II OSK 1300/13

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2014 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Zofia Flasińska /spr/ sędzia NSA Barbara Adamiak sędzia del. WSA Anna Szymańska Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Chustecka po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2014 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 24 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Łd 861/12 w sprawie ze skargi K. i T. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 24 stycznia 2013 r., sygn. akt II SA/Łd 861/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę K. i T. S. na decyzję Wojewody Łódzkiego z dnia [...] lipca 2012 r., [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę dotyczącego nadbudowy o jedną kondygnację wraz z instalacjami wewnętrznymi bez zmiany zagospodarowania terenu istniejącego budynku usługowego myjni samochodowej z przeznaczeniem części nadbudowanej na magazyn oraz suszarnię dywanów (XVII kategoria obiektów), do realizacji na działce nr [...] w Z. ul. K. [...]. Powyższy wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 10 listopada 2011 r. A. J. wystąpił z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na nadbudowę istniejącego budynku usługowego myjni samochodowej z przeznaczeniem części nadbudowanej na magazyn oraz suszarnię dywanów wraz z instalacjami wewnętrznymi bez zmiany zagospodarowania terenu. Inwestor załączył decyzję z dnia [...] listopada 2006 r. PINB w Z. o udzieleniu pozwolenia na użytkowanie istniejącego budynku myjni oraz oświadczenie z dnia 10 listopada 2011 r. o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Załączył także projekt budowlany planowanej nadbudowy. Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. Starosta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na nadbudowę myjni. Na skutek odwołania K. i T. S., Wojewoda Łódzki decyzją z dnia [...] lutego 2012 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia temu organowi. Starosta ponownie rozpatrując sprawę zgodnie z wytycznymi organu odwoławczego, nałożył na inwestora obowiązek uzupełnienia projektu budowlanego o brakujący projekt zagospodarowania terenu wykonany na kopi aktualnej mapy zasadniczej do celów projektowych przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego, gdyż ten złożony do akt był wykonany na mapie do celów lokalizacji, oraz dostarczenia brakującej ekspertyzy technicznej stanu konstrukcji i elementów budynku dla planowanej nadbudowy. Inwestor przedłożył wymagane dokumenty. Na podstawie analizy materiałów sprawy Starosta stwierdził, iż spełnione zostały wymagania określone w art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm. – w dalszej części uzasadnienia jako ustawa), w związku z czym nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. W dniu [...] maja 2012 r. Nr [...] Starosta Z. zatwierdził na wniosek A. J., projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli K. i T. S., oświadczając, iż nie wyrażają zgody na realizację inwestycji i wnoszą o wydanie negatywnego dla inwestora rozstrzygnięcia. Wskazano, iż w dzielnicy budownictwa jednorodzinnego nie powinien stawać zakład o trzech stanowiskach myjni, w ocenie stron winien on zostać zakwalifikowany do obiektów mogących wpływać na pogorszenie warunków środowiska, tym bardziej, że w obiekcie są myte i naprawiane auta, prane dywany, wszystko w ramach zorganizowanego systemu pracy i potrzeb klienta. Podkreślono, iż inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie jedynie dwóch stanowisk, a na zatwierdzonym projekcie pojawiają się trzy stanowiska. Nadto na rzucie parteru od strony budynku odwołujących pokazano ocieplenie grubości 10 cm, którego nie ma, gdyż budynek jest dobudowany do budynku strony. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. Nr [...] Wojewoda Łódzki utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Wojewoda stwierdził, iż z akt sprawy i projektu budowlanego wynika, iż planowany do nadbudowy istniejący budynek myjni usytuowany jest w granicy z działką nr [...] stanowiącą własność Z. S.M. oraz z działką nr [...] stanowiącą własność K. i T. S. i stanowi dobudowę do istniejącego na działce odwołujących budynku mieszkalnego oraz do budynku mieszkalnego inwestora. Z projektu nadbudowy wynika natomiast, iż sama nadbudowa nie stanowi dobudowy do budynku mieszkalnego zlokalizowanego na działce odwołujących się. Wojewoda zwrócił uwagę, iż decyzja Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] maja 2011 r. ustalająca warunki zabudowy dopuszcza lokalizację inwestycji w granicy z działką nr [...] oraz [...]. Wojewoda zaznaczył, iż inwestor przedłożył wszelkie wymagane prawem projekty, decyzje, uzgodnienia, ekspertyzy, projekty i mapy, co oznacza, iż organ nie mógł odmówić zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Organ zauważył, że kwestia negatywnego wpływu prowadzonej działalności pozostaje poza kompetencją organu administracji architektoniczno – budowlanej. Natomiast skoro inwestor uzyskał pozwolenie na użytkowanie myjni dwustanowiskowej, to w takim zakresie jest obowiązany korzystać z obiektu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi K. i T. S. wnieśli o uchylenie decyzji Wojewody Łódzkiego z uwagi na naruszenie przepisów ustawy Prawo budowlane i rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Skarżący przedstawili szczegółową argumentację, z której w ich ocenie wynika, że planowana inwestycja nie spełnia wymogów określonych prawem. Wskazali na uchybienia m.in. w zakresie ocieplenia budynku, wykonania dylatacji pomiędzy budynkami, sporządzenia projektu zagospodarowania działki inwestora, rozbieżność pomiędzy faktycznie prowadzoną działalnością (3 stanowiska myjni) a zakresem tej działalności wynikającym z udzielonego inwestorowi pozwolenia na użytkowanie (2 stanowiska), zapewnienia wentylacji projektowanym i istniejącym już pomieszczeniom. W odpowiedzi na skargę Wojewoda Łódzki podtrzymał stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. W piśmie z dnia 12 września 2012 r. pełnomocnik skarżących dodatkowo zarzucił naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy, poprzez nieuwzględnienie interesów osób trzecich w zakresie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje oraz ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza, gleby i wody. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż skarga była niezasadna. Sąd wskazał, że materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowią przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. A wśród nich przepis art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 tej ustawy, zgodnie z którym pozwolenie na budowę może być wydane wyłącznie temu, kto złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z kolei w przepisie art. 33 ust. 2 pkt 1-3 ww. ustawy, ustawodawca sprecyzował, iż do wniosku o pozwolenie na budowę należy dołączyć: cztery egzemplarze projektu budowlanego wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi oraz zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7, aktualnym na dzień opracowania projektu; nie dotyczy to uzgodnienia i opiniowania przeprowadzanego w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000; oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast w myśl art. 35 ust. 1 ustawy, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7 ustawy. Sąd I instancji podkreślił, iż w razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 ustawy). Sąd zwrócił uwagę, iż przytoczone regulacje znajdują zastosowanie również w przypadku nadbudowy obiektu budowlanego, stosownie bowiem do art. 3 pkt 6 ustawy przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Sąd I instancji stwierdził, iż wymagania formalne, określone w cytowanych przepisach - niezbędne do wydania pozwolenia na nadbudowę - zostały przez inwestora spełnione. Sąd nie dopatrzył się także uchybień w załączonym do wniosku projekcie budowlanym, który spełnia wymagania określone w decyzji Prezydenta Miasta Z. z dnia [...] maja 2011 r. o warunkach zabudowy (art. 34 ust. 1 ustawy). Projekt zawiera również wszystkie elementy wymienione w art. 34 ust. 3 ustawy. W tej sytuacji złożony przez inwestora wniosek, uprawniał organy do wydania pozytywnej decyzji. Zdaniem Sądu, inwestor spełnił także wymagania przewidziane przez przepisy, w tym techniczno - budowlane określone w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki oraz ich usytuowanie, w szczególności w § 12 ust. 1 rozporządzenia regulującym odległości sytuowania obiektu względem granicy działki. Sąd I instancji zauważył, iż analizowana inwestycja to nadbudowa obiektu, z tego też względu zarzut dotyczący realizacji myjni nie znajduje uzasadnienia, ta kwestia była przedmiotem postępowania zakończonego decyzją Starosty Z. z dnia [...] kwietnia 2006 r., który udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę myjni samochodowej dwustanowiskowej oraz na budowę wewnętrznego przyłącza energetycznego, kanalizacji sanitarnej i technologicznej z separatorem. Z tego też względu bez wpływu na wynik niniejszego postępowania pozostaje fakt uzyskania przez inwestora decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. o pozwoleniu na użytkowanie tak zrealizowanej myjni samochodowej i zarzut prowadzenia myjni trzystanowiskowej. Inwestor posiada wszystkie wymagane przepisami prawa pozwolenia, zezwolenia, wszelkie decyzje, w świetle których prowadzi działalność w formie dwustanowiskowej myjni. Sąd zwrócił uwagę, iż ustalenie czy faktycznie myjnia jest użytkowana jako dwu, czy jako trzystanowiskowa pozostaje poza kompetencją organu administracji architektoniczno-budowlanej, i pozostaje poza przedmiotem postępowania ocenianego przez Sąd. Kwestie te mogą być przedmiotem odrębnego postępowania prowadzonego przez organ nadzoru budowlanego, pozostają jednak bez wpływu na prawidłowość realizacji samej nadbudowy. W ocenie Sądu, również argumenty skarżących o uciążliwościach związanych z pracą myjni nie mogły być przedmiotem analizy organu, gdyż kwestie te mogły odnieść ewentualny, oczekiwany przez stronę skutek, na etapie postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. Mając na uwadze uciążliwości wynikające z otwarcia pralni i suszarni dywanów i techniki jaka będzie do tych celów będzie wykorzystywana, Sąd wskazał, iż w części opisowej projektu budowlanego znajduje się opis technologii planowanych usług. Immisje związane z tymi usługami, hałas, wibracje, zanieczyszczenie środowiska zostały należycie zabezpieczone postanowieniami zaskarżonej decyzji. Potencjalne przyszłe przekroczenia odpowiednich granic immisji mogą z kolei stanowić przedmiot postępowania prowadzonego przez organy nadzoru lub postępowania przed sądem powszechnym. W ocenie Sądu na tym etapie postępowania, zarówno opis realizacji inwestycji, jak i jej zakres nie budził zastrzeżeń co do zabezpieczenia interesów skarżących. Sąd uznał, że na uwzględnienie nie zasługuje także zarzut skargi dotyczący braku miejsc parkingowych, gdyż takie miejsca nie zostały przewidziane w decyzji z dnia [...] maja 2011 r., co oznacza, iż a contrario realizacja takich miejsc skutkowałaby sprzecznością z przywołaną decyzją ustalającą warunki zabudowy dla tej inwestycji. Planowane zamierzenie mieści się w granicach wyznaczonych przez decyzję z dnia [...] maja 2011 r., inwestor przedłożył oświadczenie o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane, sytuowanie obiektu w granicy działek jest zgodne z §12 rozporządzenia i po części jest kwestią następczą, gdyż przedmiotem analizy jest nadbudowa do obiektu już zrealizowanego w granicy. Przy realizacji dobudowywanej ściany zostaną natomiast zachowane wszelkie obwarowania wynikające z rozporządzenia i jak wynika z rysunku zachowana zostanie dylatacja. Nadto kwestia wentylacji części dobudowanej, jak potwierdzają rysunki, również nie budzi zastrzeżeń. Sąd podkreślił, iż w postępowaniu administracyjnym o udzielenie pozwolenia na budowę ocenie podlega badanie, czy dochodzi, względnie czy może dojść do naruszenia interesów osób trzecich, a więc i interesu właścicieli sąsiednich nieruchomości, jednakże wyłącznie w aspekcie ewentualnego naruszenia norm z zakresu prawa budowlanego i warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki. Skoro zaś wymogi przewidziane tymi przepisami zostały zachowane, względnie w prawidłowym trybie wyrażono zgodę na odstępstwo od nich, to nie mogą przynieść oczekiwanego rezultatu argumenty o naruszeniu interesów osób trzecich. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wnieśli K. i T. S., domagając się jego uchylenia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi, a także zasądzenia zwrotu kosztów postępowania według norm przepisanych. Zdaniem skarżących zaskarżony wyrok narusza przepisy prawa materialnego (art. 174 pkt 1 p.p.s.a.) poprzez błędną ich wykładnię, a mianowicie art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż interesy skarżących w zakresie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje oraz ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby zostały należycie zabezpieczone. Jednocześnie skarżący kasacyjnie zarzucili naruszenie art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż wszystkie wymagania formalne określone w powyższym przepisie zostały przez inwestora spełnione, pomimo iż inwestor nie przedstawił uzgodnień w zakresie nadbudowy istniejącego komina budynku parterowego położonego na działce nr [...] ponad krawędź nadbudowanego budynku działki nr [...]. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżących dokonał wykładni przepisu art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U z 2003 r. Nr 207, poz. 2016, ze zm.) i przywołał poglądy orzecznictwa odnośnie rozumienia sformułowania "zapewnienie poszanowania w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich". Poczynione rozważania odniósł do sytuacji skarżących. Wskazał, że działka skarżących jest działką bezpośrednio sąsiadującą z działką, na której wydano pozwolenie na nadbudowę obiektu usługowego, jakim jest myjnia samochodowa, który ma być przeznaczony na suszarnię dywanów i pomieszczenia magazynowe. Nadbudowa istniejącej myjni samochodowej z przeznaczeniem powstałego obiektu na suszarnię dywanów niewątpliwie oddziałuje na nieruchomość skarżących, jest źródłem immisji, które wpływają na ich nieruchomość poprzez przenikanie hałasu, zanieczyszczeń powietrza bezpośrednio przedostających się na ich działkę, co utrudnia im normalne codzienne funkcjonowanie. Powstanie nadbudowy i urządzeń w niej funkcjonujących stanowi zagrożenie dla zdrowia właścicieli użytkujących sąsiednią działkę, zakłóca ich spokój oraz sen. Biorąc pod uwagę podeszły wiek właścicieli sąsiedniej działki oraz charakter wykonywanej działalności przez inwestora, niewątpliwie realizacja przedmiotowej decyzji wywiera niekorzystny wpływ na ich stan zdrowia, co w konsekwencji może prowadzić do takiego stanu, iż właścicielom działki sąsiedniej zostanie wyrządzona szkoda niemajątkowa, która w żaden sposób nie będzie mogła być później zrekompensowana. Przez samo sąsiedztwo z myjnią samochodową działka skarżących straciła na wartości, natomiast wraz z budową suszarni dywanów jej wartość jeszcze bardziej zmaleje. Hałas i wibracje wytwarzane przez maszyny przeznaczone do suszenia dywanów również w sposób istotny mogą wpływać na korzystnie z sąsiedniej nieruchomości przez jej właścicieli. Zgodnie z przepisami § 323 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, budynek i urządzenia z nim związane powinny być zaprojektowane tak by poziom hałasu, na który będą narażeni ludzie w ich sąsiedztwie, nie stanowił zagrożenia dla ich zdrowia, umożliwiał pracę odpoczynek i sen w zadawalających warunkach. Ponadto w świetle § 324 ww. rozporządzenia, budynek, który ze względu na prowadzoną działalność lub stopnie eksploatacji może stwarzać dla otoczenia uciążliwe hałasy lub drgania, należy kształtować i zabezpieczać tak, by poziom hałasów nie przekraczał warunków dopuszczalnych w określonych przepisach. W zakresie naruszenia zaskarżonym wyrokiem art. 35 ust 1 Prawa budowlanego pełnomocnik skarżących przywołał okoliczność, iż zgodnie z opinią rzeczoznawcy budowlanego nadbudowa budynku zlokalizowanego na działce nr [...] spowodowała zmianę warunków technicznych dotyczących komina na budynku parterowym zlokalizowanym na działce ewidencyjnej nr [...]. W skutek powstałej nadbudowy komin budynku parterowego zlokalizowanego na działce nr [...], należącej do skarżących, przestał spełniać wymagania techniczne. Uzgodnienie w zakresie nadbudowy istniejącego komina budynku parterowego ponad krawędź nadbudowanego budynku na działce [...] powinno wchodzić w zakres projektu budowlanego i późniejszej realizacji nadbudowy budynku na działce [...]. Ta okoliczność w ocenie skarżących powoduje, że nie sposób zgodzić się z twierdzeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, iż wymagania formalne określone w wyżej powołanych przepisach zostały przez inwestora spełnione, gdyż inwestor w przedstawionym przez siebie projekcie nie uwzględnił uzgodnień w zakresie nadbudowy istniejącego komina budynku parterowego działki nr [...] ponad krawędź nadbudowanego budynku działki nr [...]. Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi odrzucił skargę kasacyjną T. S. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 P.p.s.a.), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Przedmiotem postępowania administracyjnego w tej sprawie była nadbudowa budynku, w którym znajduje się myjnia samochodowa o jedną kondygnację z przeznaczeniem części nadbudowanej na suszarnię dywanów, część magazynową, pokój śniadań, hol i łazienkę. Skarżąca K. S. zarzuciła naruszenie przez Sąd I instancji art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż jej interes w zakresie ochrony przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas i wibracje oraz ochrony przed zanieczyszczeniami powietrza, wody i gleby został należycie zabezpieczony. W ocenie strony skarżącej, sama myjnia samochodowa prowadzona na działce sąsiedniej, jak również jej nabudowana część stanowi źródło immisji, które zakłócają spokój sąsiadów oraz mogą stwarzać zagrożenie dla ich zdrowia. Skarżący wskazali w szczególności na hałas i wibracje, które będą wytwarzane przez maszyny służące do suszenia dywanów oraz na związane z praniem dywanów odprowadzanie ścieków zawierających środki chemiczne, co może spowodować zanieczyszczenie gleby na ich działce. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazany zarzut skargi kasacyjnej jest nieuzasadniony. Jak wynika z opisu technologii planowanych usług zawartego w projekcie budowlanym, inwestor w nadbudowanej części budynku planuje suszyć wyprane dywaniki samochodowe i dywany za pomocą dmuchawy elektrycznej. Czynność prania dywaników samochodowych i większych dywanów będzie odbywać się na dziedzińcu myjni, na istniejącym wieszaku. Po wstępnym odsączeniu z wody dywaniki będą przenoszone ręcznie do suszarni, gdzie dalszy proces suszenia będzie się odbywał w strumieniu ciepłego powietrza. Jak wynika projektu budowlanego oraz z ekspertyzy stanu technicznego istniejącego budynku myjni (k.46 akt administracyjnych) planowana nadbudowa nie wpłynie na zwiększenie poboru wody, ani odpływu ścieków z myjni. Z akt sprawy wynika ponadto, że do tej pory w ramach prowadzonej działalności gospodarczej inwestor świadczył już usługi w postaci prania dywanów i dywany te suszone były przed budynkiem myjni, zatem przeniesienie miejsca realizacji tych usług do suszarni na piętrze budynku nie wpłynie w sposób istotny na ilość odprowadzanych ścieków. W projekcie budowlanym stwierdzono również, że planowania inwestycja nie przyczyni się do powstania uciążliwości w postaci emisji hałasu i wibracji, czym naruszyłaby interesy właścicieli sąsiednich nieruchomości. Zatem budynek został zaprojektowany tak, aby spełniał wymagania techniczne przewidziane w powołanych w skardze kasacyjnej przepisach § 323 ust. 1 i § 324 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Natomiast kwestia ewentualnego przekraczania dopuszczalnych norm hałasu w trakcie użytkowania nadbudowanej części budynku należy do właściwości organów ochrony środowiska, a nie organów architektoniczno-budowalnych. Nie może prowadzić do uchylenia zaskarżonego wyroku również zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, iż wszystkie wymagania formalne określone w powyższym przepisie zostały przez inwestora spełnione, pomimo iż inwestor nie przedstawił uzgodnień w zakresie nadbudowy istniejącego komina budynku parterowego położonego na działce nr [...] ponad krawędź nadbudowanego budynku działki nr [...]. Przedstawiony zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, sformułowany zresztą dopiero na etapie postępowania kasacyjnego, nie mógł być przedmiotem merytorycznej oceny Naczelnego Sądu Administracyjnego. Z art. 176 p.p.s.a. wynika, że skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Nieodzownym elementem konstrukcyjnym skargi kasacyjnej jest m.in. wskazanie podstaw kasacyjnych oraz ich uzasadnienie. Przez przytoczenie podstawy kasacyjnej należy rozumieć wskazanie konkretnej jednostki redakcyjnej określonego aktu prawnego. Skarga kasacyjna powinna być tak zredagowana, aby nie stwarzała wątpliwości interpretacyjnych. W rozpoznawanej skardze kasacyjnej podniesiono bardzo ogólny zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, nie wskazując, który punkt tego przepisu został naruszony i jakiego przepisu wynika konieczność dokonania przez organ uzgodnienia, o którym mowa w podniesionym zarzucie. Nie wskazano również żadnych przepisów techniczno-budowalnych, z których wynikałoby, iż planowana nadbudowa budynku myjni spowoduje, iż stan techniczny budynku skarżącej w zakresie komina będzie niezgodny z prawem. Nie jest zaś rolą Naczelnego Sądu Administracyjnego precyzowanie zarzutów skargi kasacyjnej i ustalanie, które przepisy zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, zostały naruszone. Mając na uwadze powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.