I OSK 1005/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia NSA Anna Lech (spr.) Sędzia WSA del. Iwona Kosińska Protokolant asystent sędziego Wojciech Latocha po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2010 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej C. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2010 r. sygn. akt II SA/Wa 1859/09 w sprawie ze skargi C. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia oraz innych należności pieniężnych oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1859/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę C. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania uposażenia oraz innych należności pieniężnych. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał na następujący stan faktyczny sprawy: Dyrektor Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r., na podstawie art. 78 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 czerwca 1970 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997 r., Nr 10, poz. 55 z późn. zm) oraz § 137 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 19 grudnia 1996 r. w sprawie służby wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1997, Nr 7, poz. 38 z późn. zm.) wypowiedział C. B. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej, z uwagi na przeformowanie jednostki wojskowej, w której oficer pełnił służbę wojskową. Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2003 r. Minister Obrony Narodowej zwolnił C. B. z dniem [...] października 2003 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej dokonanego przez organ wojskowy. W związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oficer otrzymał należności pieniężne przysługujące z tego tytułu oraz uzyskał status emeryta wojskowego. C. B. wystąpił do Ministra Obrony Narodowej z wnioskiem o stwierdzenie nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] grudnia 2005 r. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] kwietnia 2006 . Powyższe decyzje Ministra Obrony Narodowej C. B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 31 sierpnia 2006 r. sygn. akt II SA/Wa 1127/06 oddalił skargę. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi kasacyjnej C. B., wyrokiem z dnia 15 października 2007 r. sygn. akt I OSK 1986/06 uchylił zaskarżony wyrok WSA w Warszawie oraz decyzje Ministra Obrony Narodowej. W następstwie powyższego wyroku Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. stwierdził nieważność decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] grudnia 2002 r. o wypowiedzeniu stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej. Decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. Minister Obrony Narodowej wyznaczył C. B. z dniem [...] października 2008 r. na stanowisko służbowe Wojskowego Komendanta Uzupełnień w I. W wyniku złożonego przez C. B. w dniu 18 listopada 2008 r. wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, Minister Obrony Narodowej wydał w dniu [...] grudnia 2008 r. decyzję nr [...] (pkt 1) o zwolnieniu C. B. z dniem 31 maja 2009 r. z zawodowej służby wojskowej. Jednocześnie Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...]dnia 2008 r., zgodnie z wnioskiem zainteresowanego, przeniósł go do dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej do dyspozycji Wojskowego Komendanta Uzupełnień w R. Pismem z dnia 3 marca 2009 r. C. B. wystąpił do Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] z wnioskiem o przyznanie uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 1 czerwca 2008 r. oraz innych należności pieniężnych wypłacanych obligatoryjnie żołnierzom zawodowym w latach 2004-2007. Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2009 r. wydaną na podstawie art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.) oraz art. 76 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r., o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), odmówił przyznania C. B. prawa do uposażenia zasadniczego wraz z dodatkami o charakterze stałym za okres od 1 listopada 2003 r. do 1 czerwca 2008 r., a także innych należności pieniężnych za lata 2004-2007 wskazanych we wniosku. Po ponownym rozpoznaniu sprawy na wniosek C. B. Minister Obrony Narodowej w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] września 2009 r., utrzymał w mocy wskazaną wyżej decyzję wskazując, że warunkiem otrzymywania przez żołnierza uposażenia oraz innych należności pieniężnych jest pełnienie służby wojskowej, rozumianej jako wykonywanie czynności służbowych. Podkreślił jednocześnie, iż pełnienia służby nie można utożsamiać z pozostawaniem w stosunku służbowym zawodowej służby wojskowej. Na tę decyzję C. B. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wskazując, że organ nie dostrzegł różnicy pomiędzy odmową przyznania prawa do określonego świadczenia pieniężnego, a odmową przyznania konkretnego świadczenia pieniężnego (czyli jego wypłaty za wskazany czas). Minister Obrony Narodowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wyrokiem z dnia 11 marca 2010 r., sygn. akt II SA/Wa 1859/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalając skargę C. B. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] września 2009 r. stwierdził, że w niniejszej sprawie w pierwszej kolejności należy rozważyć, jaki skutek wywołała decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2008 r. stwierdzająca nieważność decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2002 r. wypowiadającej C. B. stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej. Sąd zwrócił uwagę na uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 11 września 2008 r. III UZP 1/08 (Biul. SN 2008/9/17), w której to uchwale tenże Sąd stwierdził, że stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu żołnierza z zawodowej służby wojskowej nie powoduje obowiązku zwrotu emerytury wypłaconej po zwolnieniu ze służby. Decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby nie uchyla bowiem skutków wywołanych przez uznaną za nieważną decyzję w zakresie materialnego prawa emerytalnego. Sąd pierwszej instancji wskazał, że w niniejszej sprawie na skutek stwierdzenia nieważności decyzji Dyrektora Departamentu Kadr i Szkolnictwa Wojskowego Ministerstwa Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2002 r. doszło wprawdzie do reaktywowania stosunku służbowego skarżącego, jednakże w ocenie Sądu, z faktu tego nie można wywodzić, że za okres od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 1 czerwca 2008 r. przysługuje skarżącemu prawo do uposażenia oraz innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym. Prawo do tych świadczeń przysługuje bowiem żołnierzowi pełniącemu służbę lub co najmniej wyrażającemu gotowość jej pełnienia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznanie skarżącemu uposażenia oraz innych należności pieniężnych za okres od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 1 czerwca 2008 r., gdy faktycznie nie pełnił on zawodowej służby wojskowej, doprowadziłoby do sytuacji, że jako osobie "przywróconej" do zawodowej służby wojskowej za ten sam okres przysługiwałaby mu zarówno emerytura, jak też inne świadczenia należne żołnierzom pełniącym zawodową służbę wojskową. Jego sytuacja byłaby zatem korzystniejsza od osób, które w tym czasie faktycznie pełniły zawodową służbę wojskową. Od wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego skargę kasacyjną złożył C. B., wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji oraz o zasądzenie od strony przeciwnej na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, to jest: a) art. 76 ust. 1 w związku z art. 9 ust. 1, 3 pkt 1, 5 i 6 i w związku z art. 74 ust. 1 oraz w związku z art. 71 i art. 73 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r. Nr 141, poz. 892 z późn. zm.), poprzez ich niezastosowanie w sprawie, chociaż nakazywały one Wojskowemu Komendantowi Uzupełnień w R. wypłatę przez Jednostkę Wojskową [...] w W. należności pieniężnych związanych z uchylaniem skutków zwolnienia oficera ze służby wojskowej, jako bezpośredniej konsekwencji decyzji Ministra Obrony Narodowej nr [...] z dnia [...] lutego 2008 r. o stwierdzeniu nieważności decyzji z dnia [...] grudnia 2002 r. w przedmiocie wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, sankcjonujących (za