II SA/Go 529/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Jarosław Piątek Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 listopada 2022 r. sprawy ze skargi M. S-Ł. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek uchyla zaskarżoną decyzję oraz postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r., nr [...]. UZASADNIENIE Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. M. S-Ł. wniosła o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za marzec, kwiecień i maj 2020 r. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...], Zakład Ubezpieczeń Społecznych (dalej również jako: ZUS) działając na podstawie art. 31 zq ust. 7 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374, ze. zm. – dalej jako: ustawa COVID-19) w związku z art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266, - dalej jako: u.s.u.s.), odmówił M. S-Ł. prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres maj 2020 r. W uzasadnieniu organ przedstawił treść art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19 i wskazał, że wnioski o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek należało złożyć najpóźniej do dnia 30 czerwca 2020 r., w tym terminie należało też przekazać do ZUS deklaracje rozliczeniowe i imienne raporty miesięczne należne za miesiąc marzec, kwiecień i maj 2020 r. Organ zaznaczył, że do dnia 30 czerwca 2020 r. nie wpłynął dokument rozliczeniowy skarżącej za miesiąc maj 2020 r., w związku z powyższym stronie nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za maj 2020 r. Pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. M.S-Ł. wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy. Skarżąca wskazała, że nie zgadza się z decyzją odmowną oraz podniosła, że wpływ na niezłożenie deklaracji w terminie w systemie miała trwająca pandemia oraz problemy informatyczne związane z "zapchanym" systemem. Zarzuciła również organowi, że ten nie poinformował o braku w systemie deklaracji rozliczeniowej za maj 2020 r. Decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] ZUS na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, ze zm., dalej jako: k.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy COVID-19, utrzymał w mocy decyzję własną odmawiającą przyznania skarżącej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres maj 2020 r. W treści powyższego rozstrzygnięcia organ powołując się na przepis art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19 oraz art. 47 ust. 2 u.s.u.s. podniósł, że strona jako płatnik składek powinna była złożyć deklaracje za dany miesiąc nie później niż do 15 dnia następnego miesiąca. Nadto skarżąca nie należy do katalogu osób wyłączonych z obowiązku składania deklaracji rozliczeniowych lub innych raportów miesięcznych. Deklaracja za miesiąc maj 2020 r. została złożona po terminie, tj. 13 lipca 2020 r., natomiast ustawowy termin do złożenia ww. dokumentów upłynął bezskutecznie w dniu 30 czerwca 2020 r. Organ wyjaśnił również, że w związku z pandemią COVID-19 obsługa klientów ZUS w oddziałach była niedostępna, jednak od maja 2020 r. ponownie można korzystać z obsługi klientów w oddziałach ZUS. M. S-Ł. wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając jej naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 46 § 1 i § 3 oraz art. 57 k.p.a. Nadto art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zd. 1 Konstytucji RP. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 905/21 uchylił zaskarżoną decyzję. Sad zwrócił uwagę na ciążący na organie obowiązek prowadzenia postępowania z zachowaniem wszystkich zasad i wymogów przewidzianych w k.p.a., m.in. zasady wynikającej z art. 10 k.p.a. i art. 79a § 1 k.p.a. stanowiącego konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a.W tym zakresie Sąd zauważył, iż w niniejszej sprawie skarżąca, przed wydaniem decyzji rozstrzygającej jej wniosek, nie otrzymała od organu informacji o braku przesłania wypełnionych w terminie dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. Sąd stwierdził, że jeżeli ZUS, na podstawie posiadanych dokumentów ubezpieczeniowych posiadał wiedzę, że strona nie złożyła wymaganej deklaracji rozliczeniowej, a nie jest zwolniona z obowiązku ich składania, powinien był zakomunikować to stronie przed upływem ustawowego terminu określonego przepisami art. 31zq ust. 3 ustawy o COVID-19 tj. przed 30 czerwca 2020 r. Zdaniem Sądu wykonanie powyższych obowiązków [rzez organ było o tyle istotne, że gdyby nastąpiło jeszcze przed 30 czerwca 2020 r. skarżąca miałaby szansę przed upływem ustawowego terminu przedstawić wymaganą dokumentację rozliczeniową. Nadto Sąd zwrócił uwagę na pominięcie w sprawie zastosowania obowiązującego od 16 grudnia 2020 r. art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o COVID (zmiana: Dz. U. z 2020 r., poz. 2255), która nakazuje, by w przypadku stwierdzenia uchybienia przez stronę w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 