I SA/Gl 575/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędziowie WSA Agata Ćwik-Bury (spr.), Dorota Kozłowska, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 27 października 2020 r. sprawy ze skargi S. D. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości oddala skargę. UZASADNIENIE 1. S. D. (dalej: skarżący, podatnik) wniósł skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: Kolegium) z dnia [...] r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta M. (dalej: Prezydent) Nr [...] z dnia [...] r. w sprawie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. 2. Postępowanie przed organami podatkowymi. 2.1. Skarżący w oparciu o art. 59 § 1ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2020 poz.1427, dalej: u.p.e.a.) pismem z dnia 14 stycznia 2020 r. wniósł o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem niego w oparciu o tytuły wykonawcze, z uwagi na to, że z dniem 1 stycznia 2019r. przedawniło się zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za lata 2013, 2012, 2011 i 2010. Uzasadniając wniosek wskazał, że organ egzekucyjny zastosował względem niego po raz pierwszy środki egzekucyjne: zajęcie wierzytelności w A sp. z o.o. w dniu [...] r., zajęcie świadczenia emerytalnego podatnika w dniu [...] r., zajęcie świadczenia emerytalnego podatnika w dniu [...] r. Zdaniem skarżącego ostatnie prawidłowe zajęcie było dnia [...] r., gdyż zajęcie z [...] r. było już zajęciem drugim tego samego środka egzekucyjnego. Wobec tego od 1 stycznia 2019r. organ podatkowy powinien nie tylko umorzyć podatek od nieruchomości za 2013 rok, ale również zobowiązania powstałe przed 2013 r. 2.2. Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] r. Prezydent odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego względem skarżącego. Uznając, iż nie zaszły okoliczności, o których mowa w art. 59 § 1 u.p.e.a.. 2.3. Na ww. postanowienie skarżący, wnosząc o uchylenie zaskarżonego postanowienia, podniósł zarzuty: 1) błędnego ustalenia stanu faktycznego; 2) naruszenia art. 19 ust. 2 u.p.e.a.; 3) naruszenia art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2020 poz.1325 dalej: o.p.; 4) z ostrożności procesowej – zarzut dotyczący hipoteki - organ w ogóle nie odniósł się do kwestii czy zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką przedawniają się na zasadach ogólnych. W uzasadnieniu zażalenia wskazał m.in., iż nie można mówić o zastosowaniu środka w postaci zajęcia wierzytelności wobec A sp. z o.o. w dniu [...] r. gdyż organ uchylił to zajęcie w dniu [...] r. 2.4. Rozpatrując zażalenie Kolegium stwierdziło, iż zaskarżone postanowienie organu pierwszej instancji jest zgodne z prawem i utrzymało je w mocy. W uzasadnieniu wskazało, iż jak wynika z akt sprawy względem podatnika była prowadzona egzekucja na podstawie tytułów wykonawczych, gdzie we wszystkich postępowaniach egzekucyjnych zastosowano środek egzekucyjny, tj. zajęto wierzytelność z tytułu umowy dzierżawy w A sp. z o.o. na podstawie zawiadomienia z dnia [...] r. Oznacza to, że zgodnie z art. 70 § 4 o.p. bieg terminu przedawnienia został w tym dniu przerwany i od dnia następnego po nim zaczął biec na nowo. Odnosząc się zaś do argument skarżącego, iż nie można mówić o zastosowaniu środka w postaci zajęcia wierzytelności wobec A sp. z o.o. w dniu [...] r. gdyż organ uchylił to zajęcie w dniu [...] r. Kolegium uznało go za bezzasadny. Bowiem fakt, iż organ egzekucyjny, na wniosek podatnika, z dniem [...] r. zwolnił z egzekucji zajętą wierzytelność nie może służyć niwelowaniu skutków dokonanych już czynności egzekucyjnych. W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano doszło do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności i w związku z tym doszło do powstania kosztów egzekucyjnych. Późniejsze zwolnienie wierzytelności spod zajęcia nie niweczy skutków dokonanego zajęcia. Kolegium zaznaczyło, iż w świetle powyższego przyjąć należy, że w stosunku do należności objętych wskazanymi tytułami wykonawczymi zostały zastosowane dwa środki egzekucyjne, o których podatnik został powiadomiony i które skutecznie przerwały bieg terminu przedawnienia. Data ostatniego zastosowanego środka egzekucyjnego (zajęcie wierzytelności w dniu [...] r.) spowodowała, że termin przedawnienia zobowiązań upływa z dniem 9 czerwca 2021r. 3. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. 3.1. W skardze ww. na postanowienie skarżący zarzucił naruszenie prawa procesowego, tj. art. 188 o.p., błędne ustalenie stanu faktycznego oraz naruszenie art. 70 o.p. Podnosząc powyższe wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości postanowienia. W uzasadnieniu skarżący wskazał, iż Kolegium w ogóle nie odniosło się do wniosków dowodowych zawartych w zażaleniu, w zakresie przeprowadzenia dowodu z zeznań strony, na okoliczność pobierania kwot z wierzytelności przez organ podatkowy pierwszej instancji. Ponadto skarżący nie zgodził się jakoby zajęcie wierzytelności w dniu [...] r. było pierwszym zastosowaniem środka egzekucyjnego w rozumieniu art. 70 § 4 o.p. wskazując, iż do pierwszego zastosowania środka egzekucyjnego doszło 22 listopada 2006 r. (por. uchwała NSA z dnia 3 czerwca 2013r., I FPS 6/12). 3.2. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Ponadto Kolegium wskazało, iż zarzut naruszenia art. 188 o.p. jest nieuzasadniony, bowiem zażalenie skarżącego nie zawierało wniosku o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony. Niezależnie od powyższego Kolegium zauważyło, że w sprawie nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dowodu z przesłuchania strony. 4. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 4.1. Skarga okazała się niezasadna. 4.2. Zadaniem sądu administracyjnego jest zbadanie prawidłowości zastosowania przez organy administracji przepisów obowiązującego prawa, zarówno prawa materialnego, jak też przepisów postępowania. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dające podstawę do wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Ponadto zgodnie natomiast z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (który to wyjątek nie ma w niniejszej sprawie zastosowania). 4.3. Kontroli Sądu podlegało postanowienie Kolegium odmawiające umorzenia postępowania egzekucyjnego w sprawie zaległości z tytułu podatku od nieruchomości. Sąd kontrolując legalność zaskarżonego postanowienia we wskazanych wyżej granicach doszedł do przekonania, że nie narusza ono prawa w stopniu powodujących konieczność jego eliminacji z obrotu prawnego. 4.4. Na wstępie wskazać należy, iż zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne umarza się: 1) jeżeli obowiązek został wykonany przed wszczęciem postępowania; 2) jeżeli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeżeli obowiązek nie istniał; 3) jeżeli egzekwowany obowiązek został określony niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa; 4) gdy zachodzi błąd co do osoby zobowiązanego łub gdy egzekucja nie może być prowadzona ze względu na osobę zobowiązanego; 5) jeżeli obowiązek o charakterze niepieniężnym okazał się niewykonalny; 6) w przypadku śmierci zobowiązanego, gdy obowiązek jest ściśle związany z osobą zmarłego; 7) jeżeli egzekucja administracyjna lub zastosowany środek egzekucyjny są niedopuszczalne albo