VI SA/Wa 1218/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Wieczorek Sędziowie Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas Sędzia WSA Jolanta Królikowska – Przewłoka (spr.) Protokolant Monika Staniszewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2007 r. sprawy ze skargi W. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w P. z dnia [...] lutego 2007 r. cofającą W. C. – dalej zwany skarżącym, pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania tej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją z dnia [...] września 1983 r. Nr [...] Komendant Wojewódzki Milicji Obywatelskiej w P. zezwolił skarżącemu na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W dniu 27 września 2006 r. w wyniku kontroli dokonanej w Centralnej Bazie KSIP organ powziął wiadomość, iż przeciwko skarżącemu prowadzone jest postępowanie karne m.in. o czyn z art. 278 § 1, 207 § 1, 160 § 1, 282 § 1 Kodeksu Karnego. Do akt sprawy został dołączony akt oskarżenia skierowany przeciwko skarżącemu, z którego wynika, iż przeciwko niemu prowadzone jest postępowanie karne obejmujące 4 zarzuty, w tym przestępstwo przeciwko mieniu oraz zdrowiu i życiu. Pismem z dnia 23 listopada 2006 r. zawiadomiono skarżącego o wszczęciu z urzędu na podstawie art. 61 § 1 Kpa, postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Wskazując, iż okolicznością uzasadniającą wszczęcie postępowania jest fakt prowadzenia przeciwko stronie postępowania karnego z art. 278 § 1, 207 § 1, 160 § 1, 282 § 1 Kodeksu Karnego. Pismo to zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 grudnia 2006 r. Skarżący został także poinformowany o przysługującym mu prawie do czynnego udziału w postępowaniu administracyjnym. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w P. cofnął skarżącemu pozwolenie na posiadanie broni palnej myśliwskiej. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał art. 18 ust.1 pkt. 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt. 6 oraz w zw. z art. 20 Ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r., Nr 52, poz. 525, tekst jednolity z póżn. zm., dalej zwana ustawą o broni i amunicji) oraz 268a KPA. W uzasadnieniu podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż przeciwko skarżącemu toczy się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu oraz zdrowiu i życiu. Z dyspozycji zaś art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 Ustawy o broni i amunicji wynika, że osobom, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw, organ winien cofnąć pozwolenie na broń. W odwołaniu od tej decyzji skarżący zarzucił naruszenie art. 7 w zw. z art. 77 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy i zaniechanie przeprowadzenia z urzędu dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia, w szczególności poprzez zaniechanie odebrania wyjaśnień od samej strony, zaniechanie przeprowadzenia w sposób szczegółowy dowodu z akt sprawy karnej jak również przesłuchania świadków i oparcie się w tym zakresie wyłącznie na tezach oskarżenia i oświadczeniach byłej małżonki skarżącego. W uzasadnieniu wskazywał, iż organ nie przeprowadził w trakcie postępowania analizy akt sprawy karnej, która była podstawą wydania przedmiotowej decyzji i nie przeprowadził, pomimo ciążącego na nim obowiązku, istotnych dowodów w celu wszechstronnego wyjaśnienia sprawy. Ponadto podnosił, że organ nie wziął pod uwagę także dowodów w postaci niekaralności skarżącego, pozytywnej opinii z miejsca zamieszkania oraz braku uchybień w przechowywaniu broni. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r. nr [...] Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust.1 pkt. 2 w związku z art.15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu cytując treść art. 18 ust. 1 pkt. 2 oraz art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji wskazał, że z samego faktu toczącego się przeciwko stronie postępowania karnego jednoznacznie wynika, iż zalicza się ona do kategorii osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa i porządku publicznego. Organ wskazał, że do stwierdzenia istnienia przedmiotowej obawy nie jest konieczne, aby w stosunku do posiadacza pozwolenia na broń wydany został prawomocny wyrok skazujący za określone przestępstwo, bowiem warunkiem wystarczającym do cofnięcia pozwolenia na broń, jest już samo toczące się postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu. Taki stan rzeczy skutkuje koniecznością cofnięcia pozwolenia na broń. Komendant Główny Policji podniósł, iż w tej sytuacji na treść rozstrzygnięcia nie mają wpływu takie okoliczności, jak dobra opinia skarżącego w miejscu zamieszkania, jego niekaralność oraz fakt, iż przechowuje broń w sposób prawidłowy. Dla rozstrzygnięcia sprawy istotny jest jedynie fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania karnego o popełnienie przestępstwa przeciwko mieniu oraz zdrowiu i życiu, co determinuje konieczność cofnięcia pozwolenia na broń. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania, zarzucając naruszenie: - przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku art. 15 ust. 1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 45 Konstytucji RP, w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez ich niewłaściwą interpretację i zastosowanie polegające na przyjęciu, że prowadzone w sprawie postępowanie wyjaśniające musiało doprowadzić do przekonania, że skarżący nie daje gwarancji prawidłowego obchodzenia się z bronią w celach łowieckich, a w szczególności, że swoim zachowaniem może sprawiać zagrożenie dla innych osób; - przepisów postępowania, a w szczególności art. 7 w zw. z art. 77 i 78 Kpa, polegające na niewyjaśnieni w sposób wszechstronny i dokładny stanu faktycznego i przesłanek leżących u podstaw zaskarżonej decyzji w przedmiotowej sprawie oraz rażące naruszenie praw przysługujących skarżącemu jako stronie postępowania, w szczególności poprzez zaniechanie przeprowadzenia postępowania dowodowego w całości, i to w sposób