III SAB/Wr 877/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Wanda Wiatkowska-Ilków, Sędziowie Asesor WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), Sędzia NSA Mirosława Rozbicka-Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale III na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 3 listopada 2020 r. sprawy ze skargi O.M. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę D. w sprawie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę I. stwierdza, że Wojewoda D. przewlekle prowadzi postępowanie z wniosku strony skarżącej z dnia 18 października 2018 r.; II. stwierdza, że przewlekłe prowadzenie postępowania, o którym mowa w punkcie I wyroku, ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa; III zobowiązuje Wojewodę D. do rozpoznania wniosku strony skarżącej z dnia 18 października 2018 r. w terminie 30 dni od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; IV. przyznaje od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.500 (słownie: jeden tysiąc pięćset) złotych; V. oddala dalej idącą skargę; VI. zasądza od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Pismem z dnia 18 czerwca 2020 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 30 czerwca 2020 r.) skarżący O. M. (dalej: skarżący, strona, wnioskodawca) wniósł skargę przewlekłe prowadzenie przez Wojewodę D. postępowania z wniosku skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że wniosek o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę został złożony w dniu 18 października 2018 r. Do dnia wniesienia skargi, mimo przedłożenia niezbędnych dokumentów, strona nie otrzymała decyzji, jak również, nie została poinformowana o tym, że rozpatrzenie wniosku nastąpi w terminie późniejszym niż oznaczony w piśmie z dnia 13 września 2019 r. Zdaniem strony, sposób prowadzenia postępowania w sprawie narusza art. 12 k.p.a., art. 35 § 1 i 3 k.p.a. oraz art. 36 § 1 k.p.a. W dalszej części skargi skarżący przedstawił, funkcjonujące w orzecznictwie sądowym, rozumienie stanu przewlekłości postępowania podkreślając, że pojęcie to obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, a nadto także, nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Zdaniem strony, zaistniała przewlekłość nosi cechy rażącego naruszenia prawa. Odwołując się do orzecznictwa skarżący podniósł, że przy ocenie stanu przewlekłości o charakterze kwalifikowanym należy mieć na uwadze zarówno czas oczekiwania na wydanie decyzji, jak i bierność i ignorancję organu administracji publicznej. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o: 1) stwierdzenie, że Wojewoda D. dopuścił się przewlekłości w załatwieniu sprawy zainicjowanej wnioskiem skarżącego o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP; 2) stwierdzenie, że przewlekłość ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa; 3) zobowiązanie organu do załatwienia wniosku strony w terminie 14 dni od daty otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi sprawy; 4) przyznanie od organu na rzecz strony skarżącej sumy pieniężnej w kwocie 10.000 zł, zgodnie z art. 149 § 2 w zw. z art. 154 § 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a); 5) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym, kosztów wpisu od skargi oraz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z opłatą skarbową; 6) skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 p.p.s.a. Uzasadniając żądanie przyznania sumy pieniężnej w wysokości objętej skargą skarżący podniósł m.in., że został pozbawiony możliwości planowania swojego życia rodzinnego, osobistego oraz zawodowego na terytorium RP. Żyje w ciągłej niepewności. Nie może korzystać ze swobodnego przemieszczania się na terytorium RP i poza jej granicami. Jest niewiarygodny dla instytucji bankowych, co uniemożliwia mu zaciągnięcie zobowiązań kredytowych. Nie ma możliwości rejestracji pojazdu. W odpowiedzi na skargę Wojewoda D. wniósł o jej oddalenie. Wyjaśnił, że podstawową przyczyną przedłużającego się w sprawie postępowania jest dysproporcja pomiędzy posiadanymi możliwościami finansowo-kadrowymi, a skalą wniosków tego rodzaju do organu. W tym kontekście wskazał, że wielokrotny przyrost wniosków, przy – niestety – nieadekwatnym wzmocnieniu kadrowym i technicznym urzędów wojewódzkich powoduje narastanie liczby spraw oczekujących na rozpatrzenie, wpływając