zobowiązanemu nie doręczono upomnienia, mimo iż obowiązek taki ciążył na wierzycielu; 8) jeżeli postępowanie egzekucyjne zawieszone na żądanie wierzyciela nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania; 9) na żądanie wierzyciela; 10) w innych przypadkach przewidzianych w ustawach. Zgodnie z przepisem art. 59 § 2 tej ustawy, postępowanie egzekucyjne może być umorzone w przypadku stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Stosownie do przepisu art. 59 § 3 ustawy egzekucyjnej, w przypadkach, o których mowa w § 1 i 2, organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4 tej ustawy. Na podstawie § 4 powołanego przepisu, postanowienie, o którym mowa w § 3, wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu. Zgodnie zaś z § 5 art. 59 ustawy egzekucyjnej, na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym. Z powołanych przepisów wynika, że wystąpienie zdarzeń określonych w przepisie art. 59 § 1 ustawy egzekucyjnej, obliguje organ egzekucyjny do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Istotą umorzenia postępowania jest jego przerwanie, uchylenie dokonanych czynności egzekucyjnych oraz rozstrzygnięcie o nieprowadzeniu już postępowania. Instytucja ta kończy postępowanie egzekucyjne z przyczyn natury formalnej, gdy w danej, konkretnej sytuacji zaistniałej w jego toku, wykonanie obowiązku przez zobowiązanego jest niemożliwe lub niedopuszczalne. W takiej sytuacji administracyjne postępowanie egzekucyjne nie skutkuje realizacją tytułu wykonawczego i zaspokojeniem wierzyciela. 4.4. W realiach rozpoznawanej sprawy skarżący wskazał na przesłankę wynikająca z art. 59 § 1 pkt 2 u.p.e.a., albowiem pismem z dnia 23 grudnia 2019r. uzupełnionym pismem z dnia 14 stycznia 2020r. skarżący zwrócił się o umorzenie i postępowania egzekucyjnego prowadzonego w oparciu o wskazane tytuły wykonawcze, z uwagi na to, że z dniem 1 stycznia 2019r. przedawniło się zobowiązanie z tytułu podatku od nieruchomości za łata 2013, 2012, 2011 i 2010. Odnosząc się do pierwszego podniesionego w skardze zarzutu wskazać należy, iż zgodnie z art. 18 u.p.e.a. jeżeli przepisy niniejszej ustawy nie stanowią inaczej, w postępowaniu egzekucyjnym mają odpowiednie zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Powyższe sprawia, że zarzut naruszenia art. 188 o.p. w istocie dotyczy naruszenia art. 78 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 poz.256 zwanej dalej: k.p.a.). Zgodnie z § 1 tego przepisu żądanie strony dotyczące przeprowadzenia dowodu należy uwzględnić, jeżeli przedmiotem dowodu jest okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W § 2 wskazano, iż organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania (§ 1), które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Skarżący - jak twierdzi - wniósł w zażaleniu na postanowienie Prezydenta wniosek o przeprowadzenia dowodu z zeznań strony, na okoliczność pobierania kwot z wierzytelności (czynsz) przez organ pierwszej instancji. Ponadto organ podatkowy w 2010 r., 2011 r., 2012 r., 2013 r., dokonał zajęcia wierzytelności, a zajęcie z dnia [...] nie było pierwszym zajęciem. Zdaniem Sądu powyższy zarzut uznać należy za nietrafny, albowiem okoliczność, iż pierwszym zastosowanym środkiem egzekucyjnym w sprawie było zajęcie wierzytelności z tytułu umowy dzierżawy w A sp. z o.o. w dnu [...] r. zostało potwierdzone innymi dowodami w niniejszej sprawie. Tym samym nie zachodziła przesłanka, o której mowa w art. 78 § 1 k.p.a., powodująca konieczność przeprowadzenia zawnioskowanego dowodu. 