niezależny od inicjatywy dowodowej strony postępowania, jak również poprzez nieprzeprowadzenie dowodów wnioskowanych przez pełnomocnika skarżącego w odwołaniu z dnia 2 marca 2007 r. W uzasadnieniu podtrzymał argumentację zaprezentowaną w odwołaniu z dnia 2 marca 2007 r.. Ponadto zwrócił uwagę, iż pobieżne uzasadnienie odmowy uwzględnienia wniosków dowodowych strony uznać należy za ewidentne naruszenie prawa do sądu wyrażonego w art. 45 Konstytucji RP i art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka. Wskazał, że aktualnie postępowanie karne toczące się przeciwko skarżącemu dobiega końca, bo zapadł już wyrok w I instancji częściowo uniewinniający a w pozostałym zakresie orzeczenie zostało przez niego zaskarżone i sprawa znajduje się na etapie rozpoznawania w apelacji i ewentualny wyrok uniewinniający przesądziłby o bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu w pełni podtrzymał stanowisko prezentowane w decyzji z dnia 11 czerwca 2007 r. W piśmie z dnia 26 września 2007 r. skierowanym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący wskazał na fakt, iż oskarżenia pod jego adresem są efektem działalności jego żony. Wniósł o przeprowadzenie wywiadu środowiskowego na okoliczność nadużywania przez niego alkoholu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm./, dalej zwanej p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolując w powyższy sposób zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że nie narusza ona prawa, zatem skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jest niesporne, że przeciwko skarżącemu w dacie wydawania decyzji przez organ I i II instancji, toczyło się postępowanie karne o popełnienie szeregu czynów stypizowanych w Kodeksie Karnym jako przestępstwa przeciwko mieniu, zdrowiu i życiu. Fakt ten znajduje potwierdzenie w znajdujących się w aktach wydrukach z Centralnej Bazy KSIP oraz aktu oskarżenia skierowanego przeciwko skarżącemu przez Prokuraturę Rejonową P., o popełnienie wyżej powołanych przestępstw. Ta okoliczność ma znaczenie decydujące przy ocenie zasadności cofnięcia pozwolenia na broń. Zgodnie z treścią art. 18 ust. 1 pkt. 2 w związku z art. 15 ust.1 pkt. 6 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy do kręgu osób, co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu albo wobec, których toczy się postępowanie karne o popełnienie takich przestępstw. Powyższe uregulowanie ma charakter jednoznaczny. Użycie słów "w szczególności" poprzedzających wymienienie osób, które zostały skazane lub są podejrzane o popełnienie przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu oznacza, że co do tych osób ustawodawca sam rozstrzygnął, iż co do nich obawa sprzecznego z prawem użycia broni istnieje. Co do tych osób organ nie musi więc przeprowadzać oceny czy obawa rzeczywiście istnieje, gdyż oceny tej dokonał już ustawodawca w ustawie. Zatem wobec skazanych lub podejrzanych o przestępstwa przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu organ musi jedynie ustalić fakt skazania lub prowadzenia postępowania o przestępstwa wymienione w przepisie, a oceny, że obawa istnieje dokonał już sam ustawodawca. Pozwolenie na broń musi być więc cofnięte osobom wymienionym po słowach "w szczególności...", a także innym osobom, co do których organ poweźmie obawę, że użyją broni w sposób sprzeczny z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Co do tych innych osób organ musi szczegółowo zanalizować i uzasadnić swoją obawę. Odmienne rozumienie przepisu prowadziłoby do wniosku, że cała jego część zaczynająca się od słów "w szczególności..." jest zupełnie niepotrzebna, skoro organ musiałby i tak zawsze, i w każdym przypadku oceniać, czy istnieje uzasadniona obawa sprzecznego z prawem użycia broni. Skoro organ prawidłowo ustalił, że skarżący w dacie decyzji był osobą wobec, której prowadzono postępowanie karne o popełnienie przestępstw przeciwko mieniu, zdrowiu i życiu, to w świetle powołanych wyżej wywodów fakt ten przesądza, iż należy on do kręgu osób, które zdaniem ustawodawcy stwarzają zagrożenie użycia broni w sposób niezgodny z przepisami prawa. Prowadzenie w tej sytuacji dalszego postępowania dowodowego mającego na celu wykazanie bezpośredniego związku pomiędzy czynami, których popełnienie jest podstawą prowadzonego postępowania karnego a wystąpieniem obawy, że skarżący użyje broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, o co wnioskował skarżący, uznać należy w świetle powyższych rozważań za zbędne. Pamiętać bowiem należy, że przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń jest samo prowadzenie postępowania karnego o przestępstwo przeciwko mieniu, nie zaś zasadność stawianych w tym postępowaniu zarzutów ani też okoliczności w jakich doszło do przedstawienia skarżącemu zarzutów objętych następnie aktem oskarżenia. W szczególności bez znaczenia dla rozstrzygnięcia pozostają relacje skarżącego z H. C. i treść jej pism kierowanych do organu. Tak też przyjął organ koncentrując się na ocenie – co wynika z uzasadnienia decyzji, na tym, czy skarżący będąc oskarżony o popełnienie przestępstwa przeciwko życiu i zdrowiu oraz dwukrotnie przeciwko mieniu daje gwarancję bezpiecznego posiadania i używania broni czy też istnieje uzasadniona obawa, o której mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 powołanej ustawy skutkująca zaliczeniem skarżącego do osób wskazanych w tym przepisie. W tym zakresie jak wyżej wskazano organ dokonał trafnej oceny zasadnie bez naruszenia przepisów stanowiących podstawę materialnoprawną decyzji i bez naruszenia art. 45 Konstytucji w zw. z art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka, uznając, iż zachodzą przesłanki do cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń. Z tych też względów Sąd nie podzielając przy tym zarzutów strony co do naruszeń przepisów prawa procesowego uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie i w konsekwencji na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.