sprawą wymienionej decyzji o stwierdzeniu nieważności i wskazanych przepisów ustawy) prawidłową ocenę prawną, że w okresie od dnia 31 października 2003 r. do dnia 1 czerwca 2008 r. również pełnił on zawodową służbę wojskową jako służbę stałą, a co ostatecznie winno skutkować stwierdzeniem przez Sąd nieważności kwestionowanych decyzji Ministra Obrony Narodowej; b) art. 104 ust. 1 wskazanej wyżej ustawy, poprzez jego błędne zastosowanie do sytuacji skarżącego, jako żołnierza skierowanego do wykonywania obowiązków służbowych – po przeniesieniu do rezerwy kadrowej Ministra Obrony Narodowej na czas pozostawania w tej rezerwie – do Wojskowej Komendy Uzupełnień w R., a więc do pełnienia służby w tej rezerwie; c) art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, przez błędną jego wykładnię, to jest przyjęcie, że przepis ten stanowi, iż za żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową należy uważać żołnierza pełniącego służbę na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej, za wyjątkiem służby pełnionej na stanowisku służbowym w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz służby wojskowej pełnionej poza granicami kraju, a także żołnierza zawodowego będącego w rezerwie kadrowej oraz w dyspozycji, gdy w rzeczywistości brzmienie oraz sens tego przepisu są oczywiście odmienne, a czego dowodzi zwykły wgląd w treść powoływanego przepisu. Wskazano, że treść tego przepisu nie wyczerpuje zakresu sytuacji i przypadków, w jakich wolno przyjąć, kogo w rozumieniu ustawy uważa się za pełniącego zawodową służbę wojskową; d) art. 116 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych poprzez jego błędne stosowanie do sytuacji skarżącego, w zakresie w którym Sąd uważa, że przepis ten przewidujący odszkodowanie wyklucza zarazem zasadność wypłaty uposażenia żołnierzowi zawodowemu za okres objęty zwolnieniem ze służby do dnia ponownego "powołania" do służby zawodowej, następującego w wyniku likwidacji skutków decyzji zwalniającej ze służby wskutek stwierdzenia nieważności wypowiedzenia stosunku służbowego. 2) naruszenie przepisów postępowania, to jest: a) art. 141 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) z powodu nieprzedstawienia w uzasadnieniu zaskarżanego wyroku stanowiska Sądu co do stanu faktycznego, przyjętego przez ten Sąd w rozpatrywanej sprawie; b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej wyżej ustawy, przez nieuwzględnienie skargi, mimo naruszenia przez organ prawa materialnego, przez akceptację rażącego naruszenia przepisów o właściwości organów uprawnionych do wydania prawidłowych decyzji w niniejszej sprawie, a także naruszenia art. 133 § 1 zdanie 1 w związku z art. 106 § 5 tejże ustawy w związku z art. 233 § 1 k.p.c. i w związku z art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to uchybienia miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, gdyż sąd dokonywał wartościowania poglądów wyrażanych w uzasadnieniach skarżonych decyzji organów i w odpowiedzi na skargę, a nie całokształtu dowodów zebranych w sprawie; c) art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z powodu oddalenia skargi pomimo, że dające się stwierdzić naruszenia podstawowych zasad procesowych przez organy administracji, a konkretnie art. 6 i 7 k.p.a. oraz art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. stanowiło o rażącym naruszeniu przez organy administracji publicznej przepisów w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., obligującym do zastosowania przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi; d) art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) w związku z art. 1 i 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, z powodu orzekania na zasadzie słuszności właściwej sądom powszechnym, a nie wedle zasady badania legalności wydanego aktu przez organy administracji publicznej. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej rozwinięto podniesione wyżej zarzuty oraz podkreślono, że Sąd pierwszej instancji nie zajął stanowiska w kwestii, jaki stan faktyczny został przyjęty przez ten Sąd jako stan uzasadniający związane z nim oceny prawne. Zbagatelizował za to różnicę pomiędzy "ustaleniem prawa do uposażenia" a "określeniem konkretnej kwoty pieniężnej należnej do wypłaty". Podniesiono, że przedstawiona przez Sąd definicja "pełnienia służby" została zredagowana na użytek akceptowanej przez Sąd słusznościowej tezy, co zdaniem skarżącego kasacyjnie, stanowi zabieg nieuprawniony. Wskazano, że sytuacje pełnienia służby określa art. 19 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, który to przepis nie wyklucza przypadków pełnienia tej służby w sytuacjach w tym przepisie niewymienionych, w tym służby poza stanowiskiem służbowym, rezerwą kadrową czy dyspozycją. Podkreślono, że pełnienie służby ma miejsce w momencie powołania żołnierza do tej służby i wiąże się właśnie z powołaniem do służby, a nie wykonywaniem w jej toku obowiązków służbowych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują przesłanki nieważności określone w art. 183 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zatem Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Na wstępie wskazać należy, że decyzja stwierdzająca nieważność jest aktem o charakterze deklaratoryjnym działającym wstecz i eliminującym skutki prawne wadliwej decyzji. Jednakże trzeba również mieć na względzie, że decyzja stwierdzająca nieważność nie stanowi wyłącznie deklaracji stanu istniejącego wcześniej, lecz tworzy również elementy nowego stanu prawnego, wywiera skutki w obrocie prawnym. Są to elementy konstytutywne decyzji nieważnościowej (B. Adamiak, J. Borkowski "Kodeks postępowania administracyjnego Komentarz", 5 Wydanie, Wydawnictwo C. H. Beck, s. 737-738; M. Jaśkowska, A. Wróbel "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", Zamykacze Wydanie II, s. 1000-1002). Trzeba zauważyć, że decyzja o stwierdzeniu nieważności decyzji wypowiadającej stosunek służbowy żołnierza zawodowego wchodzi do obrotu prawnego z chwilą jej doręczenia, a gdy uzyskuje walor ostateczności staje się wykonalna. Do tego czasu obowiązywała zatem decyzja wypowiadająca stosunek zawodowej służby wojskowej, która wywoływała skutek prawny w postaci rozwiązania stosunku służbowego. W efekcie skarżący został przeniesiony do rezerwy, a więc uzyskał status, z którym wiąże się prawo do odprawy i po spełnieniu odpowiednich przesłanek prawo do emerytury wojskowej, który można ogólnie określić jako status przeniesionego do rezerwy. Oczywistym jest, że w tym samym czasie skarżący nie mógł mieć statusu żołnierza zawodowego, jak i statusu przeniesionego do rezerwy. Skarżący kasacyjnie uważa, że Sąd pierwszej instancji niezasadnie uznał, iż prawo do uposażenia żołnierza zawodowego uzależnione jest zawsze od rzeczywistego pełnienia przez niego zawodowej służby wojskowej, a nie od samego faktu pozostawania w tej służbie. W tym miejscu należy wskazać, że stosunek służbowy zawodowej służby wojskowej powstaje między innymi po stawieniu się osoby powołanej, z którą zawarto kontrakt, do pełnienia zawodowej służby wojskowej, o czym stanowi art. 9 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2008 r., Nr 141, poz. 892 ze zm.). Z dniem rozpoczęcia przez żołnierza zawodowego pełnienia zawodowej służby wojskowej powstaje prawo do uposażenia (art. 76 ust. 1), które wygasa z ostatnim dniem miesiąca, w którym żołnierz zawodowy został zwolniony z zawodowej służby wojskowej, zaginął lub zmarł (art. 76 ust. 4). Natomiast w myśl art. 71 ust. 1 powołanej ustawy, żołnierze zawodowi otrzymują uposażenie i inne należności pieniężne określone w ustawie, zaś stosownie do treści art. 72 uposażenie żołnierzy zawodowych składa się z uposażenia zasadniczego i dodatków do uposażenia (ust. 1), a z tytułu pełnienia zawodowej służby wojskowej, żołnierz zawodowy otrzymuje tylko jedno uposażenie (ust. 2). Zgodnie zaś z przepisem art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, za żołnierza zawodowego pełniącego zawodową służbę wojskową należy uważać żołnierza pełniącego służbę na stanowisku służbowym w jednostce wojskowej za wyjątkiem służby wojskowej pełnionej na stanowisku służbowym w Służbie Kontrwywiadu Wojskowego, Służbie Wywiadu Wojskowego oraz służby wojskowej pełnionej poza granicami kraju, a także żołnierza zawodowego