I OSK 1386/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Czesława Nowak-Kolczyńska Sędzia NSA Jolanta Sikorska Sędzia del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 513/17 w sprawie ze skargi D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie dodatku do zasiłku rodzinnego oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 20 grudnia 2017 r. sygn. akt IV SA/Wr 513/17 oddalił skargę D. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji w sprawie dodatku do zasiłku rodzinnego. W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Prezydent Miasta W. ostateczną decyzją z dnia [...] września 2006 r., nr [...] przyznał D. N. (obecnie P.), zasiłek rodzinny na córkę M. J. na okres od [...] września 2006 r. do [...] sierpnia 2007 r. wraz z dodatkiem z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka na okres od [...] września 2006 r. do [...] stycznia 2007 r. Następnie kolejną decyzją z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] organ pomocy społecznej przyznał skarżącej dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu kształcenia i rehabilitacji niepełnosprawnego dziecka na okres od [...] lutego 2007 r. do [...] sierpnia 2007 r. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r., nr [...] Marszałek Województwa [...], działając na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 1, art. 23a ust. 3, art. 32 ust. 2 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 114 ze zm.) oraz art. 123 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.), dalej jako "K.p.a." ustalił, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od 5 sierpnia 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r. względem wniosku na okres zasiłkowy 2006/2007, gdyż członek rodziny podlega ustawodawstwu innego państwa Unii Europejskiej w zakresie świadczeń rodzinnych. Organ wskazał, że w okresie od [...] sierpnia 2007 r. D. P. prowadziła działalność gospodarczą na terenie W. W związku z powyższym Prezydent Miasta W. decyzją z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] działając na podstawie art. 3 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ustawy o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2011 r., nr 205, poz. 1212) w związku z art. 20 ust. 3, art. 21 ust. 1 i art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, § 1 i 2 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 8 grudnia 2015 r. w sprawie postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (Dz. U. z 2015 r., poz. 2284) oraz art. 104 i art. 163 K.p.a., uchylił własną decyzję z dnia [...] stycznia 2008 r., nr [...] od dnia [...] sierpnia 2007 r. W uzasadnieniu podał, że wobec zaistnienia koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w przypadku przemieszczania się osób w granicach Unii Europejskiej i Europejskiego Obszaru Gospodarczego w okresie od 5 sierpnia 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r., należało uchylić decyzję wydaną w przedmiocie świadczeń rodzinnych przyznanych na okres zasiłkowy 2006/2007. Rozstrzygnięcie w tym zakresie na okres od 5 sierpnia 2007 r. do 31 sierpnia 2007 r. zobowiązany zaś będzie wydać Dolnośląski Ośrodek Pomocy Społecznej. Od powyższej decyzji D. P. wniosła odwołanie podnosząc, że choć zarejestrowała działalność na własny rachunek w W., to nigdy tam w rzeczywistości nie pracowała, gdyż wobec problemów mieszkaniowych, rodzinnych i zdrowotnych po kilku dniach wróciła do kraju. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Powołując się na przepisy rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie Kolegium wskazało, że koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego ma na celu wyeliminowanie sytuacji, w której doszłoby do uzyskania prawa do świadczeń jednocześnie w dwóch państwach członkowskich Unii Europejskiej. Zdaniem organu nie można bowiem przyznać ani zachować prawa do kilku świadczeń tego samego rodzaju i w tym samym okresie. Warunkiem zaś uznania, że w sprawie zachodzi koordynacja systemów zabezpieczenia społecznego jest stwierdzenie, że członek rodziny osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych podlega ustawodawstwu innego państwa członkowskiego, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Kolegium podkreśliło, że w sytuacji, gdy marszałek województwa ustali, że mają zastosowanie wskazane przepisy, organ właściwy zobowiązany jest do uchylenia decyzji przyznającej świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu innego państwa w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W ocenie organu odwoławczego, skoro w niniejszej sprawie marszałek województwa ustalił, że od dnia 5 sierpnia 2007 r. w odniesieniu do okresu zasiłkowego 2006/2007 mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, to organ pierwszej instancji zobowiązany był do uchylenia własnej decyzji w przedmiocie przyznania prawa do świadczeń rodzinnych od dnia 5 sierpnia 2007 r. D. P. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu na powyższą decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego podniosła, że jest ona niesłuszna, krzywdząca oraz błędna. Wskazała, że przedmiotowe świadczenia zostały jej przyznane na chore dziecko, będące obywatelem polskim i zamieszkujące oraz uczące się w Polsce. Nie miała przy tym przyznanych innych świadczeń w A., w związku z czym w jej przypadku nie znajdowały zastosowania przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Zdaniem skarżącej decyzja została podjęta bez sprawdzenia, czy pobierała ona jakiekolwiek inne świadczenia w W. Dodała również, że powiadomiła tamtejsze władze o niepodjęciu pracy, a organy orzekające nie wykazały w żaden sposób, że pracowała i otrzymywała pieniądze z racji pobieranych świadczeń. Zauważyła również, że wydane decyzje obejmowały różne okresy i do tej pory nie otrzymała od ośrodka pomocy społecznej świadczeń za okres od [...] sierpnia 2007 r. do [...] sierpnia 2007 r. oraz za okres zasiłkowy 2007/2008. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Podczas rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu przeprowadzonej w dniu 20 grudnia 2017 r. ustanowiony z urzędu pełnomocnik skarżącej poparł skargę, podnosząc dodatkowo zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., przez niezweryfikowanie postanowienia Marszałka Województwa [...] w przedmiocie ustalenia, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Oddalając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu powołał treść art. 23a ustawy o świadczeniach rodzinnych i wskazał, że Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. ustalił, że w sprawie dotyczącej przyznania D. P. świadczeń rodzinnych mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego od dnia 5 sierpnia 2007 r. do dnia 31 sierpnia 2007 r. z uwagi na prowadzenie przez nią działalności gospodarczej na terenie W. Podniósł, że okoliczności powyższej skarżąca nie kwestionowała na żadnym etapie postępowania, wyjaśniając jedynie, że zaraz po zgłoszeniu samozatrudnienia była zmuszona powrócić do kraju w związku z czym nie wykonywała żadnej pracy na terenie W. Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że stwierdzenie faktu przebywania za granicą, na terenie państwa, w którym zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego miało istotne znaczenie dla określenia właściwości organów uprawnionych do przyznania zawnioskowanego przez skarżącą świadczenia rodzinnego, jeśli pobyt ten wiązał się z podjętą pracą lub zarejestrowaną działalnością gospodarczą. Odwołując się do motywów preambuły rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 z dnia 14 czerwca 1971 r. w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do spraw pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz. Urz. UE. L nr 149/2) podkreślił, że regulacje dotyczące koordynacji ustawodawstw krajowych w zakresie zabezpieczenia społecznego wprowadzają m.in. zasadę objęcia osoby uprawnionej systemem zabezpieczenia społecznego tylko jednego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, co wiąże się z potrzebą uniknięcia zbiegu właściwych ustawodawstw i wynikających z tego faktu komplikacji. Dlatego też na mocy art. 73 rozporządzenia nr 1408/71, pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego są uprawnione, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni terytorium tego państwa. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że organ pomocy społecznej, który wydał uprzednio decyzję w przedmiocie przyznania skarżącej świadczeń rodzinnych był zobligowany do uwzględnienia ustaleń marszałka w zakresie zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego i uchylenia swojego rozstrzygnięcia od dnia wskazanego w postanowieniu marszałka. Sąd Wojewódzki za nieuzasadniony uznał ponadto podniesiony przez wyznaczonego z urzędu pełnomocnika skarżącej zarzut naruszenia art. 7 i art. 77 K.p.a., polegający na nieprzeprowadzeniu przez organ weryfikacji wydanego przez marszałka postanowienia pod kątem tego, czy rzeczywiście w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wyjaśnił, że organ pomocy społecznej poza formalnym stwierdzeniem, że ustaleń w tym zakresie dokonał organ do tego właściwy i działający w granicach swoich kompetencji, nie miał żadnych podstaw do zweryfikowania prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu organ nie mógł więc podjąć własnych czynności wyjaśniających, połączonych zwłaszcza z przeprowadzeniem postępowania dowodowego, zmierzającym chociażby do ustalenia, w jakim zakresie skarżąca podjęła zarejestrowaną działalność gospodarczą na terenie W. Uznał ponadto, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy było również, w jakim okresie skarżąca przebywała za granicą po zarejestrowaniu przez nią samozatrudnienia i z jakich powodów powróciła do kraju. Działanie organu nie sprowadzało się bowiem do rozpatrzenia sprawy zasadności przyznania świadczeń rodzinnych, lecz polegało jedynie na uwzględnieniu ustaleń jakie w kwestii właściwości poczynił inny, uprawniony do tego organ. D. P. reprezentowana przez radcę prawnego T. S. wniosła od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w zakresie punktu 1, w którym Sąd Wojewódzki oddalił jej skargę. Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła naruszenie prawa materialnego, tj. art. 23a ust. 5 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (w brzmieniu na dzień wydania zaskarżonej decyzji - Dz. U. z 2016 r., poz. 1518), poprzez błędną wykładnię i uznanie, że wydane przez marszałka województwa postanowienie na podstawie art. 23a ust. 5 o świadczeniach rodzinnych o ustaleniu, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego jest dla organów właściwych w sprawach świadczeń rodzinnych wiążące i nie podlega weryfikacji. Wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracjnego we Wrocławiu w zaskarżonej części oraz o uchylenie w całości decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2017 r., nr [...] i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2017 r. Jednocześnie zrzekła się rozprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co nastęuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. - dalej jako "P.p.s.a."), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 P.p.s.a., przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd administracyjny, który w odróżnieniu od Sądu pierwszej instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna w niniejszej sprawie jest nieuzasadniona, bowiem postawiony w niej zarzut naruszenia prawa materialnego okazał się bezpodstawny. Przede wszystkim wyjaśnić należy, że jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, na gruncie spraw wymagających dokonania interpretacji art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych, celem przepisów unijnych, w tym rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz.Urz.UE L 166, 30.04.2004r.), a także przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. Urz. UE L 284, 30.10.2009 r.), jest rozwiązanie występujących przypadków kolizji norm i wyeliminowanie kumulacji świadczeń, a nie pozbawienie strony uprawnień do świadczeń. Akty te zawierają reguły pozwalające na unikanie negatywnych następstw podlegania systemom zabezpieczenia społecznego różnych państw w sytuacji, gdy osoby uprawnione do świadczeń objętych przepisami o koordynacji podejmują pracę w jednym lub w kilku państwach członkowskich Unii. Pozwalają one ustalić, ustawodawstwu którego państwa podlega osoba pracująca lub prowadząca działalność za granicą (patrz: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2018r. sygn. akt I OSK 541/16, publ.: https://orzeczenia.nsa.gov.pl - dalej jako "CBOSA"). Wskazać należy, że stosownie do treści art. 73 rozporządzenia Rady (EWG) z dnia 14 czerwca 1971 r. Nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników najemnych, osób prowadzących działalność na własny rachunek i do członków ich rodzin przemieszczających się we Wspólnocie (Dz.U.UE.L.1971r. Nr 149/2) - pozostającego w mocy na podstawie art. 90 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 883/2004 (Dz. Urz. UE L nr 166/1) - pracownik najemny lub osoba prowadząca działalność na własny rachunek podlegający ustawodawstwu Państwa Członkowskiego są uprawnione, w odniesieniu do członków swojej rodziny, którzy zamieszkują terytorium innego Państwa Członkowskiego, do świadczeń rodzinnych przewidzianych przez ustawodawstwo pierwszego państwa, tak jakby zamieszkiwali oni terytorium tego państwa. Zgodnie zaś z art. 23a ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, w przypadku gdy osoba uprawniona do świadczeń rodzinnych lub członek rodziny tej osoby przebywa poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy przekazuje wniosek wraz z dokumentami marszałkowi województwa. W przypadku przebywania osoby uprawnionej do świadczeń rodzinnych lub członka rodziny tej osoby w dniu wydania decyzji przyznającej świadczenia rodzinne lub po dniu jej wydania poza granicami Rzeczypospolitej Polskiej w państwie, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy występuje do marszałka województwa o ustalenie, czy w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (ust. 2). W myśl art. 23a ust. 3 ww. ustawy, w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i 2, marszałek województwa ustala, czy w przekazanej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Jak stanowi natomiast art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych w przypadku gdy marszałek województwa, w sytuacji, o której mowa w ust. 2, ustali, że mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, organ właściwy uchyla decyzję przyznającą świadczenia rodzinne od dnia, w którym osoba podlega ustawodawstwu państwa, o którym mowa w ust. 1, w zakresie świadczeń rodzinnych w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego treść art. 23a ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie pozostawia wątpliwości, że organ, który wydał uprzednio decyzję przyznającą świadczenie rodzinne, w sytuacji ustalenia przez marszałka województwa (od 1 stycznia 2018 r. wojewodę), iż zastosowanie mają przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, obowiązany jest do uchylenia tej decyzji. Ustawodawca nie pozostawił w istocie temu organowi żadnego wyboru. Gdyby w przepisie niniejszym użyto sformułowania "organ może uchylić", wówczas można byłoby uznać, że uchylenie bądź nie uchylenie decyzji przyznającej świadczenie rodzinne zależne jest od woli właściwego organu. Tymczasem w omawianym przepisie brak jest takiego sformułowania. Zauważyć także należy, że przepis ten nie przewiduje żadnego odstępstwa od konieczności uchylenia decyzji przez właściwy organ. Działanie właściwego organu (w sprawie niniejszej Prezydenta Miasta W.) ograniczone jest zatem do uchylenia decyzji przyznającej świadczenie rodzinne. W rozpoznawanej sprawie Marszałek Województwa [...] postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] ustalił, że w sprawie D. P. mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, z uwagi na zarejestrowaną przez nią w W. działalność gospodarczą. Zatem Marszałek Województwa [...] wykazał w sposób dostateczny w oparciu o jakie ustalenia przyjął, że w sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Wbrew stanowisku strony skarżącej, organ gminy nie jest uprawniony do weryfikowania prawidłowości działań marszałka województwa. Jak słusznie podniósł Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w zaskarżonym wyroku, organ pomocy społecznej poza formalnym stwierdzeniem, że ustaleń w tym zakresie dokonał organ do tego właściwy i działający w granicach swoich kompetencji, nie miał żadnych podstaw do zweryfikowania prawidłowości wydanego rozstrzygnięcia. Zasadnie zatem, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uznał Sąd pierwszej instancji za prawidłową decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...] czerwca 2017 r. oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] lutego 2017 r. Podkreślić należy, że to marszałek województwa (od 1 stycznia 2018 r. wojewoda) orzeka w sprawach świadczeń rodzinnych za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego oraz decyduje w sprawach ustalania i zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych za okres, w którym dana osoba podlega ustawodawstwu państwa, w którym mają zastosowanie przepisy o koordynacji (art. 23a ust. 4 - 9 w związku z art. 21 oraz art. 30 ustawy o świadczeniach rodzinnych). Wbrew zatem stanowisku skarżącej kasacyjnie, prawidłowość ustaleń marszałka województwa w zakresie w jakim uznał, że w danej sprawie mają zastosowanie przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego nie ma znaczenia na etapie uchylania przez organ właściwy wydanej wcześniej decyzji przyznającej stronie świadczenie. Może być ona bowiem poddana ocenie dopiero na etapie kontrolowania wydanych przez marszałka decyzji w sprawie przyznania albo zwrotu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadnie uznał Sąd Wojewódzki, że bez znaczenia dla niniejszej sprawy było w jakim okresie skarżąca przebywała za granicą po zarejestrowaniu przez nią działalności gospodarczej, czy samozatrudnienie było fikcyjne, i z jakich powodów powróciła do kraju. Działanie organu nie miało bowiem na celu rozstrzygania zasadności przyznania skarżącej świadczeń rodzinnych lecz polegało jedynie, na uwzględnieniu ustaleń jakie w kwestii właściwości poczynił inny, uprawniony do tego organ tj. marszałek województwa. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny wniesioną skargę kasacyjną, która pozbawiona była usprawiedliwionych podstaw oddalił w oparciu o art. 184 P.p.s.a.