tym samym na znaczne zakłócenie płynności prowadzonych postępowań i powoduje opóźnienia w podejmowaniu kolejnych czynności procesowych w sprawie. Dodał, że – wynikające z nadmiernego obciążenia – opóźnienia występujące w jednej sprawie, częstokroć mają negatywny wpływ na termin rozpatrywania kolejnych wniosków. Przy rozpatrywaniu wniosków obowiązuje bowiem kolejność ich wpływu do urzędu. Zdaniem organu, podniesione okoliczności, przy uwzględnieniu faktu epidemii COVID-19 (która zdezorganizowała funkcjonowanie całego państwa i jego organów), nie dają podstaw do stwierdzenia, że sposób prowadzenia w sprawie (dłuższy niż przewidziany w art. 35 § 1-3 k.p.a.) nosi cechy rażącego naruszenia prawa. W rozwinięciu tej argumentacji organ stwierdził, że obiektywne okoliczności takie jak – trudna sytuacja kadrowa, znaczna ilość postępowań administracyjnych oraz duża liczba spraw przypadających na jednego pracownika nie są obojętne z punktu widzenia zasadności skargi na przewlekłość, czy bezczynność organów w postępowaniu administracyjnym. Dodatkowo podniósł, że z uwagi na COVID-19 oraz wprowadzone w związku z tym uregulowania prawne, okres od 14 marca 2020 r. do 23 maja 2020 r. (włącznie) nie może być uwzględniany przy ocenie terminowości pracy organów. Odnosząc się do zawartego w skardze żądania przyznania sumy pieniężnej Wojewoda D. zaznaczył, że przyznanie sumy pieniężnej o której mowa w art. 149 § 2 p.p.s.a. nie stanowi bezpośredniej konsekwencji stwierdzenia przewlekłości postępowania, lecz jest uprawnieniem dyskrecjonalnym sądu, z którego należy korzystać, jeżeli realia sprawy są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia ochrony praw strony. Nadmienił, że jej przyznanie powinno być zastrzeżone jedynie dla wyjątkowych, indywidualnych przypadków, uzasadnionych szczególnie ewidentnymi i zawinionymi uchybieniami zasad efektywnego i terminowego działania organu w załatwieniu sprawy. Organ podniósł również, że suma pieniężna przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. nie ma charakteru odszkodowawczego i nie może służyć wyrównaniu szkody w rozumieniu przepisów prawa cywilnego. Zwrócił uwagę, że skarga strony nie zawiera uzasadnienia dla tak wygórowanego żądania sumy pieniężnej, operując ogólnymi stwierdzeniami, że "skarżący pozostaje nieautentyczny w społeczeństwie", czy, że " poniósł relewantne i obiektywne straty ekonomiczne oraz społeczne". W piśmie procesowym z dnia 20 sierpnia 2020 r. skarżący zawarł polemikę ze stanowiskiem organu przedstawionym w odpowiedzi na skargę. W ramach tej polemiki podniósł, że sprawa została wszczęta 18 października 2018 r., a nie w dacie rozpoczęcia, czy też trwania okresu pandemii. Wykorzystywanie zatem sytuacji pandemicznej w kraju jako próby sanowania występującej od miesięcy przewlekłości, pozbawione jest tak jurydycznej, jak i faktycznej podstawy. Skarżący podkreślił, że od czasu złożenia przez niego wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy organ nie podjął jakiejkolwiek czynności w sprawie, pozostając całkowicie biernym i przekraczając wszelkie możliwe ustawowe terminy rozpoznania sprawy. Co istotne, pomimo wyznaczonego terminu zakończenia postępowania na dzień 13 września 2019 r., Wojewoda D. w zakreślonym terminie nie tylko nie zakończył postępowania w sprawie, ale przede wszystkim nie podjął merytorycznych czynności. Podejmując polemikę w zakresie argumentów organu nawiązujących do żądani sumy pieniężnej skarżący podniósł, że wysokość tego zadania uzasadniona jest niemal dwuletnim oczekiwaniem na rozpoznanie wniosku. Nawiązał również do stanowiska wyrażonego w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 14 lutego 2020 r., sygn. akt III SAB/Wr 1180/19, i zawartego tam odwołania do stanowiska ETCP. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Na wstępie warto nadmienić, że merytoryczną kontrolę skargi należało poprzedzić ustaleniem dopuszczalności skargi w warunkach jej wniesienia do sądu administracyjnego przed rozpoznaniem ponaglenia przez organ wyższego stopnia. Zdaniem Sądu, sam tylko fakt poprzedzenia skargi wniesieniem ponaglenia wyczerpuje tryb w rozumieniu art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., a o przedwczesności (niedopuszczalności) tej skargi nie może świadczyć okoliczność, że skarga została złożona przed rozpatrzeniem tego ponaglenia przez organ wyższego stopnia nad organem prowadzącym postępowanie. Sąd podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt I GSK 957/19 (CBOSA), w myśl którego, skarga na przewlekłość (bezczynność) może być wnoszona niezależnie od tego, czy organ wyższego stopnia rozpatrzy ponaglenie oraz niezależnie od tego, czy jego stanowisko będzie pozytywne lub negatywne (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 października 2013 r. I OZ 893/13, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 lutego 2016 r. II OSK 326/16, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2012 r. II OSK 1478/12, CBOSA). Innymi słowy, prowadzenie postępowania przez organ na skutek ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 § 1 k.p.a. i wydanie w tym zakresie merytorycznego rozstrzygnięcia stosownie do art. 37 § 6 k.p.a. nie decyduje o wyczerpaniu toku środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2018 r., sygn. akt II OSK 1210/18, CBOSA). Przesłanką wyczerpania środków zaskarżenia, o którym mowa w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. jest bowiem w tym przypadku już samo wniesienie ponaglenia. Nie stwierdzając na tej podstawie formalnych przeszkód do merytorycznego rozpoznania skargi Sąd uznał, że przebieg postępowania administracyjnego w sprawie uzasadnia zarzuty skargi w zakresie przewlekłego prowadzenia przez Wojewodę D. postępowania z wniosku strony o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy i pracę na terytorium RP. Definicję przewlekłości postępowania administracyjnego ustawodawca zawarł w treści art. 37 § 1 pkt 2 k.p.a., stanowiąc, że postępowanie prowadzone w sposób przewlekły to takie postępowanie, które trwa dłużej aniżeli jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Z tak rozumianą przewlekłością będziemy mieć do czynienia m.in. w sytuacji, gdy organ nie załatwia sprawy w terminie (w terminach wynikających z art. 35 k.p.a.), a przy tym, podejmowane przez niego czynności procesowe nie charakteryzują się koncentracją niezbędną w świetle zasady szybkości postępowania (art. 12 k.p.a.), jak również, gdy między poszczególnymi czynnościami organu występują nieusprawiedliwione okresy przerw, które w sumie prowadzą do znaczącego i nieakceptowalnego z punktu widzenia zasad ekonomiki procesowej wydłużenia czasu trwania postępowania. Niewątpliwie, stwierdzenie przewlekłości postępowania uzależnione będzie od konkretnych okoliczności jednostkowej sprawy. W podobnym kierunku cechę przewlekłości postępowania postrzega orzecznictwo sądowe, w którym akcentuje się, że postępowanie przewlekłe to takie postępowanie, którego czas trwania nie znajduje uzasadnienia w świetle zindywidualizowanych okoliczności sprawy, a przez to, narusza prawo strony do rozpoznania sprawy bez nieuzasadnionej zwłoki (postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 grudnia 2010 r., sygn. akt II GPP 5/10, CBOSA). Ocena, czy określone postępowanie trwa dłużej niż jest to konieczne do załatwienia sprawy powinna być poprzedzona analizą zarówno charakteru podejmowanych czynności, jak i stopnia skomplikowania sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt III SAB/Wr 61/18, CBOSA). Warto również w tym miejscu dodać, że przewlekłość postępowania jest stanem obiektywnym, istniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy. A zatem, fakt podjęcia przez organ administracji rozstrzygnięcia kończącego sprawę nie czyni bezprzedmiotowej ani bezzasadnej skargi na przewlekłe prowadzenie konkretnego postępowania. W ocenie Sądu, analiza akt administracyjnych sprawy daje podstawy do stwierdzenia, że Wojewoda D. dopuścił się przewlekłości w załatwieniu sprawy administracyjnej, zainicjowanej złożonym przez stronę wnioskiem. Wniosek strony wpłynął do D. Urzędu Wojewódzkiego we W. w dniu 18 października 2018 r. W dniu [...] lutego 2019 r. strona nadesłała (z własnej inicjatywy) uzupełniającą dokumentację wniosku. W tym samym dniu, złożyła odciski palców. Pierwsze czynności procesowe zmierzające do rozpoznania wniosku organ zainicjował 13 czerwca 2019 r. W tym dniu organ – zainicjował procedurę z art. 109 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2018 r., poz. 2094 ze zm.) oraz skierował do strony pismo, w którym poinformował o przewidywanym terminie zakończenia postępowania w sprawie wyznaczonym na dzień 