I OZ 706/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Ziółkowski po rozpoznaniu w dniu 3 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia M. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2007 r. sygn. akt I SAB/Wa 31/06 w przedmiocie odmowy przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi K. C. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w przedmiocie skreślenia K. C. z listy uczniów postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE K. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w sprawie skreślenia go z listy uczniów. W związku z wniesionymi następnie zażaleniami na postanowienia oddalające jego wnioski dotyczące wyłączenia sędziów, M. C. wystąpiła o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowieniem z dnia 30 lipca 2007 r. odmówił M. C. przyznania prawa pomocy. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, że wniosek M. C. jest nieuzasadniony, ponieważ w myśl art. 243 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, prawo pomocy może być przyznane tylko stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. W postępowaniu na bezczynność organu administracji publicznej stronami są skarżący oraz organ, którego działalności skarga dotyczy. M. C. nie jest, jak wskazał Sąd I instancji, podmiotem uprawnionym do złożenia przedmiotowego wniosku, a tym samym nie może ona wystąpić o przyznanie jej prawa pomocy. Na postanowienie to M. C. wniosła zażalenie. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła błędne ustalenie stanu faktycznego i tym samym wniosła o jego zmianę. W uzasadnieniu zażalenia, podniosła również, że nie jest w stanie ponieść opłat sądowych bez uszczerbku w utrzymaniu koniecznym rodziny, z powodu dotkliwych strat spowodowanych oczywistym naruszeniem prawa, w związku z nie wydaniem decyzji administracyjnej w sprawie syna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie ma usprawiedliwionych podstaw. Stosownie do treści art. 243 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., prawo pomocy może być przyznane tylko stronie postępowania. W postępowaniu przed sądem administracyjnym w sprawach skarg na bezczynność organów administracji publicznej, stronami są podmiot wnoszący skargę oraz organ, którego działalności skarga ta dotyczy. Pełnomocnik strony działa w imieniu i na rzecz swego mocodawcy, ale stroną toczącego się postępowania nie jest, a zatem nie mogą być mu przyznawane te prawa, które są przez ustawodawcę przewidziane wyłącznie dla stron postępowania. W rozpoznawanej sprawie, M. C., która złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy, jest pełnomocnikiem skarżącego, a tym samym stosownie do regulacji, o której mowa powyżej nie może ona wystąpić w swoim imieniu o przyznanie jej prawa pomocy. Ustanowienie jej przez skarżącego jego pełnomocnikiem pociąga za sobą możliwość podejmowania czynności w ramach toczącego się postępowania tylko w imieniu skarżącego i na jego rzecz. W świetle powyższego, należało się zgodzić z Sądem I instancji, że wniosek M. C. o przyznanie prawa pomocy nie mógł zostać uwzględniony, ponieważ nie należy ona do kręgu podmiotów uprawnionych do jego złożenia. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.