4.5. Kolejne zarzuty sprowadzają się w istocie do tej samej kwestii - kwestionowania, iż zastosowanie środka egzekucyjnego z dnia [...] r. było pierwszym zajęciem w sprawie, co za tym idzie ustalenia przez organ nieprawidłowego terminu przerwania biegu przedawnienia, o którym mowa art. 70 § 4 o.p. Zdaniem skarżącego do przerwania biegu przedawnienia w niniejszej sprawie doszło z dniem [...] r., a nie jak wskazano w zaskarżonym postanowieniu z dniem [...] r. Tym samym skarżący twierdzi, iż zgodnie z art. 59 § 1 u.p.e.a. postępowanie egzekucyjne powinno zostać względem niego umorzone. Sąd nie podziela prezentowanego przez skarżącego stanowiska. W tych ramach wskazać należy, iż zgodnie z art. 70 § 1 o.p. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Jednym ze zdarzeń rzutujących na bieg terminu przedawnienia jest zastosowanie środka egzekucyjnego. Art. 70 § 4 o.p. stanowi bowiem, że bieg tego terminu zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny. Regulacja zawarta w przywołanym art. 70 § 4 o.p. jednoznacznie wskazuje, że warunkami koniecznymi, a jednocześnie wystarczającymi do przerwania biegu terminu przedawnienia na tej podstawie są: zastosowanie środka egzekucyjnego i zawiadomienie o tym fakcie podatnika, przy czym obie te czynności powinny nastąpić przed upływem terminu przedawnienia zobowiązania. Przez zastosowanie środka egzekucyjnego należy rozumieć, w świetle art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., egzekucję z pieniędzy, z wynagrodzenia za pracę, ze świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego, ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej, z rachunków bankowych, z innych wierzytelności pieniężnych, z praw z instrumentów finansowych zapisanych na rachunku papierów wartościowych lub innym rachunku, oraz z wierzytelności z rachunku pieniężnego służącego do obsługi takich rachunków, z papierów wartościowych niezapisanych na rachunku papierów wartościowych, z weksla, z autorskich praw majątkowych i praw pokrewnych oraz z praw własności przemysłowej, z udziału w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością, z pozostałych praw majątkowych, z ruchomości oraz z nieruchomości. Podkreślić także należy, że Sąd podziela reprezentowany w orzecznictwie i doktrynie pogląd, że art. 70 § 4 o.p. umożliwia wielokrotne przerywanie biegu terminu przedawnienia. Każdorazowe zastosowanie środka egzekucyjnego, o którym podatnik został powiadomiony, skutkuje bowiem przerwaniem biegu pięcioletniego terminu (zob. np. wyrok NSA z 13 lipca 2009 r., sygn. akt: I FSK 476/08, niepubl.; wyrok NSA z 14 października 2010 r., sygn. akt: III FSK 1000/09, niepubl.; uwaga 12 do art. 70, [w:] Ordynacja podatkowa. Komentarz, B. Brzeziński, M. Kalinowski, A. Olesińska, M. Masternak, J. Orłowski, Toruń 2007, s. 542-543). Należy równocześnie dodać, że środki egzekucyjne, które przerywają bieg przedawnienia zobowiązań podatkowych muszą być środkami realnymi i prowadzić do zajęcia składników majątkowych pozostających w dyspozycji dłużnika. Ponadto w sytuacji, gdy organ podatkowy stosuje środek egzekucyjny w celu zaspokojenia należności podatkowej, przerywa on bieg przedawnienia jedynie na pięć lat. Do ponownego przerwania biegu przedawnienia konieczne jest zastosowanie kolejnego środka egzekucyjnego, skierowanego do innego składnika majątkowego dłużnika. Jeśli jednak dłużnik nie ma takiego majątku, zobowiązanie podatkowe, choćby niespełnione, wygaśnie. Takie stanowisko wyraził także Naczelny Sąd Administracyjny, w powołanej przez skarżącego w skardze na poparcie swojego stanowiska w uchwale 7 sędziów z dnia 3 czerwca 2012r. I FPS 6/12. Analizując przebieg dochodzenia od skarżącego zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od nieruchomości, wskazać należy, że względem podatnika były prowadzone egzekucje na podstawie następujących tytułów wykonawczych: 1) [...] z [...] r., [...] z [...] r., [...] z [...] r. oraz [...] z [...] r., których odpisy w dniu [...] r. wysłano podatnikowi wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń emerytalnych, a pismem z dnia [...] r., w związku ze zbiegiem egzekucji do ww środka egzekucyjnego, akta przekazano do Komornika Sądowego; 2) [...] z [...] r. oraz [...] z [...] r., których odpisy w dniu [...] r. wysłano podatnikowi wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń emerytalnych, a pismem z dnia [...] r., w związku ze zbiegiem egzekucji do ww. środka egzekucyjnego, akta przekazano do Komornika Sądowego; 3) [...] z [...] r. oraz [...] z [...] r., których odpisy w dniu [...] r. wysłano podatnikowi wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń emerytalnych, a pismem z dnia [...] r., w związku ze zbiegiem egzekucji do ww środka egzekucyjnego, akta przekazano do Komornika Sądowego; 4) [...] z [...] r., którego odpis w dniu [...] r. wysłano podatnikowi wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń emerytalnych, a pismem z dnia [...] r., w związku ze zbiegiem egzekucji do ww środka egzekucyjnego, akta przekazano do Komornika Sądowego 5) [...] z [...] r., którego odpis w dniu [...] r. wysłano podatnikowi wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń emerytalnych, a pismem z dnia [...] r., w związku ze zbiegiem egzekucji do ww środka egzekucyjnego, akta przekazano do Komornika Sądowego 6) [...] z [...] r., którego odpis w dniu [...] r. wysłano podatnikowi wraz z zawiadomieniem o zajęciu świadczeń emerytalnych, a pismem z dnia [...] r., w związku ze zbiegiem egzekucji do ww środka egzekucyjnego, akta przekazano do Komornika Sądowego. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w świetle wszystkich powyżej wskazanych postępowaniach egzekucyjnych, wszczętych na podstawie wyżej wymienionych tytułów wykonawczych zastosowano ten sam środek egzekucyjny - zajęto wierzytelność z tytułu umowy dzierżawy w A sp. z o.o., o czym zawiadomiono skarżącego w dniu [...] r. Z powyższego wynika zatem, że pierwsze przerwanie biegu terminu przedawnienia nastąpiło wraz z zawiadomieniem o wyżej wymienionym środku egzekucyjnym, tj. w dniu [...] r. Stwierdzenia tego nie zmienia fakt, iż uchylenia tego zajęcia przez organ w dniu [...] r. Przypomnieć należy, że w dniu 6 marca 2017r. skarżący złożył wniosek o zwolnienie z egzekucji na podstawie art. 13 u.p.e.a. środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności, który został załatwiony pozytywnie - z dniem [...] r. organ egzekucyjny zwolnił z egzekucji zajętą wierzytelność. Przewidziane w art. 13 § 1 u.p.e.a. zwolnienie z egzekucji nie może służyć niwelowaniu skutków dokonanych już czynności egzekucyjnych (por. wyrok NSA z 11 grudnia 2019r., II FSK 291/18). W niniejszej sprawie, jak już wyżej wskazano doszło do zastosowania środka egzekucyjnego w postaci zajęcia wierzytelności i w związku z tym doszło do powstania kosztów egzekucyjnych. Późniejsze zwolnienie wierzytelności spod zajęcia nie niweczy skutków dokonanego zajęcia. W świetle powyższego nie sposób zgodzić się zatem ze skarżącym, iż zastosowanie środka egzekucyjnego z dnia [...] r. było kolejnym zajęciem, a nie pierwszym. Zgodnie bowiem z art. 70 § 4 o.p. o przerwaniu biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych decyduje data zastosowania środka egzekucyjnego przez administracyjny organ egzekucyjny. Sądowy organ egzekucyjny prowadzi egzekucję zobowiązań podatkowych wyłącznie w efekcie zbiegu egzekucji sądowej z administracyjną. Natomiast środkiem egzekucyjnym przerywającym bieg terminu przedawnienia jest zatem ten środek egzekucyjny, który doprowadził do zbiegu egzekucji. Podkreślić należy, iż środki egzekucyjne stosowane przez Komornika Sądowego mają odmienną podstawę prawną. Stosowane są bowiem na podstawie Kodeksu postępowania cywilnego, podczas gdy stosowanie środków egzekucyjnych przez administracyjny organ egzekucyjny następuje w oparciu o przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. W tych okolicznościach stanowisko organów obu instancji, że dochodzona należność jest wciąż wymagalna i nie uległa przedawnieniu, jest w pełni uzasadnione. Zatem jak wykazano powyżej podniesione zarzuty, w tym zarzut przedawnienia egzekwowanej należności nie był zasadny, co w sprawie wykazano w oparciu o znajdujący się w aktach przekazanych Sądowi materiał dowodowy. 4.6. Niezależnie od powyższych rozważań wskazać należy, że wprawdzie art. 70 § 8 o.p. stanowi, że nie ulegają przedawnieniu zobowiązania podatkowe zabezpieczone hipoteką lub zastawem skarbowym, jednakże po upływie terminu przedawnienia zobowiązania te mogą być egzekwowane tylko z przedmiotu hipoteki lub zastawu, jednak przepis ten jest niezgodny z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2018 r. I FSK 1523/17). Wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 października 2013r. sygn. akt SK 40/12 (Dz. U. z 2013) r. poz. 1313) dotyczył art. 70 § 6 o.p. Jednak z uwagi, że art. 70 § 8 o.p. ma to samo brzmienie co nieobowiązujący już art. 70 § 6 o.p., to pomimo zmiany stanu prawnego, stwierdzenie niekonstytucyjności przepisu wcześniej obowiązującego rozciąga się automatycznie także na przepis obowiązujący później, o tej samej treści (zob. wyroki NSA: z dnia 1 grudnia 2017 r. II FSK 3366/15; z dnia 14 grudnia 2017 r., I FSK 1597/17). Z punktu widzenia Konstytucji RP nie jest dozwolone ani uzależnianie terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych od tego, w jaki sposób zostały one zabezpieczone, ani dopuszczenie do sytuacji, w której zobowiązania wyodrębnionej kategorii podatników nigdy się nie przedawniają. Nie powinno więc budzić wątpliwości, że stwierdzona przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie SK 40/12 cecha niekonstytucyjności odnosi się także do art. 70 § 8 o.p. (wyrok NSA z dnia 1 grudnia 2017r. II FSK 3295/15). Skoro ustanowienie hipoteki przymusowej na nieruchomości nie wyklucza przedawnienia zabezpieczonego w ten sposób zobowiązania podatkowego, zasadny jest wniosek, że w takim przypadku termin przedawnienia biegnie na zasadach ogólnych wynikających z art. 70 § 1 o.p., chyba że został przerwany z powodów określonych w art. 70 § 3 lub § 4 o.p., albo zawieszony z uwagi na zaistnienie sytuacji, o której mowa w art. 70 § 6 lub art. 70a o.p. Odnosząc powyższe uwagi na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać jednak należy, iż zdaniem Sądu, brak stanowiska organów co do kwestii przedawnienia zobowiązań zabezpieczonych hipoteką pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Wszystkie powołane w uzasadnieniu wyroki sądów administracyjnych są dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl. 4.7. Reasumując dotychczasowe rozważania, w ocenie Sądu, nie doszło do naruszenia prawa w sposób wskazany w skardze. Rozpoznając sprawę w granicach określonych w przywołanym wyżej art. 134 p.p.s.a. Sąd nie doszukał się również innych naruszeń prawa skutkujących uchyleniem zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, skargę, jako bezzasadną, oddalono na podstawie art. 151 p.p.s.a.