I OZ 863/12

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 16 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 598/12 o odmowie przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia [...] kwietnia 2012 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego postanawia: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 16 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Lu 598/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił J. K. przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarga J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. podlega odrzuceniu z uwagi na to, iż została złożona po upływie terminu do jej wniesienia. W tej sytuacji, w ocenie WSA w Lublinie, z uwagi na oczywistą bezzasadność skargi, należało odmówić skarżącemu przyznania prawa pomocy w oparciu o dyspozycję art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej powoływanej jako "P.p.s.a.". Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. K., podnosząc że nie posiada środków na ponoszenie kosztów sądowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 247 P.p.s.a., prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. O oczywistej bezzasadności skargi można mówić, gdy bez potrzeby głębszej analizy prawnej nie ulega wątpliwości, że nie może ona zostać uwzględniona. Chodzi więc o sytuację, w której obowiązujące prawo jasno i jednoznacznie wyklucza możliwość uwzględnienia żądania skarżącego (por. J. P. Tarno Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz Warszawa 2004, str. 321, wyrok NSA z dnia 7 stycznia 2003 r. sygn. akt 745/02, niepubl.). Prawo pomocy nie przysługuje przede wszystkim w razie oczywistej bezzasadności skargi z przyczyn procesowych, tj. w sytuacji gdy upłynął termin do jej wniesienia, czy też strona nie wyczerpała toku instancji. Jak wynika z akt sprawy J. K. w dniu 15 czerwca 2012 r. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Chełmie z dnia [...] kwietnia 2012 r. z przekroczeniem ustawowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 1 P.p.s.a. Tak więc skarga wniesiona przez skarżącego jest niedopuszczalna i z tego powodu podlegała odrzuceniu, na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie był uprawniony do uznania skargi J. K. za oczywiście bezzasadną w rozumieniu art. 247 P.p.s.a., czego konsekwencją było oddalenie wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy na tym etapie postępowania sądowego. Z tych względów, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.