VII SAB/Wa 165/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi T. Z. na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego I. stwierdza, że Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu wniosku T. Z. z dnia 10 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r., II. stwierdza, że bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, III. zobowiązuje Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego do rozpoznania wniosku T. Z. z dnia 10 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. w terminie 30 dni od dnia uprawomocnienia się wyroku i zwrotu akt administracyjnych, IV. wymierza Ministrowi Kultury i Dziedzictwa Narodowego grzywnę w wysokości 500 zł (pięćset złotych), V. przyznaje od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz T. Z. sumę pieniężną w wysokości 500 zł (pięćset złotych), VI. zasądza od Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na rzecz T. Z. kwotę 597 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. UZASADNIENIE Uzasadnienie. Pismem procesowym datowanym na 7 kwietnia 2020 r. skarżący T. Z., reprezentowany przez adw. A. B., wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, polegającą "na braku czynności w sprawie wniosku skarżącego złożonego pismem z dnia 10 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy znak [...] dotyczącej aktu organu odwołującego z dniem [...] lutego 2017 roku Pana T. Z. ze stanowiska Dyrektora Muzeum [...] w W.". Pełnomocnik skarżącego wniósł o "zobowiązanie organu do rozpoznania złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 10 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r., stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa" i zasądzenie na kosztów postępowania oraz "o przeprowadzenie rozprawy przy rozpatrzeniu przedmiotowej skargi". Uzasadniając skargę pełnomocnik wyjaśnił, że skarżący był zatrudniony na stanowisku dyrektora Muzeum [...] w W. - na podstawie aktu powołania Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na czas określony - od 8 lipca 2015 r., do 15 lipca 2022 r. Pismem z [...] lutego 2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego odwołał skarżącego ze stanowiska przed upływem okresu powołania, zarzucając mu naruszenie prawa w związku z wykonywaną funkcją (art.15 ust. 6 pkt 3 ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej). Zdaniem pełnomocnika skarżącego, odwołanie nastąpiło z naruszeniem prawa - art. 7, art. 77 oraz art. 107 k.p.a. i art. 15 ust. 6 Ustawy o organizowaniu i prowadzeniu działalności kulturalnej z dnia 25 października 1991 r. (tekst jednolity z dnia 26 marca 2012 r., Dz.U. z 2012 r. poz. 406), dlatego też skarżący wniósł pismem z 10 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy znak [...] (dotyczącej odwołania z pełnionej funkcji). Skarżący ponadto wniósł o cofnięcie aktu odwołania skarżącego, ewentualnie uchylenie aktu odwołania i ponowne rozpatrzenie zasadności podjęcia decyzji w tym zakresie. W piśmie z 12 kwietnia 2017 r., znak [...] organ nie ustosunkował się do zarzucanych naruszeń, podnosząc że powołanie jak odwołanie dyrektora instytucji kultury jest aktem z zakresu prawa pracy, oświadczenie woli w tym zakresie nie stanowi aktu administracyjnoprawnego, zatem przepisy prawa i postępowania administracyjnego nie znajdują, w tej sytuacji zastosowania. Skarżący pismami z 25 listopada 2019 r. "Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w związku z niezałatwieniem sprawy w terminie" oraz ponagleniem z 10 lutego 2020 r., wskazał organowi, że nie załatwił sprawy w wymaganym ustawowo terminie, ale organ 11 marca 2020 r. stwierdził, że pismo nie może być procedowane we wnioskowanym trybie wobec utrwalonej linii orzeczniczej sądów administracyjnych przesądzającej, że skoro organem któremu jest zarzucana przewlekłość jest organ wyższego stopnia, ponaglenie nie podlega rozpoznaniu. Pełnomocnik skarżącego, powołując się na cytowane orzecznictwo sądów administracyjnych, przedstawił swój wywód polemiczny w stosunku do ww. stanowiska organu, uznając je za wadliwe. Wyjaśnił też, że sąd administracyjny zobowiązuje organ wyższego stopnia do załatwienia sprawy, uznając