będącego w rezerwie kadrowej oraz w dyspozycji. Zatem prawo do uposażenia uzależnione jest od pełnienia zawodowej służby wojskowej, a nie od samego tylko faktu istnienia stosunku służbowego. Samo zatem pozostawanie w służbie nie jest wystarczające, aby domagać się za ten okres uposażenia. Natomiast żołnierz zawodowy pobierający świadczenia emerytalne nie należy w rozumieniu tego przepisu do kręgu żołnierzy pełniących zawodową służbę wojskową. Należy podkreślić, że w niniejszej sprawie skarżący C. B., zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem 31 października 2003 r. do czasu przystąpienia do pełnienia służby po stwierdzeniu nieważności decyzji o wypowiedzeniu stosunku służbowego, to jest do dnia 1 czerwca 2008 r., nie pełnił służby. Jako żołnierzowi zwolnionemu z zawodowej służby wojskowej została mu przyznana odprawa i, niezależnie od niej, co miesiąc otrzymywał przez okres roku po zwolnieniu ze służby uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, a po upływie tego okresu pobierał emeryturę wojskową. Zatem do dnia 1 czerwca 2008 r. skarżący nie pełnił służby, gdyż korzystał z prawa do emerytury. Dlatego też pomimo, że na skutek stwierdzenia nieważności decyzji o wypowiedzeniu z dnia 20 grudnia 2002 r. doszło do reaktywowania stosunku służbowego skarżącego, to jednak z faktu tego nie można wyprowadzać wniosku, że za okres od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 1 czerwca 2008 r. przysługuje mu prawo do uposażenia oraz innych należności pieniężnych przysługujących żołnierzom zawodowym. Jak bowiem wyżej wskazano, prawo to przysługuje żołnierzowi pełniącemu służbę lub wyrażającemu gotowość jej pełnienia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji prawidłowo przyjął, że z przytoczonych przepisów (art. 76 ust. 1 oraz art. 19 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych) prawo do uposażenia jest ściśle powiązane z pełnieniem służby. Skarżący bowiem w okresie od dnia 1 listopada 2003 r. do dnia 1 czerwca 2008 r. zawodowej służby wojskowej nie pełnił, a zatem nie przysługuje mu prawo do uposażenia. Zauważyć też należy, że będąc na emeryturze, nie mógł pozostawać w gotowości do pełnienia zawodowej służby wojskowej. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego uznać należy, że materiał dowodowy w niniejszej sprawie został zebrany i oceniony w sposób prawidłowy, w związku z czym zarzuty skargi kasacyjnej o naruszeniu przepisów ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, są niezasadne. W związku z tym stwierdzić należy, że zarzut skargi kasacyjnej o naruszeniu w zaskarżonym wyroku art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi również nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przepis ten miałby bowiem zastosowanie tylko i wyłącznie w sytuacji, w której Sąd pierwszej instancji stwierdziłby naruszenie przepisów prawa, a pomimo tego nie uchyliłby zaskarżonej decyzji. Jeżeli jednak – z uzasadnionych powodów wskazanych powyżej – Sąd ten uznał, że do takich naruszeń nie doszło, to wtedy nie można skutecznie postawić tego zarzutu. W odniesieniu do naruszenia art. 141 § 4 i art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że motywy zaskarżonego wyroku odpowiadają wymogom określonym w tych przepisach, gdyż Sąd ustalił w pełni stan faktyczny niniejszej sprawy i ocenił prawidłowość podstawy prawnej rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji. Tym samym Sąd pierwszej instancji nie naruszył art. 141 § 4 i art. 151 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Co się zaś tyczy naruszenia art. 1 § 1 i 2 ustawy Prawo o ustroju sądów administracyjnych, to i ten zarzut uznać należy za chybiony. Przepis ten stanowi bowiem, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy te określają zatem kognicję sądów administracyjnych i należą do przepisów ustrojowych, a nie przepisów postępowania. Sąd mógłby je naruszyć odmawiając rozpoznania skargi, mimo wniesienia jej z zachowaniem przepisów prawa, bądź rozpoznając ją, ale stosując przy kontroli inne kryterium niż kryterium zgodności z prawem. To jednakże w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji.