I FSK 1012/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA : Janusz Zubrzycki po rozpoznaniu w dniu 6 września 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej E.S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 19 czerwca 2006 r. sygn. akt I SA/Kr 682/06 w sprawie ze skargi E.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego postanawia oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 19 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Kr 682/06 odrzucił skargę E.S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Krakowie z dnia [...] lutego 2006 r., nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym. W pisemnych motywach rozstrzygnięcia Sąd pierwszej instancji podał, iż pełnomocnik skarżącej – r.pr. M.B. , pismem z dnia 4 maja 2006 r. został wezwany do nadesłania dokumentu pełnomocnictwa uprawniającego go do występowania przed tymże Sądem (wezwanie prawidłowo doręczone w dniu 8 maja 2006 r.). Po bezskutecznym upływie siedmiodniowego terminu zakreślonego w wezwaniu Sąd pierwszej instancji - w oparciu o treść art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej powoływana jako "P.p.s.a.") – skargę odrzucił. Strona zakwestionowała powyższe postanowienie i w skardze kasacyjnej błędnie nazwanej "zażaleniem" zarzuciła Sądowi pierwszej instancji naruszenie przepisu art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 36 P.p.s.a. W uzasadnieniu podniesiono, iż ww. wezwanie Sądu z dnia 4 maja 2006 r. było bezprzedmiotowe z uwagi na to, iż do skargi zostało dołączone zarówno pełnomocnictwo udzielone przez skarżącą r.pr. R.S., jak i pełnomocnictwo substytucyjne udzielone r.pr. M.B.. Pełnomocnictwa obejmowały uprawnienie do występowania w imieniu strony w konkretnej sprawie także przed sądem administracyjnym, na potwierdzenie czego do skargi kasacyjnej dołączono kopie tychże pełnomocnictw. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 183 § 1 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu natomiast bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie stwierdzono, aby zachodziły przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 P.p.s.a., w związku z czym Naczelny Sąd Administracyjny może rozważyć jedynie ewentualne naruszenia przepisów prawa materialnego, bądź procesowego, wskazane w skardze kasacyjnej. W odniesieniu do zarzutów sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, iż nie zasługują one na uwzględnienie. Należ podkreślić, iż w myśl art. 37 § 1 P.p.s.a. pełnomocnik obowiązany jest przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa. Jednocześnie – dla wykazania umocowania pełnomocnika działającego na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego wymagane jest przedłożenie pełnomocnictwa udzielonego osobie udzielającej pełnomocnictwa substytucyjnego w oryginale bądź wierzytelnym odpisie (por. postanowienie SN z dnia 13 października 2005 r., I CZ 86/05 niepubl.). Z akt sprawy wynika, iż skarga została sporządzona i podpisana przez r.pr. M.B. działającego na podstawie pełnomocnictwa substytucyjnego udzielonego mu przez r.pr. R.S. umocowanego bezpośrednio przez skarżącą do reprezentowania jej w niniejszej sprawie. Do skargi dołączono wprawdzie dokument pełnomocnictwa substytucyjnego, jednakże nie wykazano umocowania r.pr. R.S. do występowania w sprawie w imieniu strony oraz do udzielania dalszych pełnomocnictw. Należy w tym miejscu zaznaczyć, iż brak dokumentu pełnomocnictwa jest brakiem formalnym skargi, do uzupełnienia którego – w oparciu o treść art. 49 § 1 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. – sąd wzywa pod rygorem odrzucenia skargi. W świetle powyższych uwag nie budzi wątpliwości postępowanie WSA w Krakowie, który w efekcie bezskutecznego upływu terminu zakreślonego stronie w wezwaniu z dnia 4 maja 2006 r., postanowił o odrzuceniu skargi. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny uznał za chybiony podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przez Sąd pierwszej instancji przepisu art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W ocenie tutejszego Sądu nie może być uwzględniony również zarzut naruszenia przez WSA w Krakowie przepisu art. 36 P.p.s.a. Przepis ten formułuje bowiem wytyczne w zakresie rodzajów pełnomocnictwa procesowego w postępowaniu sądowoadministracyjnym, nie wiąże natomiast samego sądu. Oczywiste wydaje się zatem stwierdzenie, iż Sąd pierwszej instancji nie mógł dopuścić się naruszenia przepisu, którego w ogóle nie zastosował. W nawiązaniu do powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznając, iż skarga kasacyjna nie dostarcza uzasadnionych podstaw do uwzględnienia zawartych w niej żądań, w oparciu o treść art. 184 oraz 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.