Gd 78/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Mariola Jaroszewska po rozpoznaniu w dniu 19 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi sprawy ze skargi S. W. na bezczynność Wójta Gminy w przedmiocie wznowienia postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia postanawia odrzucić skargę. UZASADNIENIE S. W. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na bezczynność Wójta Gminy w sprawie wznowienia postępowania dotyczącego środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału z 11 września 2020 r. wezwano skarżącego do udzielenia informacji czy i kiedy skarżący składał wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Wójta Gminy z dnia 10 lutego 2015 r., nr [..], w sprawie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, a nadto do wskazania, czy przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie wystąpili do właściwego organu z ponagleniem. W wezwaniu wyznaczono termin 7 dni od dnia otrzymania wezwania na udzielenie odpowiedzi, pod rygorem odrzucenia skargi. W piśmie z 30 września 2020 r. skarżący wyjaśnił, że wezwanie o wznowienie postępowania składał 8 lipca 2020 r. na sesji Rady Gminy wraz z innymi mieszkańcami. Natomiast w kwestii ponaglenia skarżący wskazał, że wielokrotnie wraz z innymi mieszkańcami zwracał się do Wójta, co m.in. skutkowało otrzymaniem dokumentów w zakresie czynności wykonywanych przez Wójta, a fakt ten znajduje potwierdzenie w przebiegu komisji rewizyjnej z 7 września 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Przepis art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Stosownie do treści art. 52 § 2 p.p.s.a. przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie. Z kolei, art. 53 § 2b p.p.s.a. stanowi, że skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Zatem w przypadku skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania, od 1 czerwca 2017 r. wyczerpanie środków zaskarżenia następuje poprzez wniesienie przez stronę ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 pkt 1 k.p.a.. Zgodnie z tym przepisem stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). W myśl art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. Z treści powołanych przepisów wynika więc, że jednym z warunków formalnych, który musi zostać spełniony przed wniesieniem do sądu administracyjnego skargi na bezczynność organu jest wyczerpanie środków zaskarżenia, tj. wniesienie ponaglenia do właściwego organu. Dopiero wyczerpanie środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym (tj. przed właściwymi organami administracji publicznej) otwiera skarżącym drogę do skutecznego złożenia skargi do sądu administracyjnego. Co więcej, skarżący powinien wykazać, że wyczerpał tryb przewidziany dla skargi na bezczynność, tj. że wystąpił do organu z ponagleniem w trybie art. 37 k.p.a. Zdaniem sądu skarżący nie wykazał, aby przed wniesieniem skargi spełnił formalny wymóg wniesienia ponaglenia w trybie art. 37 k.p.a. i okoliczność ta nie wynika również z akt sprawy. Treść wyjaśnień złożonych przez skarżącego w odpowiedzi na wezwanie sądu nie potwierdza, że złożył on ponaglenia w rozumieniu art. 37 § 1 k.p.a. Wynika z nich, że przez "ponaglenie" skarżący rozumie monitowanie, dopominanie się czy też przynaglanie Wójta. Bezsporne jest, że takie zachowanie mające na celu nakłonienie organu do dokonania czynności, nie wypełnia znamion pojęcia ponaglenie, o którym mowa w art. 37 k.p.a. i które jest pismem spełniającym określone wymogi, kierowanym do odpowiedniego organu (wyższego stopnia). Skoro złożenie ponaglenia wywiera skutek wyczerpania środków zaskarżenia i umożliwia stronie skuteczne wniesienie skargi na bezczynność, to wobec nie wskazania przez skarżącego, że takie ponaglenie w formie wyżej opisanej zostało przez niego złożone, skarga w niniejszej sprawie jest obarczona opisanym brakiem, uniemożliwiającym nadanie jej biegu. Zgodnie z treścią art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Natomiast w orzecznictwie przyjmuje się, że ponaglenie jest warunkiem formalnym skargi, a jego brak powoduje konieczność odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt I OZ 33/20, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak w postanowieniu.