przewidzianych przepisami prawa administracyjnego terminów do dokonania przez stronę czynności kształtujących jej prawa i obowiązki, z niezachowaniem których ustawa wiąże ujemne skutki dla strony, organ administracji publicznej zawiadomił stronę o uchybieniu terminu. W zawiadomieniu tym organ wyznacza stronie termin 30 dni na złożenie wniosku o przywrócenie terminu. Z treści tego przepisu wynika, że dotyczy on sytuacji, w której strona uchybiła terminowi do dokonania czynności kształtującej jej prawa i obowiązki, a zatem także terminów materialnoprawnych, jak termin określony w art. 31zq ust. 3 ustawy o COVID-19. Przepis ten obejmuje stany faktyczne, które miały miejsce: w okresie obowiązywania stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19. Stan epidemii został zaś ogłoszony od 20 marca 2020 r. na mocy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 20 marca 2020 r. i w dacie składania wniosku, deklaracji i rozpoznawania sprawy obowiązywał. Organ jednak nie poinformował skarżącej o prawie złożenia wniosku o przywrócenie terminu, co w jaskrawy sposób naruszyło gwarancje strony w niniejszym postępowaniu, bezpośrednio wpływając na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę ZUS w piśmie z [...] marca 2022 r. poinformował skarżącą w trybie art. 15zzzzzn2 ustawy o COVID o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu na złożenie dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. w terminie 30 dni od dnia odebrania zawiadomienia, dodając, iż z wnioskiem o przywrócenie terminu należy podać i udokumentować przyczyny niedochowania terminu na złożenie dokumentów rozliczeniowych, przy czym wniosek powinien być uzasadniony okolicznościami powiązanymi ze stanem epidemii wywołanym COVID-19. W odpowiedzi pełnomocnik reprezentujący skarżącego złożył w dniu 5 kwietnia 2022 r. wniosek o przywrócenie terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych za maj 2020 r. w uzasadnieniu podając, iż uchybienie nastąpiło w związku z trwająca epidemią i problemami informatycznymi(zapchany system), na które to okoliczności strona nie miała wpływu. Postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2022 r., nr [...], działając na podstawie art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2, ust. 2 i ust. 3 ustawy COVID-19 oraz art. 58 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej jako: k.p.a.) oraz art. 83b ust. 1, 2 u.s.u.s., odmówił przywrócenia terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych DRA za okres maj 2020 r. Zdaniem organu, powołując się na przepis art. 58 § 1 k.p.a., strona nie spełniła "obiektywnego" miernika staranności i nie wykazała podnoszonych przez nią twierdzeń dotyczących przyczyn uchybienia terminu, czyli wadliwego działania systemu ZUS służącego do przyjmowania deklaracji. Następnie ZUS decyzją z dnia [...] czerwca 2022 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] sierpnia 2020 r. odmawiającą skarżącej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu wymienionych w tej decyzji składek za maj 2020 r. W treści powyższej decyzji organ wyjaśnił, iż ponownie rozpoznając sprawę ustalono, że problemy z funkcjonowaniem programu Płatnik w maju 2020 r. i czerwcu 2020 r. występowały: 22 maja 2020 r. w godzinach 18:00 do 23:30 (mogły występować ograniczenia w komunikacji elektronicznej z ZUS), 18 czerwca 2020 r. od godziny 21:00 do godziny 6:00 następnego dnia (przerwa w komunikacji elektronicznej z ZUS) oraz w dniu 26 czerwca 2020 r. w godzinach 18:00 do 23:30 (mogły występować ograniczenia w komunikacji elektronicznej z ZUS). Organ zauważył przy tym, że w pozostałych dniach system funkcjonował prawidłowo, natomiast informacje o problemach technicznych, które dotyczyły m.in. działania programu Płatnik dostępne są na stronie internetowej organu. ZUS przedstawił również szereg dat, gdzie występowały ograniczenia w dostępie do portalu PUE ZUS: w nocy z 6/7 maja 2020 r., w nocy z 9/10 maja 2020 r., w nocy z 25/26 maja 2020 r., w nocy z 29/30 maja 2020 r., w nocy 30/31 maja 2020 r., 31 maja 2020 r., w nocy z 18/19 czerwca 2020 r., w nocy 19/20 czerwca 2020 r., w nocy 26/27 czerwca 2020 r. Zdaniem organu mając na uwadze powyższe okoliczności nie sposób uznać, że dokumenty rozliczeniowe za maj 2020 r. nie zostały przez skarżącą przekazane do ZUS w ustawowym terminie z powodu problemów informatycznych ZUS. Pismem z dnia [...] lipca 2022 r. M.S-Ł. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę na powyższa decyzję, zarzucając jej naruszenie: - art. 7 i 8 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., poprzez nierozpatrzenie w całości materiału dowodowego w postaci kierowanej do organu korespondencji w formie elektronicznej oraz braku reakcji na złożone dokumenty w zewnętrznej skrzynce odbiorczej w formie papierowej – nierozpatrzenie wniosków, - art. 46 § 1 i § 3 k.p.a., poprzez brak możliwości potwierdzenia pism organowi, w formie papierowej, - art. 57 k.p.a., który to przepis nie przewiduje sytuacji zachowaia terminu po złożeniu pisma w skrzynce wystawionej przez organ poza miejscem jego urzędowania, bez możliwości monitorowania doręczeń - art. 2 w zw. z art. 31 ust. 3 zd. 1 Konstytucji RP, poprzez niezastosowanie przez organ zasady prawidłowej legislacji. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obydwu instancji oraz zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2020 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a skarżąca nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie, w myśl art. 135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b, oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli w przedmiotowej sprawie stanowiła decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] czerwca 2022 r. utrzymująca w mocy decyzję własną tego organu z dnia [...] sierpnia 2020 r. o odmowie przyznania skarżącej prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu należnych składek za maj 2020 r. Niewątpliwie istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie ma fakt, iż przedmiotowa sprawa była już przedmiotem orzekania przez tutejszy Sąd, który prawomocnym wyrokiem z dnia 29 grudnia 2021 r., sygn. akt II SA/Go 905/21 uchylił zaskarżoną decyzję ZUS z [...] września 2020 r. Wobec wyroku poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji, na gruncie przedmiotowej sprawy niewątpliwie zastosowanie znajduje art. 153 p.p.s.a., zgodnie z którym ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia. Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, to wyjaśnienie istotnej treści przepisów prawnych i sposobu ich stosowania w rozpoznawanej sprawie. Ocena prawna o charakterze wiążącym musi dotyczyć właściwego zastosowania konkretnego przepisu czy też prawidłowej jego wykładni w odniesieniu do ściśle określonego rozstrzygnięcia podjętego w konkretnej sprawie. Musi ponadto pozostawać w logicznym związku z treścią orzeczenia sądu administracyjnego, w którym została sformułowana. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku 15 marca 2012 r., II OSK 2562/10, stwierdził, że ocena prawna musi zostać w orzeczeniu wyrażona, co oznacza, że za przedmiot związania można uznać jedynie te elementy oceny odnoszącej się do przepisów prawa, które zostały zamieszczone w treści uzasadnienia orzeczenia. Natomiast wskazania co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencje oceny prawnej. Dotyczą one sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy i mają na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia wadliwości w postaci np. braków w materiale dowodowym lub innych uchybień procesowych(A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019, art. 153.). Zatem zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązani są zastosować się do tak rozumianej oceny prawnej i wskazań, zawartych w uzasadnieniu wyroku. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające wyrażoną w art. 153 p.p.s.a. zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10). Zasadniczo ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując stwierdzić należy, zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w wyroku z dnia 21 marca 2014r., sygn. akt I GSK 534/12, że: "Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania". Dodatkowo zwrócić należy uwagę na art. 170 p.p.s.a., zgodnie z którym orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Z uwagi na moc wiążącą orzeczenia, wynikającą z art. 170 p.p.s.a., organy administracyjne i sądy muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż na gruncie przedmiotowej sprawy nie zaistniały okoliczności uzasadniające utratę mocy obowiązującej oceny prawnej i wskazań zawartych w wyroku z 29 grudnia 2021 r., tj. nie uległ zmianie stan prawny, ani okoliczności faktyczne, ani też nie został wzruszony w żadnym trybie w/w wyrok.Zatem przytoczyć należy wiążące wskazania i ocenę prawną zawarte w wyroku z 29 grudnia 2021 r. Mianowicie Sąd uznał w tym wyroku, iż jeżeli organ na podstawie posiadanych dokumentów ubezpieczeniowych miał wiedzę, że strona nie złożyła wymaganej deklaracji rozliczeniowej, a nie jest zwolniona z obowiązku jej składania, powinien był zakomunikować to stronie przed upływem ustawowego terminu określonego przepisem art. 31zq ust. 3 ustawy o COVID-19, tj. przed 30 czerwca 2020 r., gdyby bowiem to nastąpiło jeszcze przed 30 czerwca 2020 r., skarżąca miałaby szansę przed upływem ustawowego terminu przedstawić wymaganą dokumentację rozliczeniową. Sąd stwierdził, że dopuszczenie się przez organ naruszenia ciążących na nim obowiązków wynikających z art. 10 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a. i naruszenie gwarancji strony w postępowaniu, miało bezpośredni wpływ na wynik sprawy. Jednocześnie formułując wskazania Sąd zobowiązał organ do uwzględnienia zawartej