II SA/Łd 697/20

SENTENCJA Dnia 20 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi - Wydział II w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. K.-G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę. dc UZASADNIENIE I. K.–G. złożyła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] r. w przedmiocie stwierdzenia uchybienia przez S. G. terminu do wniesienia odwołania od decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wniosło o jej odrzucenie lub ewentualnie o oddalenie skargi. Wskazało, że zaskarżone postanowienie nie dotyczy skarżącej, bowiem postanowieniem z dnia [...] r. Kolegium stwierdzono, iż odwołanie S. G. zostało złożone z uchybieniem terminu do jego wniesienia. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 1 października 2020r. skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi, przez złożenie dwóch odpisów skargi podpisanych lub poświadczonych za zgodność z oryginałem oraz wskazanie numeru PESEL, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału II z dnia 21 października 2020r. skarżąca została zaś wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od powyższej skargi w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wezwania zostały doręczone skarżącej w dniu 13 października 2020r. W zakreślonym terminie skarżąca nie uzupełniła powyższych braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019r., poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Ponadto zgodnie z § 2 art. 50 p.p.s.a., uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeśli jej wniesienie jest z innych przyczyn niedopuszczalne. Wynikająca z art. 50 § 1 p.p.s.a. legitymacja do wniesienia skargi oparta została na kryterium interesu prawnego. "Interes prawny" zachodzi zaś wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. To, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne i sądowoadministracyjne, Warszawa 2007, s. 424–425). W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny wywodzony jest z przepisu prawa uprawniającego dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej (tak postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 marca 2017r., IV SA/Wa 450/17, utrzymane w mocy postanowieniem NSA z dnia 8 stycznia 2017r., II OSK 3831/19). Ze skargą może zatem wystąpić podmiot, który wykaże związek pomiędzy chronionym przez przepisy prawa, zasadniczo prawa materialnego, interesem prawnym a zaskarżoną decyzją. Wykazanie związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnia uprawnienie do złożenia skargi (A. Kabat [w:] B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Gdańsk 2019, art. 50, LEX). Musi to być przy tym interes własny, indywidualny i wynikający z konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego. Podmiot, który nie ma interesu prawnego, nie ma również legitymacji do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Brak legitymacji skargowej skutkuje natomiast odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. jako niedopuszczalnej. Stanowi on bowiem inną przyczynę niedopuszczalności skargi. Zważywszy na tę regulację prawną – Sąd stwierdza, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego do wniesienia skargi na postanowienie w przedmiocie uchybienia przez S.G. terminu do wniesienia odwołania. Zaskarżone postanowienie rozstrzyga kwestię zachowania terminu do wniesienia odwołana przez inny podmiot niż skarżąca. Postanowienie to ma charakter wyłącznie procesowy i z tego względu nie wpływa na uprawnienia lub obowiązku skarżącej. Nie dotyczy bowiem bezpośrednio jej sytuacji prawnej jako podmiotu odwołującego się od decyzji pierwszoinsatncyjnej. Z treści skargi wprost i jednoznacznie wynika, że skarżąca – wnosząc tę skargę – działała we własnym imieniu, nie zaś z pełnomocnictwa S. G. - a co istotniejsze kwestionowała to postanowienie, będąc w błędzie, że organ uznał uchybienie przez nią terminowi do wniesienia odwołania, gdyż jak wprost stwierdza w skardze w terminie wniosła odwołanie, a na dowód tego podaje argumentację co do daty doręczenia decyzji i złożenia odwołania. Na tej podstawie można uznać, że składając skargę była w błędzie do treści rozstrzygnięcia zaskarżonego postanowienia, dotykającego jej interesu prawnego. Z akt administracyjnych wynika jednakże, iż skarżącą złożyła skuteczne odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej, co oznacza, iż będzie ono przedmiotem rozstrzygnięcia organu odwoławczego. Po stronie skarżącej więc zachodzi oczywisty brak legitymacji do wniesienia skargi na wskazane w jej osnowie postanowienie. Braku legitymacji w tych oczywistych okolicznościach nie zmienia fakt wadliwego doręczenia tego postanowienia przez organ administracji publicznej skarżącej, jak i zarządzenia Przewodniczącej Wydziału wzywającego do usunięcia braków wniesionej skargi. Sąd – rozpoznając skargę – w pierwszej kolejności musi zbadać legitymację skargową wnoszącego pismo do Sądu, a oczywisty brak tej legitymacji czyni zbędnym badanie spełnienia wymogów formalnych przez skargę, gdyż i tak - z uwagi na brak legitymacji skargowej - nie podlegałaby ona merytorycznemu rozpoznaniu. W takiej sytuacji zbędne jest wzywanie do uzupełniania braków formalnych skargi. Czynności te zarówno organu, jak i Przewodniczącej Wydziału nie powodują, iż podmiot, w stosunku do którego ich dokonano uzyskuje tę legitymację. Sąd wyjaśnia również – na marginesie - że S.G., w konsekwencji uchybienia terminu do wniesienia odwołania i formalnego stwierdzenia tegoż faktu przez organ w zaskarżonym postanowieniu, zmienił wyłącznie status w postępowaniu administracyjnym ze strony tegoż postępowania na jego uczestnika, co oznacza, iż nadal będzie uczestniczył w tym postępowaniu jak dotychczas ze wszelkimi prawami przysługującymi stronie. Niezależnie od oczywistego braku legitymacji skargowej po stronie skargowej, co już – jak wskazano – czyniło wniesioną przez nią skargę niedopuszczalną, Sąd zauważa, że gdyby nawet wbrew wskazanej regulacji przyjąć, że skarżąca ma legitymację skargową, to i tak skarga podlegałaby odrzuceniu z uwagi na jej braki formalne, a to wobec niewykonania – pomimo prawidłowego pouczenia - zarządzeń Przewodniczącej Wydziału w zakreślonym w tych zarządzeniach terminie. Zarządzeniami tymi skarżąca została wezwana do złożenia dwu odpisów skargi, wskazania numeru PESEL oraz uiszczenia wpisu sądowego. Stosownie bowiem do art. 47 § 1 p.p.s.a. do skargi należy dołączyć jej odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom. Zgodnie z art. 46 § 2 pkt 1 lit. b p.p.s.a., pismo strony powinno zawierać w przypadku, gdy jest pierwszym pismem w sprawie numer PESEL strony wnoszącej pismo, będącej osobą fizyczną, oraz numer PESEL jej przedstawiciela ustawowego, jeżeli są obowiązani do jego posiadania albo posiadają go, nie mając takiego obowiązku. W myśl art. 220 § 1 p.p.s.a., sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. Sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.). Skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlegają odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.). Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia. dc