IV SA/Wa 1613/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wanda Zielińska-Baran, Sędziowie Sędzia WSA Alina Balicka, Asesor WSA Joanna Skiba (spr.), Protokolant Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia (...) czerwca 2007 r. nr (...) w przedmiocie udostępnienia danych adresowych 1. oddala skargę; 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata (...) prowadzącego Kancelarię Adwokacką przy ul. (...) w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 52,80 (pięćdziesiąt dwa 80/100) złotych stanowiącą 22 % podatku VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu a także kwotę 17 (siedemnaście) złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej uiszczonej od pełnomocnictwa. UZASADNIENIE Decyzją z dnia (...) czerwca 2007 r., po ponownym rozpatrzeniu sprawy Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji utrzymał w mocy własną decyzją z dnia (...) kwietnia 2007 roku o odmowie udostępnienia G. J. danych adresowych J. J. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wskazał, że zgodnie z art. 44 h ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych dane mogą być udostępniane innym osobom i podmiotom – jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą. W tym przypadku konieczne jest łączne wystąpienie dwóch przesłanek : stwierdzenie przez organ administracji uwiarygodnionego interesu faktycznego wnioskodawcy oraz uzyskanie oświadczenia podmiotu danych , polegającego na wyrażeniu zgody na udostępnienie. W przedmiotowej sprawie bezsporny jest interes faktyczny wnioskodawcy ( chęć odszukania brata ) , natomiast nie została spełniona druga przesłanka, gdyż J. J. nie wyraził zgody na udostępnienie swoich danych osobowych. Skargę na powyższą decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wniosła G. J., wnosząc o jej uchylenia jako niezgodnej z prawem tzn. z art. 3 Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności oraz art. 5 K.C. W skardze opisała swoją trudną sytuację bytową oraz materialną. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 ze zm. Dalej ppsa) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta, zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 5 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Według art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe uregulowania należy uznać, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 44 g ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych ( t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 139, poz. 993 ), przewiduje, że udostępnianie danych osobowych osobie, której te dane dotyczą, następuje na pisemny wniosek, w formie zaświadczenia zawierającego pełny odpis przetworzonych danych dotyczących osoby, która wniosek złożyła. Przepis art. 44h ust. 2 powołanej ustawy zawiera regulacje dotyczące zasad udostępniania danych osobowych podmiotom innym niż ten, którego dotyczą dane zebrane w zbiorze meldunkowym lub zbiorze PESEL (a także w ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych). Przede wszystkim, przepis art. 44h w ust. 1 i 2 w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, określając krąg podmiotów, którym udostępniane są dane osobowe ze zbiorów meldunkowych i zbioru PESEL, czyni rozróżnienie pomiędzy tymi podmiotami, dzieląc je na odpowiednie kategorie, i określa odrębne dla danej kategorii przesłanki udostępniania danych ze zbioru. W myśl przepisu art. 44h ust. 2 pkt 4 dane o których mowa w ust. 1(tj . dane ze zbiorów meldunkowych, zbioru PESEL oraz ewidencji wydanych i utraconych dowodów osobistych) mogą być udostępnione innym osobom i podmiotom , jeżeli uwiarygodnią one interes faktyczny w otrzymaniu danych i za zgodą osób, których dane dotyczą. Zatem w świetle tego przepisu wymaganymi przesłankami do udostępnienia danych jest: występowania interesu faktycznego w otrzymaniu danych oraz zgoda osób , których dane dotyczą. Z akt sprawy bezspornie wynika, że J. J. nie wyraził zgody na udostępnienie danych ze zbioru PESEL G. J. Na brak tej przesłanki prawidłowo zwrócił uwagę organ centralny w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji . O tym, jaki zakres ustaleń faktycznych jest niezbędny do załatwienia sprawy, decydują przepisy prawa materialnego, wskazujące pozytywne lub negatywne przesłanki decyzji rozstrzygającej o przedmiocie sprawy. W tym przypadku są to przepisy ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych, które zostały prawidłowo przez organ administracji zinterpretowane i zastosowane. Za niezasadne tym samym należało uznać zarzuty podniesione w skardze, a dotyczące naruszenia przez organ Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Obywatela oraz art. 5 K. C., które nie zajmują się problematyką udostępniania danych osobowych. Za niezasadny należy też uznać zarzut podniesiony przez pełnomocnika skarżącej na rozprawie tj. nierozpoznanie wniosku skarżącej o udostępnienie danych w oparciu o art. 44 h ust.2 pkt 1, który dotyczy sytuacji, gdy wnioskujący o udostępnienie danych wykażą w tym interes prawny. Ten przepis nie wymaga bowiem zgody osób , których dane dotyczą. Warunkiem zastosowania tego przepisu jest jednak wystąpienie po stonie osoby wnioskującej interesu materialnego czyli interesu , który wynika z przepisów prawa materialnego . Natomiast wniosek G. J. o udostępnienie danych J. J. uzasadniony został chęcią odnalezienia brata. Takie uzasadnienie wniosku wskazuje zaś z całą pewnością , że oparty jest on na interesie faktycznym , a nie prawnym. Reasumując powyższe należy uznać, że organ dokonał prawidłowej interpretacji przepisów prawa i w ich oparciu wydał prawidłowe rozstrzygnięcie. Z tych względów orzeczono jak w wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.