13 września 2019 r., oraz, działając na podstawie art. 50 k.p.a., wezwał stronę do uzupełnienia dokumentacji wniosku poprzez przedłożenie – w terminie 14 dni – dokumentów wskazanych w tym piśmie. Jak również wynika z akt administracyjnych, 2 lipca 2019 r. organ otrzymał nadesłane – w ramach uzupełnienia dokumentacji wniosku – umowę o świadczenie usług z dnia [...] czerwca 2018 r., certyfikat z dnia [...] września 2017 r. oraz korektę wniosku w części B, a nadto, nową umowę najmu lokalu mieszkalnego (zawartą [...] lipca 2019 r.). Nadesłaną dokumentację strona uzupełniła w dniu 6 sierpnia 2019 r. przesyłając druki ZUS. Pismem z dnia 13 marca 2020 r. (z odnotowanym wpływem do organu 18 marca 2020 r.) skarżący poinformował organ, że zakończył współpracę z dotychczasowym pracodawcą i zaczął współpracę z "A" sp. z o.o. sp. k. wraz z tym oświadczeniem skarżący przedłożył m.in. załącznik nr 1 do wniosku (w którym uwzględniono okoliczność zmiany pracodawcy), wyciąg KRS pracodawcy wraz z upoważnieniami do reprezentacji spółki, informację starosty z dnia 18 lutego 2020 r. W dniu 16 czerwca 2020 r. skarżący nadesłał informację starosty na temat możliwości zaspokojenia potrzeb kadrowych podmiotu powierzającego wykonanie pracy cudzoziemcowi z dnia 1 czerwca 2020 r. Pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. (z odnotowanym wpływem do organu w dniu 10 czerwca 2020 r.) skarżący wniósł ponaglenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Ponaglenie to zostało przekazane do organu wyższego stopnia w dniu 7 lipca 2020 r. Przedstawiona wyżej charakterystyka przebiegu postępowania w sprawie uzasadnia zawarty w skardze zarzut dotyczący przewlekłości postępowania, które na skutek opieszałych działań organu trwa dużej aniżeli jest to niezbędne do załatwienia sprawy. O przewlekłości postępowania świadczy już sama tylko okoliczność, że pierwsze czynności procesowe w sprawie zmierzające do merytorycznego rozpoznania wniosku organ podjął po blisko 8 miesiącach od złożenia wniosku. Przy czym, jedną z nich, było zwrócenie się do właściwych organów w trybie art. 109 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach, co stanowi standardową standardowa, a zarazem obligatoryjną procedurą w sprawach tego rodzaju, która powinna być uruchamiana bez zbędnej zwłoki, także z powodów dla których została przewidziana. Stwierdzony stan przewlekłości jedynie potwierdza dalsza analiza sposobu prowadzenia postępowania w sprawie, albowiem, pomimo przedłużenia terminu zakończenia postępowania do dnia 13 września 2019 r., do czasu upływu tego terminu organ nie tylko nie zakończył sprawy, ale i nie ocenił dokumentów jakie strona nadesłała w odpowiedzi na wezwanie z dnia 13 czerwca 2019 r. Okoliczność, iż strona w marcu 2020 r. poinformowała organ o zmianie pracodawcy nie może w tym przypadku stanowić usprawiedliwienia organu przed zarzucaną mu przez stronę i wynikającą z akt sprawy przewlekłością. Uzupełniająco należy dodać, że bez wpływu na ocenę wystąpienia przewlekłości kontrolowanego postępowania pozostają również przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm., dalej ustawa COVID-19; (w tym art. 15 zzs ust. 11 uchylony przez art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. (Dz.U.2020.875) zmieniającej ww. ustawę z dniem 16 maja 2020 r.). Niezależnie bowiem od ogłoszonego na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej: z dniem 14 marca 2020 r. stanu zagrożenia epidemicznego w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1, Dz.U. 2020, poz. 433) obowiązującego do 20 marca 2020 r. (Dz.U. 2020, poz. 490), a następnie ogłoszonego od 20 marca 2020 r. do odwołania stanu epidemii w związku z zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 (§ 1, Dz.U. 2020, poz. 491) i konsekwencji wynikłych z przepisu art. 15zzs ust. 11, który wszedł w życie 31 marca 2020 r. (art. 15zzs dodany został przez art. 1 pkt 14 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. (Dz.U.2020.568) zmieniającej ustawę COVID 19 ustawę z dniem 31 marca 2020 r.) – stan przewlekłości w sprawie wystąpił jeszcze przed ogłoszeniem stanu epidemii oraz przed wejściem w życie art. 15 zzs wspomnianej ustawy. Uzupełniająco już tylko należy dodać, że do przewlekłości doszło także na etapie przekazywania ponaglenia do organu wyższej instancji, albowiem obowiązek ten