II GSK 2335/11

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Urszula Raczkiewicz po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M. Sp. z o.o. w K. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 6 września 2011 r. sygn. akt III SA/Wr 299/11 w sprawie ze skargi M. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego w sprawie urządzania i prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych postanawia: oddalić skargę kasacyjną UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 299/11, Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. umorzył postępowanie wszczęte skargą M. Sp. z o.o. w K. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] maja 2011 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia postępowania odwoławczego. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał, że Dyrektor Izby Celnej we W. postanowieniem z 5 maja 2011 r. utrzymał w mocy swoje wcześniejsze postanowienie odmawiające zawieszenia postępowania odwoławczego uruchomionego wniesieniem odwołania od decyzji Dyrektora Izby Celnej we W. z 12 maja 2010 r. w przedmiocie udzielenia skarżącej zezwolenia na prowadzenie działalności gier na automatach o niskich wygranych. Organ wskazał w zaskarżonym postanowieniu, że wynik postępowania prowadzonego przez Prokuraturę Apelacyjną w B., na które powoływała się skarżąca we wniosku o zawieszenie, nie wpływa wprost na wynik postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. umarzając postępowanie w sprawie ze skargi na powyższe postanowienie podniósł, że zasadnicze znaczenie miał fakt ostatecznego zakończenia merytorycznego postępowania w sprawie, decyzją Dyrektora Izby Celnej we W. z [...] kwietnia 2011 r., w której to utrzymano w mocy decyzję z [...] maja 2010 r. Istotny jest również fakt zaskarżenia ostatecznej decyzji do WSA we W. Sąd wskazał, że zaskarżone postanowienie rozstrzygające negatywnie wniosek o zawieszenie postępowania odwoławczego, dotyczyło wyłącznie kwestii proceduralnej, związanej z tokiem postępowania administracyjnego i jako takie nie dotyczyło istoty sprawy, a także nie wybiegało poza ramy postępowania, w którym zostało wydane. Natomiast instytucja odmowy zawieszenia postępowania administracyjnego, jak i zawieszenia postępowania administracyjnego może być stosowana tylko wtedy, gdy prowadzone jest inne jurysdykcyjne postępowanie administracyjne, będące postępowaniem "głównym". Sąd stwierdził, że w rozpoznawanej sprawie w dacie orzekania w przedmiocie zawieszenia postępowania w sprawie, zapadła już ostateczna decyzja administracyjna kończąca postępowanie odwoławcze, którego zawieszenia domagała się skarżąca. Wobec tego WSA we W. na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.) umorzył postępowanie sądowoadministracyjne. Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła M. Sp. z o.o. domagając się jego uchylenia w całości i przekazanie sprawy WSA we W. do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia kosztów postępowania. Na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie procedury, tj. bezzasadne zastosowanie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. w sytuacji, gdy zgodnie z regulacją art. 3 § 1 pkt 2 p.p.s.a. w zw. z art. 201 § 3 Ordynacji podatkowej stronie bez wątpienia służy skarga do sądu administracyjnego na postanowienie incydentalne (w przedmiocie zawieszenia postępowania) wydane w związku z postępowaniem głównym, szczególnie że od daty skargi (27 maja 2011 r.) do daty wydania zaskarżanego orzeczenia umarzającego (6 września 2011 r.) nie zaistniała żadna taka okoliczność, która uzasadniałaby twierdzenie, iż w trakcie postępowania sądowego przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. W uzasadnieniu kasator podniósł, że zaskarżone postanowienie z 5 maja 2011 r. wydane zostało poza postępowaniem głównym, a to dlatego przede wszystkim, że wydane po zakończeniu "głównego" nurtu sprawy. Wobec tego postanowienie to nie było powiązane z żadnym postępowaniem głównym, co powinno skutkować uchyleniem zaskarżonego orzeczenia jako zupełnie nieznanego procedurze. Kasator ponadto wskazał, że WSA we W. rozpoznając sprawę główną pod sygnaturą III SA/Wr 300/11, nie rozpoznał zarzutów związanych z zawieszeniem postępowania, odsyłając w uzasadnieniu do niniejszego postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Nie można zgodzić się z kastorem, że Sąd I instancji niezasadnie umorzył postępowanie sądowe na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania oznacza przerwanie i zakończenie postępowania sądowoadministracyjnego z powodu zaistnienia zdarzeń, które uniemożliwiają osiągnięcie jego celu, albo powodują, że dokonanie przez sąd administracyjny kontroli aktu lub czynności staje się zbędne albo nawet niedopuszczalne (por. T. Woś, H. Knysiak – Molczyk, M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze Lexis-Nexis, Warszawa 2008, s. 579). W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia z sytuacją w której dokonanie przez sąd administracyjny kontroli zaskarżonego aktu staje się zbędne. Należy bowiem zgodzić się z Sądem I instancji, że orzekanie przez Sąd o zawieszeniu postępowania administracyjnego, po wydaniu przez organ decyzji kończącej to postępowanie, nie miało już dla sprawy żadnego znaczenia i przez to stało się bezprzedmiotowe. Należy również stwierdzić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. w wyroku z 20 września 2011 r., sygn. akt III SA/Wr 300/11 wypowiedział się, wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej, na temat zarzutów dotyczących odmowy zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu tego wyroku WSA we W. nie podzielił zarzutów skarżącej odnośnie naruszenia procedury, tj. art. 120, 121 i 122 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 201 § 3 Ordynacji podatkowej, poprzez wydanie merytorycznej decyzji w sprawie, mimo niezakończenia postępowania w sprawie wniosku o zawieszenie postępowania odwoławczego. Sąd ten zbadał zatem zarzut dotyczący prowadzenia procedury administracyjnej przez organ i wypowiedział się na temat wpływu podnoszonych naruszeń na wynik sprawy. Zatem w związku z wniesioną do Sądu skargą w sprawie głównej oraz wydaniem wyroku w tej sprawie w dniu 20 września 2011 r., postępowanie w sprawie incydentalnej stało się bezprzedmiotowe. Badanie bowiem ewentualnego wpływu podnoszonych zarzutów, dotyczących postępowania incydentalnego dotyczącego zawieszenia postępowania, może być badane w postępowaniu głównym. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał za bezpodstawny zarzut naruszenia art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. przez bezzasadne jego zastosowanie i na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.