w wyroku oceny prawnej i zastosowania art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o COVID, podkreślając przy tym, iż przepis ten ma zastosowanie także do terminów materialnoprawnych. Mając na uwadze przytoczone powyżej rozważania w pierwszej kolejności Sąd rozpoznając przedmiotową skargę zobowiązany był zatem zbadać czy organ ponownie rozpoznając sprawę prawidłowo zastosował się do oceny prawnej zawartej w prawomocnym wyroku Sądu z 29 grudnia 2021 r. i czy wykonał wskazania w nim zawarte, a zatem czy nie dopuścił się naruszenia cyt. art. 153 p.p.s.a. Analiza akt sprawy wskazuje, iż co prawda zgodnie ze wskazaniami Sądu organ zastosował art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19. Jednakże w sytuacji złożenia przez skarżącego, zgodnie z otrzymaną od organu informacją, wniosku o przywrócenie terminu do złożenia dokumentacji rozliczeniowej za maj 2020 r., organ błędnie – na tle wyroku z dnia 29 grudnia 2021 r. - dokonał oceny warunków i przesłanek przywrócenia terminu, o którym mowa w w/w przepisie. Niewątpliwie organ błędnie poinformował stronę o możliwości złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia deklaracji rozliczeniowej, jednocześnie wskazując, iż wniosek powinien być uzasadniony okolicznościami powiązanymi ze stanem epidemii wywołanym COVID-19. Ograniczenie takie nie wynika z treści przepisu art. 15 zzzzzn2 ustawy o COVID-19, ani też na takie ograniczenie nie wskazał Sąd w wyroku z 29 grudnia 2021 r. Jednak przede wszystkim Sąd zwraca uwagę, iż organ błędnie dokonał oceny w zakresie złożonego przez skarżącą wniosku o przywrócenie terminu, nie uwzględniając w sposób prawidłowy oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w wyroku z 29 grudnia 2021 r. Oceny tej należało dokonać bowiem nie przez pryzmat standardowego miernika staranności wnioskującego o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 58 § 1 k.p.a., ale z uwzględnieniem tego, że to z winy organu, który przed wydaniem pierwszej decyzji w sprawie - co stwierdził Sąd w prawomocnym wyroku z 29 grudnia 2021 r. –naruszył przepisy art. 10 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a., nie została udzielona stronie należna jej ochrona, wobec czego doszło do odebrania skarżącej "szansy" złożenia deklaracji rozliczeniowej w terminie. W perspektywie takiego istotnego naruszenia prawa (gwarancji) strony, w sytuacji terminowego złożenia wniosku o przywrócenia terminu w trybie art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o COVID-19, mając na uwadze okolicznościach przedmiotowej sprawy, organ powinien był uwzględnić wniosek i przywrócić termin do złożenia deklaracji za maj 2020 r. Inna interpretacja godzi bezpośrednio w istotę wyroku wydanego w tej sprawie i prowadzi do obejścia skutków stwierdzonych w nim naruszeń prawa. W sytuacji bowiem naruszenia przez organ w/w praw strony skarżącej w postępowaniu, organ nie powinien rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia deklaracji rozliczeniowej, wymagać od wnioskodawcy uprawdopodobnienia dodatkowo okoliczności uzasadniających brak jego winy w uchybieniu terminu, a w tym jeszcze mających powiązanie ze stanem epidemii. Dodatkowo zwrócić należy uwagę, iż w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ orzekając o odmowie prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za maj 2020 r., wskazał przede wszystkim na przesłanki wskazujące na brak podstaw do przywrócenia terminu do złożenia dokumentów rozliczeniowych DRA za maj 2020 r., związanych z nieprawidłowościami w dostępie do portali PUE ZUS (niepowołanych uprzednio w postanowieniu o odmowie przywrócenia terminu z [...] kwietnia 2022 r.) i stwierdzając brak podstaw do uznania, że wymagane dokumenty nie zostały przekazane z powodów informatycznych. Stwierdzając zatem naruszenie przez organ przepisów art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7 k.p.a. (zasada praworządności), art. 10 k.p.a., art. 79a § 1 k.p.a. oraz art. 15zzzzzn2 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 ustawy o COVID-19, mające istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a., należało uchylić zaskarżoną decyzję oraz, na podstawie art. 135 p.p.s.a., poprzedzające ją i nie podlegające w tej sprawie odrębnemu zaskarżeniu postanowienie z dnia [...] kwietnia 2022 r. o odmowie przywrócenia terminu. Ponownie rozpoznając sprawę organ, stosując się do określonego w art. 153 p.p.s.a. wymogu uwzględnienia oceny prawnej i wskazań Sądu zawartych w niniejszym wyroku oraz w wyroku z 29 grudnia 2021 r., zobowiązany będzie ponownie rozpoznać wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia deklaracji rozliczeniowej za maj 2020 r., przywracając w tym zakresie skarżącej termin, a następnie merytorycznie rozpozna sprawę zwolnienia z opłacania należności z tytułu należnych składek za maj 2020 r., przyjmując, że deklaracja rozliczeniowa została złożona w terminie.