racje skarżącego i zasadność jego skargi. Wymogiem rozpatrzenia skargi jest uprzednie ponaglenie w trybie art. 37 k.p.a. i organ doskonale o tym wie, ponieważ wyłącznie jej brak w sprawie wyrokowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny w dniu 3 marca 2020 r., sygn. akt II OSK 3746/19 (skarga na wyrok W5A w Warszawie z dnia 29 sierpnia 2019 r., sygn. akt VII SAB/Wa 83/19) stanowił o uwzględnieniu skargi kasacyjnej organu w tej sprawie (podmiotowo identycznej). Jeśli organ stwierdza, że ponaglenie nie podlega rozpoznaniu, powinien wydać w tym zakresie właściwe orzeczenie. Wyraźnie wskazuje taki tok postępowania Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1295/19 (gdzie stronami są organ i skarżący przy rozpatrywaniu sprawy o bezczynność w tej samej sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska Dyrektora Muzeum [...] w W.): "złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy uruchamia procedurę uregulowaną przepisami kodeksu postępowania administracyjnego Rozdział 10 "Odwołania" Dział II. Postępowanie odwoławcze obejmuje trzy stadia w tym stadium wstępne, którego przedmiotem jest ustalenie dopuszczalności wniesienia odwołania, a w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuszczalności tego wniosku. Organ właściwy do rozpoznania sprawy obowiązany jest podjąć czynności procesowe ustalenia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, W razie ustalenia, że wniosek nie jest dopuszczalny, wydać postanowienie. Postanowienie o niedopuszczalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Na postanowienie to nie służy zażalenie, ale jako kończące postępowanie w sprawie jest zaskarżalne skargą do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W razie bezczynności podjęcia rozpoznania wniosku w tym bezczynności w ustaleniu jego dopuszczalności służy na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga do sądu administracyjnego". Organ nie wydaje jednak rozstrzygnięcia postanowieniem, co jest tym bardziej niezrozumiałe, że był stroną ww. postępowania zakończonego przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Pełnomocnik skarżącego, powołując się na judykaturę, przedstawił obszerne stanowisko odnośnie charakteru prawnego aktów wydawanych przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jako podlegających sferze administracji publicznej i kontroli sądów administracyjnych. Nawiązał również do ustawy o prowadzeniu działalności kulturalnej z dnia 25 października 1991 r. w zakresie nawiązywania i rozwiązywania umów o pracę z osobami kierującymi instytucjami kultury. Zdaniem pełnomocnika skarżącego, wydając akt odwołania [...] lutego 2017 r. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego, jako organ administracji publicznej, dopuścił się naruszenia obowiązującej w prawie administracyjnym zasady że ograniczenia obywateli mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Rodzące się ewentualnie w praktyce wątpliwości co do dopuszczalności drogi sądowo administracyjnej powinny być zawsze interpretowane na rzecz ochrony praw obywatelskich, a tym samym na rzecz prawa do sądu (uchwała NSA z dnia 21 lipca 2008 r., sygn. akt I OPS 4/08). Art. 15 ww. ustawy jest przepisem z zakresu prawa administracyjnego i ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Wystąpienie przez odwołanego dyrektora do sądu powszechnego (sądu pracy) z roszczeniami specyficznymi dla stosunku pracy nie pozbawia organu nadzoru uprawnienia do kontroli legalności tego aktu. W postępowaniu przed sądem pracy badana jest w szczególności zgodność z prawem oświadczenia woli zawartego w akcie, którego adresatem jest odwołany dyrektor oraz czy i jakie skutki wywołał on w sferze stosunku zatrudnienia towarzyszącego aktowi powołania dyrektora oraz jakie posiada on ewentualne roszczenia o charakterze pracowniczym. W postępowaniu administracyjnym - nadzorczym badana jest natomiast wyłącznie legalność aktu odwołania, bez wnikania w to, jakie skutki w sferze zatrudnienia odwołanego dyrektora akt ten wywołał. To, że w pewnym zakresie te same wady prawne aktu odwołania mogą stanowić podstawę uwzględnienia powództwa przed sądem pracy oraz do wydania rozstrzygnięcia nadzorczego, nie oznacza, że są to postępowania konkurencyjne oraz że wniesienie powództwa do sądu pracy wyklucza możliwość wydania rozstrzygnięcia nadzorczego. Przytaczając treść art. "35 § 2 k.p.a." i "art. 35 ust. 3 k.p.a." pełnomocnik wyjaśnił, że organ otrzymał wezwanie w marcu 2017 r., a więc trzy lata temu i przez ten okres nie wykazał się jakąkolwiek inicjatywą w załatwieniu sprawy. Taką niczym nieuzasadnioną bezczynność organu należy poczytać jako rażącą, tym bardziej, że dotyczy ona organu naczelnego, a zatem organu państwowego, który z racji swojego usytuowania w państwie, powinien dawać przykład innym mniej istotnym organom administracji państwowej, co do przestrzegania zasad terminowości postępowania administracyjnego. Zgodnie z wyrokiem NSA z 19 grudnia 2018 r., sygn. akt II 0SK 2747/18 (podtrzymującym wyrok WSA w Warszawie z 5 lipca 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1820/16), akt odwołania ma podwójny charakter, jak akt publicznoprawny a zarazem akt wywołujący skutki w sferze prawa pracy. Zdaniem pełnomocnika skarżącego "o ile istnieją motywy związane z zarzutem bezczynności organu to zasadnym jest też rozpatrzenie sprawy w kontekście prowadzenia sprawy przez ten organ w sposób przewlekły". W odpowiedzi na skargę z 4 maja 2020 r. organ podkreślił, że skarga jest kolejną w sprawie, w tym samym stanie faktycznym i prawnym i wnosił o jej odrzucenie. Wyjaśnił też, że w sprawie dopuszczalności skargi od aktu odwołania dyrektora Muzeum [...] orzekał WSA i postanowieniem z dnia 27 2017 r. ygn. akt II SA/Wa 920/17 skargę odrzucił, a skarżący nie złożył od niego skargi kasacyjnej, Skoro "przedmiotem zaskarżenia nie jest akt odwołania, a rzekoma bezczynność organu w sprawie odpowiedzi na pismo z dnia 10 marca 2017 r. które w sprawie rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sygn. akt II SAB/Wa 77/19 a zakończonej ostatecznie odrzucającym skargę postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 marca 2020 r. (sygn. akt II OSK 3746/19) pełnomocnik skarżącego kwalifikował jako instytucję procedury administracyjnej tj, wezwanie do usunięcia prawa a obecnie zmienia kwalifikację pisma wskazując, że stanowiące podstawę niniejszej skargi pismo jest wnioskiem skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy znak [...]" to "wniosek o odrzucenie skargi jest uzasadniony". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt. 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a.") przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z treści przywołanych przepisów p.p.s.a. wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postaci - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie z art. 53 § 2b p.p.s.a., wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego omawianej skargi jest to, aby została ona poprzedzona ponagleniem skierowanym do właściwego organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdza, że rozpoznawana w niniejszej sprawie skarga dotyczy bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy przez Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego i jest dopuszczalna formalnie, gdyż przed jej wniesieniem skarżący skierował do organu wymagane ponaglenie. W niniejszej sprawie nie jest przedmiotem orzekania to, czy odwołanie skarżącego z pełnionej funkcji dyrektora Muzeum [...] w W." było zgodne z prawem i czy w ogóle podlega kognicji sądu administracyjnego. Przedmiotem niniejszej sprawy jest to, czy organ dopuścił się bezczynności w rozpoznaniu złożonego przez skarżącego wniosku z dnia 10 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. Zgodnie z art. 12 § 1 i 2 k.p.a. organa administracji publicznej powinny działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, a sprawy, które nie wymagają zbierania dowodów, informacji lub wyjaśnień, powinny być załatwione niezwłocznie. Wskazany przepis reguluje jedną z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, tj. zasadę szybkości, a więc osiągania końcowego celu postępowania administracyjnego w najkrótszym czasie. W doktrynie podnosi się, że zasada ta ma dla skuteczności ochrony interesu społecznego i interesu jednostki istotne znaczenie, kardynalne dla dobrego postępowania. Przewlekłość zawsze jest bowiem zaprzeczeniem stabilności i pewności w stosunkach społecznych, podważa w oczach społeczeństwa autorytet władzy oraz oddala moment wykonania nakazu prawa (tak B. Adamiak w: B. Adamiak, J. Borkowski. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Wydanie 12. Warszawa 2012, str. 78). Realizacja wskazanej zasady jest zagwarantowana przepisami określającymi terminy załatwienia sprawy i środkami ochrony przed przewlekłością oraz bezczynnością organów administracji publicznej, a także odpowiedzialnością pracownika organu administracji publicznej. Zgodnie z art. 35 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki, zaś zgodnie z § 2 tego przepisu, niezwłocznie powinny być załatwiane sprawy, które mogą być rozpatrzone w oparciu o dowody przedstawione przez stronę łącznie z żądaniem wszczęcia postępowania lub w oparciu o fakty i dowody powszechnie znane albo znane z urzędu organowi, przed którym toczy się postępowanie, bądź możliwe do ustalenia na podstawie danych, którymi rozporządza ten organ. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej - nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania, zaś w postępowaniu odwoławczym - w ciągu miesiąca od dnia otrzymania odwołania (art. 35 § 3 k.p.a.). Przy czym, do terminów określonych w przepisach poprzedzających nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa dla dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony albo z przyczyn niezależnych od organu (art. 35 § 5 k.p.a.). Co istotne, o każdym przypadku niezałatwienia sprawy w terminie organ administracji publicznej jest obowiązany zawiadomić strony, podając przyczyny zwłoki, wskazując nowy termin załatwienia sprawy oraz pouczając o prawie do wniesienia ponaglenia. Ten sam obowiązek ciąży na organie administracji publicznej również w przypadku zwłoki w załatwieniu sprawy z przyczyn niezależnych od organu (art. 36 § 2 k.p.a.). Niewątpliwie, istotne znaczenie przy ocenie opieszałości organu (oraz tego, czy bezczynność organu nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa) jest to, że w niniejszym postępowaniu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 sierpnia 2019 r. sygn. akt VII SAB/Wa 83/19 stwierdził bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego w tej sprawie i zobowiązał organ do rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie tej sprawy w terminie 30 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wprawdzie NSA wyrokiem z 3 marca 2020 r. uchylił ww. wyrok WSA w Warszawie, ale wyłącznie dlatego, że skarga podlegała odrzuceniu z uwagi na nie poprzedzenie przez skarżącego skargi do sądu ponagleniem, skierowanym do organu (art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a.). Skarga na bezczynność organu była więc niedopuszczalna i na podstawie art. 58 § 1 pkt. 6 p.p.s.a. podlegała odrzuceniu. Bezspornym w sprawie jest fakt, że skarżący poprzedził skargę, rozpatrywaną przez tut. Sąd, ponagleniem datowanym na 11 marca 2020 r., zaś Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego do dnia wydania niniejszego wyroku nie rozpoznał w żaden formalnoprawny sposób wniosku skarżącego z 10 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. Organ, prezentując stanowisko o braku drogi administracyjnoprawnej, konsekwentnie odmawia więc rozpoznania ww. wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. Takie stanowisko organu należy uznać za wadliwe. Kwestię tą wyjaśnił bowiem NSA w wiążący dla organu sposób, nienasuwający żadnych wątpliwości prawnych, stwierdzając w uzasadnieniu postanowienia z 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1295/19 (CBOSA), że złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy "uruchamia procedurę uregulowaną przepisami kodeksu postępowania administracyjnego Rozdział 10 "Odwołania" Dział II. Postępowanie odwoławcze obejmuje trzy stadia w tym stadium wstępne, którego przedmiotem jest ustalenie dopuszczalności wniesienia odwołania, a w przypadku wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy dopuszczalności tego wniosku. Organ właściwy do rozpoznania sprawy obowiązany jest podjąć czynności procesowe ustalenia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy. W razie ustalenia, że wniosek nie jest dopuszczalny, wydać postanowienie. Postanowienie o niedopuszczalności jest postanowieniem kończącym postępowanie w sprawie. Na postanowienie to nie służy zażalenie, ale jako kończące postępowanie w sprawie jest zaskarżalne skargą do sądu administracyjnego (art. 3 § 2 pkt 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi)". Naczelny Sąd Administracyjny, również w wiążący organ sposób, uznał ponadto, że w razie bezczynności podjęcia rozpoznania wniosku w tym bezczynności w ustaleniu jego dopuszczalności służy skarga do sądu administracyjnego - na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.. Skoro więc wniosek skarżącego z 10 marca 2017 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej aktu odwołującego skarżącego z [...] lutego 2017 r. nie doczekał się rozpoznania przez organ do dnia dzisiejszego, to prawie 3,5 roczny termin bezczynności organu w kontekście terminów załatwienia sprawy z art. 35 § 1, § 2 i § 3 k.p.a. stanowi o rażącym charakterze takiej bezczynności. Nie jest zaś przesłanką ekskulpacyjną dla organu to, że błędnie prawnie przyjmuje, że nie musi ponownie rozpoznać wniosku skarżącego z 10 marca 2017 r. – zwłaszcza w aspekcie wyżej podniesionego stanowiska NSA. W tym więc zakresie skarga na bezczynność Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego oraz w zakresie rażącego naruszenia przez organ prawa była co do zasady słuszna. Uznając rażący charakter bezczynności organu, Wojewódzki Sąd Administracyjny z urzędu (art. 149 § 2 p.p.s.a.) orzekł o przyznania skarżącemu sumy pieniężnej. W ocenie tut. Sądu, ten środek ma zdecydowanie charakter kompensacyjny, ale przede wszystkim represyjny i dyscyplinujący. Taki zaś środek powinien być stosowany w szczególnie drastycznych przypadkach zwłoki organu w załatwieniu sprawy, a więc w tego rodzaju sytuacjach, gdzie oceniając całokształt działań organu można dojść do przekonania, że noszą one znamiona celowego unikania podjęcia decyzji. Sąd orzekł o zasądzeniu od organu grzywny, mając na uwadze, że wskazane okoliczności uchylania się przez ten organ od załatwienia sprawy muszą być brane pod uwagę przy ocenie konieczności represyjnego nałożenia grzywny na organ. Wymierzenie organowi grzywny jest jednym ze środków służących realizacji postulatu szybkości postępowania przed organami administracji i ma na celu przede wszystkim oddziaływanie mobilizujące i dyscyplinujące organ do sprawnego prowadzenia postępowania, ale także prewencyjne, stanowiąc w drastycznych przypadkach zwłoki organu realne zagrożenie sankcją. Dlatego też Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że w niniejszej sprawie, przy błędnym prawnie stanowisku wyrażanym przez organ, pomimo istniejących w tej sprawie orzeczeń NSA powołanych wyżej, wymierzenie grzywny może wywołać zamierzony skutek i prowadzi do osiągnięcia zamierzonego przez ustawodawcę celu. Odnosząc się do żądania pełnomocnika skarżącego zobowiązania organu do wydania w określonym terminie decyzji należy podkreślić, że wniosek ten był w pełni zasadny i dlatego został przez tut. Sąd uwzględniony. Minister Kultury i Dziedzictwa Narodowego będzie więc zobowiązany podjąć czynności procesowe w celu ustalenia dopuszczalności wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, a w konsekwencji wydania stosownego rozstrzygnięcia w sprawie. W takim też zakresie uwzględni wiążącą go ocenę prawna, wyrażoną w niniejszym wyroku, jak również w postanowieniu NSA z 23 maja 2019 r., sygn. akt II OSK 1295/19. Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt. 3 w zw. z art. 149 § 1a i § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt. 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności adwokackie z 22 października 2015 r. (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), zasadzając na rzecz skarżącej zwrot uiszczonego wpisu oraz koszty zastępstwa adwokackiego wraz z uiszczoną opłatą skarbową od pełnomocnictwa. Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt. 4 p.p.s.a.