organ zrealizował z uchybieniem W sumie, w sprawie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a., art. 12 k.p.a., art. 35 § 3 k.p.a. oraz art. 37 § 4 k.p.a. Dodatkowo należy wspomnieć, że normę z art. 36 k.p.a. organ zrealizował po kliku miesiącach od upływu ustawowych terminów załatwienia sprawy o jakich mowa w art. 35 § 3 k.p.a. Powyższe niewątpliwie naruszało zasadę pogłębiania zaufania do organów administracji publicznej o jakiej traktuje art. 8 § 1 k.p.a. W świetle zaistniałych okoliczności Sąd stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłości w prowadzonym postępowaniu, o czym, na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a. orzeczono jak w pkt I sentencji wyroku. Biorąc pod uwagę czas trwania postępowania, jak i opisaną wyżej postawę organu, Sąd uznał (w pkt II sentencji wyroku), że przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.), przez które należy rozumieć oczywiste naruszenie obowiązku wynikającego z przepisów prawa. Sąd podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia z dnia 25 czerwca 2019 r., sygn. akt II SAB/Ol 21/19 (CBOSA), że dokonując oceny, czy naruszenie prawa jest rażące, należy wziąć pod uwagę nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie, braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ, dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Sąd ma na uwadze to, że na sprawność działania Wojewody niewątpliwie wpływa jego obiektywnie trudna sytuacja związana z ogromnym napływem wniosków składanych przez cudzoziemców. Jednakże sytuacja ta od dłuższego już czasu nie ulega żadnej poprawie, co powoduje zaistnienie zdarzeń, które są nie do zaakceptowania w państwie prawa. Sposób prowadzenia postępowania w sprawie w sposób oczywisty podważa zaufanie jednostki do organów administracji publicznej i przeczy procesowym obowiązkom organu w zakresie szybkości postępowania i dążenia do załatwienia sprawy bez zbędnej zwłoki. W sprawie, w której strona oczekuje na rozpoznanie wniosku od 18 października 2018 r., niewątpliwie zaistniała przewlekłość nosiła cechy kwalifikowanego naruszenia prawa. Wypada w tym miejscu podkreślić, że ocenę kwalifikowanego naruszenia prawa uzasadniała charakterystyka prowadzonego postępowania jeszcze przed ogłoszeniem stanu pandemii z powodu COVID-19. Wobec braku informacji o zakończeniu postępowania w sprawie Sąd działając na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a. zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie trzydziestu dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt III sentencji wyroku). Działając na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Sąd przyznał stronie skarżącej sumę pieniężną w wysokości 1.500 zł (pkt IV sentencji wyroku) uznając, że kwota ta w sposób dostateczny zrekompensuje dolegliwości związane z długim oczekiwaniem na rozpoznanie wniosku. Na wysokość przyznanej sumy pieniężnej wpłynął czas oczekiwania na rozpoznanie wniosku, a także, utrwalona w Sądzie praktyka przyznawania wysokości sum pieniężnych w podobnych sprawach. Należy dodać, że przyznawana na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. suma pieniężna nie zastępuje zadośćuczynienia za krzywdę wynikającą z naruszenia dóbr osobistych, lecz stanowi swego rodzaju zryczałtowaną rekompensatę przyznawaną stronie przez sąd administracyjny za negatywne przeżycia wynikające z bezczynności organu lub przewlekłego prowadzenia postępowania (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 27 listopada 2019 r., sygn. akt II SAB/Go 188/19, CBOSA). Zasądzenie sumy pieniężnej stanowi uprawnienie dyskrecjonalne sądu (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 13 listopada 2019 r., sygn. akt IV SAB/Po 207/19, CBOSA). Ponieważ strona żądała wyższej sumy pieniężnej sąd uznał, że w pozostałym zakresie skargę należało oddalić na podstawie art. 151 p.p.s.a. (pkt. V sentencji wyroku). O kosztach postępowania (punkt VI wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną od Wojewody D. na rzecz strony skarżącej, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, sumę 597 zł składają się – kwota 100 zł uiszczona tytułem wpisu sądowego od skargi, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł, ustalone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800) w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł.