I OSK 751/05

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jan Paweł Tarno, Sędziowie NSA Joanna Runge - Lissowska (spr.), Leszek Włoskiewicz, Protokolant Mariusz Bartosiak, po rozpoznaniu w dniu 11 stycznia 2006 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Z. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 1 kwietnia 2005 r. sygn. akt 4/II SA/Ka 1868/03 w sprawie ze skargi Z. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1.04.2005 r. sygn. akt 4/II SA/Ka 1868/03, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę Z. P. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia [...] nr [...], którą utrzymana została w mocy decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] nr [...] orzekająca o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z uwagi na upływ okresu pobierania (Z. P. otrzymywał zasiłek od dnia 24.05.2002 r. przez okres 12-tu miesięcy – do 23.05.2003 r.). W uzasadnieniu wyroku Sąd wyjaśnił, iż zgodnie z art. 25 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001r. Nr 6, poz. 56 ze zm.) okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych wynosi 6, 12 lub 18 miesięcy w zależności od sytuacji bezrobotnego i sytuacji na rynku pracy na obszarze działania powiatowego urzędu pracy, co w wypadku Z. P. uprawniało go do otrzymywania zasiłku przez okres 12 miesięcy, choć zdaniem Z. P. okres otrzymywania zasiłku powinien zostać przedłużony ze względu na niezdolność do podjęcia pracy udokumentowaną zaświadczeniami lekarskimi, która to niezdolność miała miejsce w czasie pobierania zasiłku. Art. 31 ust. 3a tej ustawy stanowi, że bezrobotnemu uprawnionemu do zasiłku prawo to przysługuje za okresy udokumentowanej niezdolności do pracy, jednakże nie przewiduje on możliwości wydłużenia okresu zasiłkowego z uwagi na chorobę i wobec tego organy nie miały podstawy do wydłużenia okresu pobierania zasiłku – stwierdził Sąd. Skargę kasacyjną od tego wyroku złożył Z. P., reprezentowany przez adwokata z urzędu, wnosząc o uchylenie wyroku i zarzucając naruszenie art. 31 ust. 3a cyt. wyżej ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, polegające na tym, iż Sąd nie uznał prawa skarżącego w okresie jego choroby, po wyczerpaniu zasiłku. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż art. 31 ust. 3a daje prawo do zasiłku w okresie udokumentowanej niezdolności do pracy, jednakże byłby on zbędny, gdyby nie tworzył dodatkowego uprawnienia do zasiłku z powodu choroby, a nie tylko nie tylko niemożności uzyskania pracy. Nadto podkreślono, że Sąd uznał za prawidłowe, iż zasiłek przysługiwał skarżącemu przez 12 miesięcy, a nie 18 miesięcy, kiedy odpowiednio udokumentowana sytuacja osobista skarżącego wskazywała, że należało przyznać zasiłek na ten okres, co w skardze na decyzję zostało podniesione. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i nie można jej było uwzględnić, bowiem zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach nie narusza art. 31 ust. 3a ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (Dz. U. z 2001 r. Nr 6, poz. 56 ze zm.). Przepis ten stanowi, że bezrobotnym uprawnionym do zasiłku, zasiłek ten przysługuje także za okres udokumentowanej niezdolności do pracy i z niego skarżący wyciąga wniosek, iż okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych powinien zostać przedłużony o czas choroby, udokumentowanej stosownymi zaświadczeniami. Jednak wniosek taki nie jest słuszny w świetle art. 25 ust. 1 ustawy, który określa okresy pobierania zasiłku dla bezrobotnych i zasady ustalania ich długości. Przepis ten ustala trzy długości okresu pobierania zasiłku dla bezrobotnych: 6, 12 i 18 miesięcy i uzależnia je generalnie od stopy bezrobocia na obszarze powiatowego urzędu pracy, a tylko w jednym przypadku od sytuacji rodzinnej bezrobotnego. Zasiłek dla bezrobotnych przysługuje przez 6 miesięcy gdy stopa bezrobocia nie przekracza przeciętnej stopy w kraju, przez 12 miesięcy, gdy bezrobocie przekracza przeciętną stopę i 18 gdy przekracza dwukrotnie stopę przeciętną. Zasiłek przez 18 miesięcy służy również, gdy bezrobotny ma na utrzymaniu 1 dziecko do 15 lat i bezrobotnego małżonka, który utracił prawo do zasiłku. Art. 25 ust. 1 nie statuuje zasady, że okres zasiłku dla bezrobotnych wynosi 6 miesięcy i przedłuża się go w zależności od wystąpienia w trakcie jego pobierania określonych przesłanek, ale ustala 3 długości okresu, nie przewidując możliwości ich przedłużenia, ani przesuwania np. z powodu choroby. Tak więc nie można zgodzić się ze skargą kasacyjną, iż zasiłek dla bezrobotnych powinien zostać przedłużony o czas trwania choroby, gdyż art. 35 ust. 3a nie daje do tego podstaw, wobec sztywnego ustalenia okresów pobierania zasiłku przez art. 25 ust. 1 ustawy o zatrudnieniu. Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji, na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).