I GSK 656/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Maria Myślińska (spr.) Sędzia NSA Stanisław Gronowski Protokolant Magdalena Sagan po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2011 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej [...] Przedsiębiorstwo Handlowe Spółki z o.o. w [..] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 19 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Go 350/10 w sprawie ze skargi [...] Przedsiębiorstwo Handlowe Spółki z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe 1) oddala skargę kasacyjną; 2) zasądza od [...] Przedsiębiorstwo Handlowe Spółki z o.o. w [...] na rzecz Dyrektora Izby Celnej w R. 1800 (tysiąc osiemset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z 19 maja 2010 r., sygn. akt I SA/Go 350/10, po rozpoznaniu sprawy ze skargi "[...] Sp. z o.o. w [...], oddalił skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] października 2008 r., nr [...] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe oraz określenia kwoty podatku od towarów i usług. Sąd orzekał w następującym stanie faktycznym sprawy. Na podstawie zgłoszenia celnego z [...] stycznia 2004 r., nr SAD OGL [...] Agencja Celna [...] , działająca z upoważnienia Spółki [...], dokonała zgłoszenia celnego towaru - szale damskie, pareo, torby bawełniane oraz korale i bransolety z tworzyw sztucznych, wnioskując o objęcie towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Do zgłoszenia celnego załączyła m.in. fakturę nr [...] z [...] grudnia 2003 r. opiewającą na kwotę [...] USD. Towar z mocy prawa został objęty wnioskowaną procedurą dopuszczenia do obrotu. W ramach wzajemnej pomocy w sprawach celnych organ zwrócił się do administracji celnej I. o dokonanie weryfikacji faktury nr [...] z [...] grudnia 2003 r. Z przekazanej przez Ministerstwo Finansów informacji Pierwszego Sekretarza ds. Handlu władz celnych I. nr [...] wynikało, że i. służby celne przeprowadziły dochodzenie, w wyniku którego ustalono, że wartość towaru objętego fakturą nr [...] z [...] grudnia 2003 r. wynosi [...] USD. Na potwierdzenie powyższego przesłano fakturę, list ładunkowy, list przewozowy oraz zaświadczenie o realizacji bankowej, przedstawione przez indyjskiego eksportera oraz indyjskie służby celne. Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelnik Urzędu Celnego w [...] decyzją z [...] lipca 2006 r., nr [...] uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie ogólnej wartości faktury, wartości pozycji, wartości statystycznej, kwoty cła, podatku VAT oraz dokonał ich ponownego ustalenia, wskazując, że ceną faktycznie należną za towar wyszczególniony w fakturze nr [...] z [...] grudnia 2003 r. jest kwota [...] USD, a nie kwota [...] USD widniejąca na dokumencie przedstawionym przez skarżącą z jej zgłoszeniem. Ponadto dokonał obliczenia odsetek wyrównawczych. Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z [...] listopada 2006 r. nr [...] utrzymał w mocy orzeczenie organu I instancji. Na decyzję organu odwoławczego strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., który wyrokiem z 11 września 2007 r. sygn. akt l SA/Go 57/07 uchylił zaskarżoną decyzję, wskazując na naruszenie przepisów proceduralnych mające istotny wpływ na wynik sprawy. Ponownie rozpoznając sprawę Dyrektor Izby Celnej w R. decyzją z [...] października 2008 r., nr [...] utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. W uzasadnieniu podkreślił, że z otrzymanego od władz i. wyniku weryfikacji faktury załączonej do zgłoszenia celnego nr [...] wynika, że kupujący, tj. firma [...] na podstawie faktury [...] na warunkach [...] dokonała zakupu wyrobów tekstylnych na ogólną kwotę [...] USD. Nadesłana faktura dowodzi, że do kwoty zakupu towaru zostały dodane koszty transportu i ubezpieczenia. Na potwierdzenie dokonanej płatności indyjskie władze celne nadesłały bankowe dokumenty (przedstawione przez indyjskiego eksportera) potwierdzające dokonanie płatności w kwocie wynikającej z nadesłanej faktury. Dyrektor Izby Celnej odnosząc się z do przedstawionych w toku postępowania odwoławczego dokumentów: oświadczenia Agencji Usług Księgowych, Marketingowych i Doradczych "N." z [...] czerwca 2006 r. mającego świadczyć o rozliczeniu zobowiązań firmy [...] wobec dostawcy [...] ; oświadczenia, iż wszelkie zobowiązania wynikające z faktury nr [...] zostały uregulowane oraz wyciągów bankowych mających potwierdzać dokonanie zapłaty za towar w kwocie wykazanej w fakturze załączonej w dniu odprawy – zauważył, iż przedstawiona kopia pisma, w którym eksporter potwierdził, że wszystkie faktury zostały już zapłacone, nie zawiera żadnych konkretnych danych pozwalających stwierdzić, jaka była rzeczywista wysokość zobowiązań finansowych firmy [...] wobec [...]. Na piśmie tym brak jest daty. Nie pozwala to na jednoznaczne przyjęcie, iż pismo zostało wystawione po terminie całkowitego rozliczenia zobowiązań importera, wskazanym w oświadczeniu Agencji usług księgowych, marketingowych i doradczych "N." i dotyczy płatności w takich wysokościach jak wskazano w wymienionym oświadczeniu. Podkreślono, iż dokumenty te potwierdzają dokonanie przelewów w dniach [...] listopada 2004 r. oraz [...] listopada 2004 r., jednakże wyciąg z dnia [...] marca 2006 r. budzi wątpliwość co do jego rzetelności, gdyż numer faktury na ww. wyciągu został naniesiony w sposób odręczny, a data dokonania przelewu została określona na dzień [...] marca 2006 r., a więc już po odebraniu przez Spółkę postanowienia o wszczęciu postępowania w zakresie ustalenia wartości celnej ([...] lutego 2006 r.) i ponad 2 lata po dokonaniu importu ([...] stycznia 2004 r.). Dyrektor Izby Celnej zaznaczył, iż pismo indyjskich władz celnych z [...] maja 2008 r. (nr [...]), stanowiące uzupełnienie wcześniejszego wyniku weryfikacji dokładnie stwierdza, że zgodnie z fakturą nr [...] z [...] grudnia 2003 r. w I. zadeklarowano kwotę [...] USD i taką też płatność otrzymał indyjski eksporter. W piśmie tym jednoznacznie stwierdzono, że indyjscy eksporterzy otrzymali kwotę, którą zgłosili do indyjskich służb celnych w chwili eksportu towarów. Wskazał, że w analizowanej sprawie walor dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej ma wyłącznie pismo i. administracji celnej, co podkreślił WSA w Gorzowie Wlkp. w wyroku z [...] września 2007r. - dotyczącym niniejszej sprawy. W skardze na powyższe rozstrzygniecie Spółka zarzuciła organowi celnemu naruszenie: 1/ prawa materialnego - art. 23 § 1 i art. 85 § 1 Kodeksu celnego, art. 11 ust. 2, i art. 15 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie; 2/ prawa procesowego przez: niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym z mocy art.122 i art.187 § 1 Ordynacji podatkowej; naruszenie art. 194 Ordynacji podatkowej przez uznanie nadesłanych przez indyjskie władze celne dokumentów, w tym niepodpisanej faktury [...], za spełniającej wymogi formalne określone w tym przepisie; naruszenie art. 191 Ordynacji podatkowej przez całkowicie dowolną i sprzeczną z zebranymi dowodami ocenę materiału dowodowego; naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których organ nie dał wiary dokumentom przemawiającym na korzyść skarżącej (wyciąg z banku, faktura [...], dokumenty przewozowe), oraz powodów dlaczego uznał kopię faktury [...] nadesłanej przez władze celne I. za podważającą treść faktury przedstawionej do zgłoszenia celnego. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 24 lutego 2009 r., sygn. akt I SA/Go 24/09 oddalił powyższą skargę. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I GSK 371/09 uchylił powyższy wyrok i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Powodem tego uchylenia było zaistnienie przesłanki nieważności postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny nie odniósł się do zarzutów skargi kasacyjnej, stwierdzając że ocena wydanego wyroku w nieważnym postępowaniu staje się bezprzedmiotowa, jeżeli niezależnie od jej wyniku orzeczenie podlega uchyleniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim, ponownie rozpoznając sprawę, oddalił skargę na powyższą decyzję. W uzasadnieniu stwierdził, że zaskarżona decyzja jest konsekwencją wydanego wcześniej przez ten Sąd wyroku z 11 września 2007 r., sygn. akt l SA/Go 57/07, uchylającego decyzję Dyrektora Izby Celnej w R. z [...] listopada 2006 r. Orzeczeniem tym Sąd przesądził o zasadności ponownego przeprowadzenia postępowania w zakresie ustalenia prawidłowej wartości celnej towaru. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie nie uległ zmianie ani stan prawny, ani stan faktyczny, stwierdził, że miał obowiązek dostosowania się do oceny prawnej wyrażonej w powołanym wyroku. Sąd wskazał, że spór jaki strony wiodą na etapie postępowania sądowadministracyjnego dotyczy w głównej mierze kwestii wartości celnej towaru objętego zgłoszeniem celnym. W ocenie Sądu za prawidłowe należało uznać działanie polskich organów celnych, które biorąc pod uwagę dokumenty i informacje uzyskane od indyjskich władz celnych, zobligowane zostały do ponownego określenia wartości celnej importowanego towaru. Za podstawę przyjęto kwotę [...] USD - jako cenę faktycznie zapłaconą, zgodnie z uzupełnieniem wyniku weryfikacji dokonanej przez I. Służby Celne, do której doliczono zadeklarowane pierwotnie w zgłoszeniu celnym koszty transportu. Za pozbawiony podstaw prawnych Sąd uznał zarzut naruszenia przez organy celne art. 122 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. Sąd wskazał na przetłumaczone na język polski pismo indyjskich władz celnych, w którym w sposób jednoznaczny stwierdzono, iż wartość zadeklarowana w Indiach, jak również płatność otrzymana przez indyjskiego eksportera w odniesieniu do faktury nr [...] z [...] grudnia 2003 r. wynosiła [...] USD. I. władze poinformowały, iż eksporterzy otrzymali kwotę, którą zgłosili I. Służbom Celnym w momencie eksportu. Ponadto z tłumaczenia znajdującego się w aktach sprawy zaświadczenia bankowego dobitnie wynika, że bank w kraju eksportu stwierdził, że za towary objęte fakturą nr [...] z [...] grudnia 2003 r. (miejsce przeznaczenia - Polska) kwota należności wynosiła [...] USD. Otrzymano [...] USD - [...] rupii. Bank oświadczył również, że ww. dane zostały zweryfikowane, jako prawdziwe (k. 129-130 akt administracyjnych). W tej sytuacji Sąd przyznał rację polskim organom celnym, iż brak było podstaw do stosowania określonych w art. 25 - art. 29 Kodeksu celnego, to jest tzw. zastępczych metod ustalania wartości celnej. Sąd I instancji stwierdził, że stosownie do treści uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 11 września 2007 r. wynik weryfikacji sporządzony przez i. władze celne korzysta z mocy dokumentu urzędowego. Za bezzasadne uznał twierdzenie strony zmierzające do wykazania, iż Sąd w wyroku z 11 września 2007 r. nakazał wyjaśnić fakt braku podpisu wystawcy na kopii faktury. Treść powołanego orzeczenia sądowego bynajmniej nie wskazuje na taki obowiązek. Z przedstawionej w nim argumentacji wynika jedynie, że organ w pierwszej kolejności był zobowiązany wyjaśnić rozbieżności dotyczące daty i numeru pomiędzy fakturą dołączoną do zgłoszenia celnego przez stronę i kopią przesłaną wraz z wynikiem weryfikacji przez władze celne I., a treścią odpowiedzi władz celnych kraju eksportu, w której wskazano zgoła odmienny numer i datę rachunku. W rezultacie Sąd nie stwierdził wskazanego przez stronę naruszenia prawa materialnego ani przepisów postępowania. [...] złożyła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gorzowie Wielkopolskim oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła: 1) naruszenie art. 153 p.p.s.a. poprzez uznanie, że organ administracji wykonał wszystkie wskazania, co do dalszego toku postępowania, zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z 11 września 2007 r., sygn. akt I SA/Go 57/07, podczas gdy nie wyjaśniono: – jak dokonano zapłaty należności wynikającej z faktury nr [...] (np. data, forma wpłaty), – dlaczego faktura dołączona przez i. administrację celną nie zawierała podpisu wystawcy, – jak doszło do wystawienia dwóch faktur o tym samym numerze, ale opiewających na różne kwoty, 2) naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. przez niewskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności niewskazanie, na jakiej podstawie (odrębne przepisy np. umowa międzynarodowa) pismo z [...] maja 2008 r. Pierwszego Sekretarza ds. Handlu Wysokiej Komisji I. jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, honorowanym przez władze RP, przez mało wnikliwe ustosunkowanie się Sądu do wszystkich zarzutów zawartych w skardze na decyzję, 3) naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przepisów procesowych przez organ w toku postępowania administracyjnego, a w szczególności naruszenia art. 122 i art. 187 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), przez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie podatkowym z mocy tych przepisów; – naruszenie art. 194 Ordynacji podatkowej przez uznanie nadesłanych przez i. władze celne dokumentów, w tym niepodpisanej faktury nr [...], za spełniające wymogi formalne określone w tym przepisie; – naruszenie art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa przez całkowicie dowolną i sprzeczną z zebranymi dowodami ocenę materiału dowodowego; – naruszenie art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej przez niewskazanie w uzasadnieniu decyzji przyczyn, dla których organ nie dał wiary dokumentom przemawiającym na korzyść skarżącej (wyciąg z banku, faktura – oryginał - [...] z [...] grudnia 2003 r., dokumenty przewozowe), dlaczego uznał kopię faktury [...] nadesłaną przez władze celne I. za podważającą treść faktury [...] przedstawionej do zgłoszenia celnego pomimo niezakwestionowania autentyczności faktury przedstawionej przez skarżącą. 4) naruszenie art. 190 p.p.s.a. przez nieuwzględnienie wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w poprzednio wydanym wyroku. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca wskazała, że zaświadczenie bankowe z I.nie potwierdza jak dokonano zapłaty należności wynikającej z faktury nr [...] (np. data, forma wpłaty), co jest istotną okolicznością wobec przedstawienia przez skarżącą dokumentu bankowego z historią jej rachunku. Z dokumentu tego nie wynika, że skarżący dokonał zapłaty wyszczególnionej tam kwoty, kiedy zapłata nastąpiła, w jakiej formie, na jakie konto, z jakiego konta dokonano płatności. Tym samym nie wykazano, żeby rzeczywiście zapłacono kwotę [...] USD. Skarżąca wskazała również na naruszenie art. 23 § 1 Kodeksu celnego, gdyż zapłacona za towar kwota jest identyczna z kwotą widniejącą na fakturze, która jest wartością transakcyjną. Skarżąca dokonała płatności za fakturę [...] w kwocie [...] USD przelewami, co zostało wykazane kopiami przelewów i zaświadczeniem biura rachunkowego. Dyrektor Izby Celnej naruszył także przepis art. 191 Ordynacji podatkowej dokonując oceny dowodów w całkowicie dowolny sposób. Zdaniem skarżącej, Sąd I instancji naruszył art. 141 § 3 p.p.s.a., gdyż nie wskazał podstawy prawnej rozstrzygnięcia, a w szczególności, na jakiej podstawie pismo z 1 maja 2008 r. Pierwszego Sekretarza ds. Handlu Wysokiej Komisji I. jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, honorowanym przez władze RP. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Dyrektor Izby Celnej w R. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej i zasądzenie kosztów postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej poza nieważnością postępowania, którą bierze pod rozwagę z urzędu, a która w niniejszej sprawie nie występuje. Oznacza to, że zakres kontroli kasacyjnej wyznacza strona poprzez wskazanie podstaw i zarzutów kasacyjnych, czyli wskazanie przepisów, które zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną zostały naruszone przez wojewódzki sąd administracyjny. Obowiązek odniesienia się do wszystkich zarzutów przytoczonych w podstawach kasacyjnych wynikający z uchwały pełnego składu sędziów NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. akt I OPS 10/09 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wymaga poprawnego sformułowania zarzutów skargi kasacyjnej, zwłaszcza że Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do samodzielnego formułowania zarzutów czy też uzupełniania lub poprawiania podstaw skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna oparta została wyłącznie na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a., a pierwszy zarzut dotyczy naruszenia przez Sąd I instancji art. 153 p.p.s.a., albowiem nie zostały wykonane przez Dyrektora Izby Skarbowej wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 11 września 2007 r. sygn. I SA/Go 57/07 uchylającego decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 listopada 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z dnia 11 września 2009 r. zalecił m.in. wyjaśnienie niezgodności w numerze, dacie i wartości towaru podanych na fakturze załączonej przez stronę do zgłoszenia celnego a kserokopii faktury załączonej do informacji administracji celnej I. zawartej w piśmie z dnia [...] sierpnia 2005 r., by przyjąć, że wartość transakcyjna jest wyższa od zadeklarowanej i wynosi [...] USD. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ II instancji podjął zgodnie z zaleceniem Sądu czynności zmierzające do wyjaśnienia podniesionych przez Sąd niezgodności i w wyniku uzupełniającego postępowania weryfikacyjnego przeprowadzonego przez administrację celną I. uzyskał od tychże władz informację (pismo z [...] r.), iż i. eksporter otrzymał od importera na podstawie faktury nr [...] z dnia [...] grudnia 2003 r. kwotę [...] USD. Powyższa informacja potwierdzona została m.in. kopią Bankowego Certyfikatu Eksportu i Realizacji faktury, specyfikacjami ładunku, listami przewozowymi i stwierdzeniem, że na powyższą kwotę jako cenę faktycznie zapłaconą składają się również koszty transportu i ubezpieczenia ([...] USD). Wykonane zostały również zalecenia odnośnie potrzeby skonfrontowania dokumentów uzyskanych z administracji celnej I. z dokumentami bankowymi przedstawionymi przez stronę. Organ orzekający dokonał oceny dowodów pochodzących z obu źródeł, a Sąd I instancji ocenę tę podzielił, dając wyraz swojemu stanowisku w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z powyższych względów zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a. jest chybiony. Chybiony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 194 §1 Ordynacji podatkowej w sposób sformułowany w pkt 2 skargi kasacyjnej. Przede wszystkim zauważyć wypada, że Sąd I instancji nie wypowiadał się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na temat pisma administracji celnej I. z dnia [...] maja 2008 r. jako dokumentu urzędowego w rozumieniu art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej, stąd bezzasadność zarzutu zaakceptowania przez Sąd naruszenia art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej. Art. 141 § 1 p.p.s.a. określa elementy konstrukcyjne uzasadnienia wyroku. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest skutecznym środkiem zwalczania stanowiska Sądu I instancji w zakresie wykładni i stosowania przepisów prawa. Sposób sformułowania niniejszego zarzutu czyni go bezzasadnym z przyczyn podanych wyżej, a w konsekwencji wobec niewykazania braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych uzasadnienia należy uznać ten zarzut za nieusprawiedliwiony. Przechodząc do oceny zasadności zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. w związku z przytoczonymi przepisami Ordynacji podatkowej (pkt 3 skargi kasacyjnej), podkreślić należy, że przepis art. 145 § 1 pkt 1 lit. b/ p.p.s.a. stanowi, iż sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Chodzi o wznowienie postępowania administracyjnego z przyczyn określonych w art. 145 § 1 i art. 145a § 1 k.p.a. Autor skargi kasacyjnej nie wskazał w jakikolwiek sposób wystąpienia chociażby jednej z przesłanek wznowienia postępowania określonych w przytoczonych przepisach uzasadniających uchylenie przez Sąd zaskarżonej decyzji, tj. przesłanek, których nie dostrzegł Sąd, co uniemożliwia kontrolę instancyjną w tym zakresie. Jak podniesiono na wstępie uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami zaskarżenia oraz zakresem tego zaskarżenia (art. 183 § 1 p.p.s.a.). Nie może wobec tego uzupełnić lub poprawić sformułowanych przez autora skargi kasacyjnej zarzutów. Wadliwie sformułowane zarzuty skargi kasacyjnej usuwają się spod merytorycznej kontroli kasacyjnej. Argumentacja zawarta w skardze kasacyjnej zmierza do wykazania, że Sąd I instancji błędnie zaakceptował ustalenia i wnioski organów orzekających. Prawidłowo sformułowany zarzut skargi kasacyjnej powinien dotyczyć art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., a nie art. 145 § 1 pkt b) p.p.s.a., którego Sąd nie naruszył wobec braku podstaw do wznowienia postępowania administracyjnego. Niezrozumiały a zarazem chybiony jest zarzut naruszenia art. 190 p.p.s.a. przez to, że Sąd przy ponownym rozpoznaniu sprawy "nie zastosował się w pełni do wykładni" jakiej dokonał w odniesieniu do przeprowadzonego postępowania Naczelny Sąd Administracyjny, uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 24 lutego 2009 r. sygn. akt I SA/Go 24/09. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 lutego 2010 r. uchylił wymieniony wyrok Sądu I instancji z powodu nieważności postępowania z uwagi na niewłaściwy skład Sądu (art. 185 § 1 w zw. z art. 183 § 2 pkt 4 p.p.s.a.). Jednocześnie Sąd podkreślił, że w tych okolicznościach bezprzedmiotowe staje się odniesienie do zarzutów skargi kasacyjnej. Reasumując stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Sposób sformułowania zarzutów nie pozwolił na podważenie stanowiska Sądu I instancji akceptującego ustalenia faktyczne organu orzekającego w przedmiocie ustalenia wartości celnej towaru. Z przytoczonych względów, w oparciu o art. 184 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji wyroku. Rozstrzygnięcie o kosztach postępowania kasacyjnego uzasadnia art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).