II AKa 220/24

Common courts2024-08-22

Case number

II AKa 220/24

Judgment date

2024-08-22

Type

SENTENCE

Judges

Andrzej CzarnotaDorota Rostankowska (PRESIDING_JUDGE)Marcin Kokoszczyński

Legal basis

art. 437 par. 1 k.p.k.

Judgment text

Sygn. akt II AKa 220/24 <div> <h2>WYROK</h2> <h5>W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ</h5> Dnia 22 sierpnia 2024 r. Sąd Apelacyjny w Gdańsku II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Rostankowska (spr.) Sędziowie: SA Marcin Kokoszczyński SA Andrzej Czarnota Protokolant: starszy sekretarz sądowy Alicja Gromuł przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. M. J. po rozpoznaniu w dniu 22 sierpnia 2024 r. sprawy wnioskodawców: J. D. i A. D. o zasądzenie zadośćuczynienia na skutek apelacji wniesionych przez pełnomocnika wnioskodawców od wyroku Sądu Okręgowego w Gdańsku z dnia 3 kwietnia 2024 r., sygn. akt XI Ko 1317/23 I. utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok; II. wydatkami postępowania odwoławczego obciąża Skarb Państwa. </div> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <table> <colgroup> <col width="404"/> <col width="120"/> <col width="43"/> <col width="154"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td> Formularz UK 2 </td> <td> Sygnatura akt </td> <td colspan="2"> II AKa 220/24 </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td> 1. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> Sąd Okręgowy w Gdańsku wyrokiem z 3 kwietnia 2024r. w sprawie XI Ko 1317/23: I. ustalił łączną kwotę należnego C. D. od Skarbu Państwa zadośćuczynienia za krzywdę z tytułu pozbawienia go wolności w okresie od 12 lutego 1945r. do 15 kwietnia 1945r. bez przeprowadzenia zakończonego orzeczeniem postępowania, w wysokości 90 000 zł (dziewięćdziesiąt tysięcy złotych) i zasądził z tego tytułu od Skarbu Państwa na rzecz J. D. i A. D. kwoty równe po 45.000 zł (czterdzieści pięć tysięcy) złotych z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty; z uwzględnieniem, że J. D. i A. D.; zostały już wypłacone kwoty po 40.000,00 złotych (łącznie 80.000 złotych) w związku z wydaniem uchylonego orzeczenia Sądu Okręgowego w Gdańsku w sprawie XI Ko 277/22, a które nie zostały przez nich zwrócone; II. w pozostałym zakresie wniosek oddalił; III. zasądził od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawców J. D. i A. D. kwoty po 288 (dwieście osiemdziesiąt osiem) złotych tytułem kosztów ustanowienia pełnomocnika z wyboru; IV. kosztami postępowania w sprawie obciążył Skarb Państwa. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td> ☐ obrońca </td> </tr> <tr> <td> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td> ☒ pełnomocnik wnioskodawców </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="44"/> <col width="351"/> </colgroup> <tr> <td colspan="5"> 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="3"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td> ☐ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td> co do wysokości zasądzonego zadośćuczynienia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 1.1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="4"> brak zarzutów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.1.4. Wnioski </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="291"/> <col width="48"/> <col width="339"/> </colgroup> <tr> <td> ☒ </td> <td> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.2.1. Ustalenie faktów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="38"/> <col width="18"/> <col width="174"/> <col width="328"/> <col width="71"/> <col width="94"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 1.2.1.1. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td> Wnioskodawcy </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td> 1. 2. </td> <td> </td> <td>  J. D.  A. D. </td> <td> Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. </td> <td> </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 1.2.1.2. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td> Oskarżony </td> <td> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td> Dowód </td> <td> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1. 2. </td> <td>  J. D.  A. D. </td> <td> Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. </td> <td> </td> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="722"/> </colgroup> <tr> <td> 1.2.2. Ocena dowodów </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="87"/> <col width="328"/> <col width="307"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 1.2.2.1. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. </td> <td> Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="109"/> <col width="306"/> <col width="307"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 1.2.2.2. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td> Dowód </td> <td> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td> </td> <td> Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. </td> <td> Sąd odwoławczy nie przeprowadzał postępowania dowodowego. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="33"/> <col width="568"/> <col width="121"/> </colgroup> <tr> <td colspan="3"> 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp </td> <td colspan="2"> Zarzuty </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> </td> <td> 1. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który miał wpływ na jego treść i skutkujący bezpodstawnym uznaniem, że w okolicznościach niniejszej sprawy sumą adekwatną i proporcjonalną kwotą zadośćuczynienia za krzywdę doznaną przez C. D. na skutek niesłusznego pozbawienia go wolności w okresie od 12 lutego 1945 r. do 15 kwietnia 1945 r. bez przeprowadzenia zakończonego orzeczeniem postępowania, w związku z jego działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego będzie łączna kwota 90.000,00 zł, pomimo, iż jest to kwota niewspółmierna do rozmiaru doznanych przez niego krzywd i cierpień, ich intensywności i nieodwracalnego charakteru, podczas gdy te względy przemawiają za zasądzeniem na rzecz wnioskodawców znacznie wyższej kwoty zadośćuczynienia, 2. obraza przepisów postępowania, która mogła mieć wpływ na treść orzeczenia, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 k.p.k.</a> poprzez dowolną ocenę dowodów, w szczególności zeznań wnioskodawców i wyciągnięcie z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wniosków sprzecznych z zasadami prawidłowego rozumowania, doświadczenia życiowego i wskazaniami wiedzy, tj. uznanie, że zadośćuczynienie w łącznej kwocie 90.000,00 zł spełnia cel i wymogi określone w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 8;art. 8 ust. 1)">art. 8 ust. 1</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910340149" title="Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego - Dz. U. z 1991 r. Nr 34, poz. 149 (art. 11;art. 11 ust. 2)">art. 11 ust. 2 ustawy z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego</a> (dalej: ustawa lutowa, ustawa rehabilitacyjna) w przypadku krzywd C. D. doznanych na skutek niesłusznego pozbawienia wolności w okresie od 12 lutego 1945 r. do 15 kwietnia 1945 r. bez przeprowadzenia zakończonego orzeczeniem postępowania w związku z jego działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania zarzutów za zasadne, częściowo zasadne albo niezasadne </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Ad. 2. W pierwszej kolejności Sąd Apelacyjny odniesie się do zarzutu obrazy przepisów postępowania. W sytuacji bowiem gdy autor środka odwoławczego nie traktuje błędu w ustaleniach faktycznych jako samoistnego uchybienia w obszarze określenia podstawy odpowiedzialności karnej, zarzut takiego błędu wiąże się z obszarem procesowym, w przedmiotowej sprawie, z wadliwą oceną materiału dowodowego (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art.7 kpk</a>). Zarzut ten w zakresie, w jakim jest powiązany z uchybieniami procesowymi, może mieć zatem postać błędu „dowolności”. W takiej sytuacji błąd w ustaleniach faktycznych jest w istocie konsekwencją uchybień procesowych, jako pierwotnych; to one bowiem generują wadliwe ustalenia faktyczne. Chodzi przecież o to, że oceny i wnioski wyprowadzone z okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie odpowiadają zasadom logicznego rozumowania lub że nie przeprowadzono istotnych dowodów, które mogły mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych. W ramach tego zarzutu skarżąca wskazała na dowolną ocenę dowodów, w szczególności zeznań wnioskodawców. Podkreślenia zatem wymaga, że Sąd Okręgowy za w pełni wiarygodne uznał zarówno zeznania wnioskodawców, jak i inne dowody przeprowadzone w sprawie, tak o charakterze osobowym, jak i dokumentarnym, nie odmawiając waloru wiarygodności żadnemu z przeprowadzonych dowodów (str.4 – 5 uzasadnienia wyroku). Nie sposób zatem stwierdzić w czym skarżąca upatruje podstaw tego zarzutu. Całe uzasadnienie apelacji natomiast koncentruje się na kwestionowaniu wysokości zasądzonego łącznie zadośćuczynienia, do czego Sąd II instancji odniesie się dokonując oceny zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Ad. 1. Zarzut w zakresie uznania, że zasądzone przez Sąd I instancji zadośćuczynienie nie jest adekwatne do rozmiaru krzywdy doznanej przez represjonowanego nie jest trafny, a żądane w przedmiotowej sprawie – w ocenie Sądu Apelacyjnego – nie znajduje uzasadnienia w realiach sprawy. Wskazać na wstępie należy, że ustalenie, jaka kwota zadośćuczynienia w konkretnych okolicznościach jest „odpowiednia” w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 2)">art. 445 § 2 kc</a>, należy do sfery swobodnego uznania sędziowskiego. Zmiana w postępowaniu odwoławczym wysokości ustalonego przez Sąd I instancji zadośćuczynienia za krzywdę doznaną wskutek niesłusznego pozbawienia wolności jest więc możliwa tylko w razie ustalenia, że pierwotnie ustalona kwota zadośćuczynienia nie uwzględnia wszystkich okoliczności, które powinny mieć wpływ na wysokość zadośćuczynienia lub też, że okoliczności te wprawdzie zostały ustalone w sposób prawidłowy, jednak niewłaściwie oceniono ich znaczenie z perspektywy wielkości krzywdy, co w konsekwencji miało istotne znaczenie dla ustalenia wysokości zadośćuczynienia. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem orzecznictwa, wykładnia pojęcia „zadośćuczynienie”, o którym mowa w przepisie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 552)">art. 552 k.p.k.</a>, który poprzez <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910340149" title="Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego - Dz. U. z 1991 r. Nr 34, poz. 149 (art. 2 d;art. 2 d ust. 3)">art.2d ust. 3. Ustawy z 23 lutego 1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego </a> (dalej: ustawa lutowa) ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, opiera się na regułach wypracowanych w prawie cywilnym materialnym, w tym odwołuje się zwłaszcza do <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 445;art. 445 § 2)">art.445 § 2 kc</a>, z którego wynika, że zadośćuczynienie winno być „odpowiednie”. Wśród elementów istotnych z punktu widzenia wysokości zadośćuczynienia wyróżnia się także aktualne warunki i przeciętną stopę życiową społeczeństwa. Wysokość zadośćuczynienia powinna być utrzymana w rozsądnych granicach, a więc z jednej strony powinna służyć złagodzeniu doznanej krzywdy, z drugiej zaś nie może być źródłem nieuzasadnionego wzbogacenia (zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 17 kwietnia 2023r., II AKa 238/22; postanowienia Sądu Najwyższego z: 20 października 2022r. IV KK 371/22, 21 lipca 2021r. IV KK 135/21, 24 listopada 2020r. II KK 202/20, 18 czerwca 2020r. III KK 59/20, 22 stycznia 2015r. III KK 252/14,; wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 29 lipca 2020r., II AKa 70/20; wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie, II AKa 171/19; wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 28 listopada 2018r., II AKa 323/18). Zasadniczymi okolicznościami mającymi wpływ na wysokość zadośćuczynienia z tytułu pozbawienia wolności są przede wszystkim cierpienia represjonowanego, których rodzaj, czas trwania i natężenie należy każdorazowo określić w kontekście materiału dowodowego sprawy. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy podkreślenia wymaga, że Sąd Okręgowy dostrzegł wszystkie przedstawione przez wnioskodawców okoliczności związane z pozbawieniem wolności represjonowanego, na co zwróciła uwagę sama skarżąca (str.3 apelacji). Sąd odwoławczy nie podziela jednak jej poglądu, że nie przydał im należytej wagi w kontekście należnego zadośćuczynienia. Subiektywne bowiem przekonanie wnioskodawców, że zasądzone zadośćuczynienie nie odpowiada rozmiarowi krzywdy doznanej przez represjonowanego samo w sobie nie może skutkować uwzględnieniem roszczenia w całości lub nawet jego podwyższeniem. Wysokości należnego zadośćuczynienia nie sposób bowiem określać li tylko przez pryzmat subiektywnych odczuć uprawnionych (tak też: Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyrokach z: 17 kwietnia 2023r. w sprawie II AKa 238/22, 24 czerwca 2020r. w sprawie II AKa 188/19; Sąd Apelacyjny w Łodzi w wyroku z 29 lipca 2020r. w sprawie II AKa 70/20). Sąd Okręgowy uwzględnił wszystkie okoliczności mające wpływ na poczucie krzywdy represjonowanego, a w konsekwencji wysokość należnego wnioskodawcom zadośćuczynienia (str.11 – 14 uzasadnienia wyroku) i przydał im należytą wagę. Przeciwne twierdzenia skarżącej w tym zakresie stanowią jedynie polemikę z trafnymi rozważaniami Sądu Okręgowego nie mogącymi przynieść oczekiwanych przezeń rezultatów. Tym sposobem bowiem skarżąca forsuje swoje stanowisko nie odnosząc się do argumentacji Sądu I instancji. Brak odniesienia się przez skarżącą do przedstawionej tam argumentacji zwalnia Sąd odwoławczy od konieczności czynienia szerszych rozważań w tym zakresie i pozwala na odwołanie się do argumentów wskazanych przez Sąd I instancji, które uznaje za w pełni trafne. Dokonanie przez Sąd I instancji wszechstronnej oceny wszystkich istotnych okoliczności, tak w zakresie ustaleń faktycznych, jak i argumentacji prawnej, co wynika z uzasadnienia wyroku, uprawnia bowiem Sąd odwoławczy do ograniczenia swojego uzasadnienia w tym zakresie do odesłania do tej argumentacji bez narażenia się na zarzut obrazy <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 433;art. 433 § 2)">art.433 § 2 kpk</a> (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Gdańsku z: 8 sierpnia 2024r. II AKa 393/23, 12 lipca 2024r. II AKa 141/24, 5 lipca 2024r. II AKa 39/24, 27 czerwca 2024r. II AKa 2/24, 2 maja 2024r. II AKa 331/23, 11 kwietnia 2024r. II AKa 262/23, 27 marca 2024r. II AKa 201/23, 14 marca 2024r. II AKa 383/13 i II AKa 251/21, 31 stycznia 2024r. II AKa 318/23, 21 grudnia 2023r. II AKa 127/23; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 24 maja 2022r., II AKa 318/21; postanowienia Sądu Najwyższego z: 28 kwietnia 2022r. III KK 133/22, 7 kwietnia 2022r. IV KK 280/21, 15 marca 2022r. IV K 14/22, 2 marca 2022r. II KK 58/22). W powyższym kontekście podkreślenia wymaga, że zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 427;art. 427 § 2)">art. 427 § 2 kpk</a> to po stronie obrońcy leży obowiązek wykazania, dlaczego nie zgadza się z zaskarżonym orzeczeniem, jak też przedstawienia rzeczowej w tym przedmiocie argumentacji. Skarżąca jest podmiotem profesjonalnym świadczącym usługi prawne w tym obronę, toteż wymagania wobec niej przekraczają ogólne sformułowanie wątpliwości co do powziętej przez sąd decyzji procesowej, dla poparcia podniesionego zarzutu błędnych ustaleń faktycznych. Uwadze Sądu I instancji nie umknęła okoliczność, że pozbawienie wolności skutkowało u represjonowanego zarówno dolegliwościami fizycznymi, jak i psychicznymi, do czego odwołała się skarżąca (str.3 apelacji); znalazło to odzwierciedlenie w części motywacyjnej zaskarżonego orzeczenia, przy czym trafnie dostrzegł Sąd Okręgowy, że zmiany w sferze psychicznej represjonowanego nie były na tyle nasilone aby wymagały leczenia (str.11-13 uzasadnienia wyroku). Trafnie również Sąd I instancji uznał, wskazując na podleganie represjonowanego obserwacji po odzyskaniu wolności, że dalsze inwigilacje zarówno represjonowanego, jak i jego rodziny nie są objęte regulacją ustawy lutowej. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie w pełni podziela utrwalony w orzecznictwie pogląd, że za będące podstawą zasądzenia rekompensaty w trybie ustawy lutowej można uznać wyłącznie te następstwa, które stanowiły bezpośrednią konsekwencję pozbawienia wolności. Ustawa ta nie przewiduje bowiem podstawy do orzeczenia owej rekompensaty finansowej (w przedmiotowej sprawie w postaci zadośćuczynienia) za wszelkie formy represji, dokonane przez organy państwa, ale wyłącznie te, o których mowa w jej art. 8. Poza jej zakresem są zatem dalsze konsekwencje szeroko działalności o jakiej mowa w ustawie lutowej (tak: postanowienie Sądu Najwyższego z 5 marca 2020r., IV KK 632/19). Nie sposób za trafne uznać twierdzenia skarżącej, że przy ustalaniu wysokości zadośćuczynienia uwzględnia się kwoty przyznawane w podobnych przypadkach (str.4 apelacji). Każdy przypadek zasądzenia należy bowiem odnosić do realiów rozpoznawanej sprawy i indywidualnych krzywd jakich doznał represjonowany. Wskazany pogląd skarżącej jest sprzeczny z ugruntowanym orzecznictwem, które podziela Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie, o indywidualnym charakterze zasądzanego zadośćuczynienia (patrz: wyroki Sądu Apelacyjnego w Warszawie z: 14 lipca 2023r. II AKa 377/22, 17 marca 2023r. II AKa 125/22, 25 marca 2019r. II AKa 241/18; postanowienia Sądu Najwyższego z: 21 lipca 2021r. IV KK 135/21, 24 listopada 2020r. II KK 202/20). Stąd odwoływanie się do wskazanych we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie orzeczeń, w których sądy orzekały określone kwoty zadośćuczynienia (str.4 apelacji) nie może przynieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że zapewne istnieją w obrocie prawnym orzeczenia zasądzające tytułem zadośćuczynienia niższe kwoty; nie tylko w porównaniu z tym wskazanymi przez skarżącą, ale również z zasądzoną w powyższej sprawie. Brak podstaw do opierania się na innych orzeczeniach, z przyczyn wyżej wskazanych powoduje, że Sąd Apelacyjny takich orzeczeń nie przywołuje w tym miejscu. Sąd Apelacyjny w niniejszym składzie nie podziela prezentowanego przez skarżącą stanowiska (str.4 i 5 apelacji), że w sprawach o zadośćuczynienie za represje stosowane przez władze komunistyczne winny być zasądzane rekompensaty znacznie wyższe od tych związanych z tzw. pomyłkami sądowymi. W tym względzie podziela pogląd zaprezentowany przez Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z 4 września 2019r., II AKa 108/19: „Automatyzm w uznawaniu iż osobie, której działalność związana była z walką na rzecz niepodległego Państwa Polskiego należy się znacząco wyższe, jak wskazał skarżący zadośćuczynienie, w opozycji do zadośćuczynienia przyznanego na podstawie przepisów <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 ()">kodeksu postępowania karnego</a> nie znajduje uzasadnienia.” Niezależnie od powyższego, odnosząc się do wskazanego przez skarżącą wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 1 marca 2011r. w sprawie P 21/09 wskazać należy, że orzeczenie to dotyczyło uznania za sprzeczne z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970780483" title="Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 ()">Konstytucją</a> limitowania do kwoty 25.000 zł. rekompensaty za internowanie w stanie wojennym. Mając na względzie zaprezentowane już w niniejszym uzasadnieniu stanowisko, że zasądzone zadośćuczynienie winno być „odpowiednie”, za niemogące przynieść oczekiwanego przez skarżącą rezultatu uznać należy zacytowane na str.4 i 5 apelacji orzeczenia Sądu Apelacyjnego w Białymstoku; również wskazujące na ową „odpowiedniość”. W ocenie Sądu Apelacyjnego Sąd I instancji prawidłowo wywiązał się z obowiązku określenia sumy „odpowiedniej” tytułem należnego zadośćuczynienia, odnosząc je do realiów rozpoznawanej sprawy, co dostrzegła sama skarżąca cytując w wywiedzionej apelacji (str.4-5) fragmenty uzasadnienia zaskarżonego orzeczenia. Należycie również stanowisko w tym względzie uargumentował. Sąd odwoławczy zauważa bowiem, że zaprezentowane rozważania Sądu Okręgowego są klarowne i logiczne, umożliwiające poddanie motywów, które legły u podstaw zaskarżonego orzeczenia kontroli instancyjnej i odtworzenie toku rozumowania Sądu orzekającego w pierwszej instancji. Nie ma racji skarżąca twierdząc, że dalsze inwigilacje wnioskodawcy, ukrywanie się jego w związku z tym i możliwości podjęcia pracy zgodnej z wykształceniem winny również mieć wpływ na wysokość zasądzonego w przedmiotowej sprawie zadośćuczynienia. Ustawa lutowa w brzmieniu aktualnie obowiązującym nie daje podstaw do zasądzenia zadośćuczynienia za wszystkie krzywdy doznane przez obywateli naszego kraju w latach w niej wskazanych. Katalog tych podstaw jest ściśle określony i nie podlega wykładni rozszerzającej. Sąd Apelacyjny w pełni podziela poglądy orzecznictwa, że wysokość zasądzonego zadośćuczynienia (a również i odszkodowania, które jednak w przedmiotowej sprawie nie było przedmiotem wniosku) nie może ograniczać się jedynie do okresu bezprawnego pozbawienia wolności lub innych represji przewidzianych w ustawie lutowej. Jednak aby stwierdzić wpływ owych dalszych represji na wysokość zasądzonych należności wnioskodawca obowiązany jest wykazać (zgodnie z mającym zastosowanie w tego rodzaju sprawach przepisem <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art.6 kc</a>), że mają one bezpośredni związek z podstawą roszczenia (w realiach przedmiotowej sprawy z pozbawieniem represjonowanego wolności w okresie od 12 lutego do 15 kwietnia 1945r.), nie zaś są skutkiem określonego traktowania osób zaangażowanych politycznie, pozostających w opozycji do aktualnej władzy. W przedmiotowej sprawie brak jest takiego bezpośredniego związku w odniesieniu do okoliczności, które – w ocenie skarżącej – Sąd Okręgowy również winien uwzględnić przy określaniu należnego zadośćuczynienia. Reasumując zatem – zarzut błędu w ustaleniach faktycznych skutkujący zasądzeniem określonej kwoty zadośćuczynienia jest całkowicie chybiony. Odnosząc się do żądanej we wniosku (str.4 akt sprawy), następnie w toku ponownego postępowania przed Sądem I instancji (k.304v akt sprawy) oraz końcowo w wywiedzionej apelacji wysokości zadośćuczynienia podkreślenia również wymaga, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem, zadośćuczynienie ma charakter kompensacyjny. Musi przedstawiać wartość ekonomicznie odczuwalną ale jednocześnie nie może stanowić nieuzasadnionego wzbogacenia się wnioskodawcy (tak: Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyrokach z: 3 grudnia 2020r. II AKa 96/20, 25 marca 2019r. II AKa 241/18). Zdaniem Sądu Apelacyjnego zasądzenie zgodnie z wnioskiem, tj. łącznej kwoty 481.636 zł. (k.304v akt sprawy) za 2 miesiące i 3 dni bezprawnego pozbawienia wolności represjonowanego niewątpliwie stanowiłoby takie nieuzasadnione wzbogacenie wnioskodawców w przedmiotowej sprawie. Nie znajdowałoby ono bowiem odzwierciedlenia we wskazanych wyżej kryteriach, które Sąd orzekający winien mieć na względzie przy określaniu należnej rekompensaty w formie zadośćuczynienia za krzywdy doznane przez ojca wnioskodawców w związku z bezprawnym pozbawieniem go wolności w okresie od 12 lutego do 15 kwietnia 1945r. za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego. Podkreślenia również wymaga, że – przez wzgląd na indywidualnych charakter każdej sprawy, w ocenie Sądu Apelacyjnego – brak jest podstaw do odnoszenia należnej kwoty zadośćuczynienia do aktualnego na datę orzekania przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, a taką metodę obliczania zadośćuczynienia zastosowała skarżąca (k.304v akt sprawy). Nawet jednak jeżeli przyjęto by za dopuszczalne stosowanie kryterium w postaci przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia, to byłoby to wyłącznie kryterium pomocnicze, pozwalające na orientacyjne zestawienie kwoty zadośćuczynienia (żądanego lub zasądzonego) z realiami społeczno-ekonomicznymi, a ściślej, z poziomem życia społeczeństwa, w tym poziomem życia represjonowanego. Apelująca, powołując się na działanie matematyczne (62 dni x 7.768,33 zł.), uzyskuje rezultat w postaci żądania obejmującego kwotę zadośćuczynienia sprecyzowaną (dosłownie) do dwóch cyfr po przecinku, co rodzi proste skojarzenie z metodą obliczeń właściwą odszkodowaniu, a nie z obliczeniem zadośćuczynienia, które powinno przebiegać według całkowicie odmiennych kryteriów. Taka „metodologia” jest więc oczywiście wadliwa, i to niezależnie od faktu, że żądana kwota (lub kwota do niej zbliżona) nie znalazły, wbrew wymogowi z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19640160093" title="Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny - Dz. U. z 1964 r. Nr 16, poz. 93 (art. 6)">art. 6 kc</a>, poparcia w konkretnej, opartej w materiale dowodowym sprawy, argumentacji. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Wnioski </td> </tr> <tr> <td> 1. zmiana zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie żądań wnioskodawców w dalszej dochodzonej części, tj. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz J. D. i A. D. dalszej wnioskowanej kwoty tytułem zadośćuczynienia za doznaną przez ich ojca krzywdę wynikającą z represjonowania C. D. na skutek niesłusznego pozbawienia wolności w okresie od 12 lutego 1945 r. do 15 kwietnia 1945 r. bez przeprowadzenia zakończonego orzeczeniem postępowania, w związku z jego działalnością na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, ewentualnie 2. uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania, 3. zasądzenie od Skarbu Państwa na rzecz wnioskodawców kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych. </td> <td> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny ☐ zasadne ☐ częściowo zasadne ☒ niezasadne </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Ad. 1. Niezasadność zarzutów apelacyjnych. Ad. 2. Brak jest podstaw do uznania, że zachodzą przesłanki do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Wniosek o charakterze kasatoryjnym nie jest zasadny wobec niezasadności podniesionych zarzutów. Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że wniosek ten nie został w żaden sposób umotywowany. Podkreślenia tymczasem wymaga, że zgodnie z aktualnym oraz mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie brzmieniem przepisu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art.437 § 2 kpk</a>, uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 439;art. 439 § 1)">art.439 § 1 kk</a> (skarżąca nie podniosła takiego zarzutu, a Sąd odwoławczy nie stwierdza zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej) i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 454)">art.454 kk</a> (nie ma zastosowania w przedmiotowej sprawie) lub jeżeli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości (skarżąca nie wskazała okoliczności świadczących o takiej potrzebie, a Sąd odwoławczy nie stwierdza ich zaistnienia). Ad. 3. Brak jest podstaw do zasądzenia na rzecz wnioskodawców kosztów zastępstwa procesowego za II instancję skoro ich pełnomocnik wywiodła apelację niezasługującą na uwzględnienie w jakimkolwiek stopniu. Stosując zatem odpowiednio przepis <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art.633 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 2)">art.636 § 2 kpk</a>, zasady słuszności sprzeciwiają się zwrotowi na rzecz wnioskodawców od Skarbu Państwa kosztów pełnomocnictwa z wyboru za udzieloną pomoc prawną na etapie postępowania odwoławczego (tak też: Sąd Apelacyjny w Gdańsku w wyroku z 29 czerwca 2023r., II AKa 160/23; Sąd Apelacyjny w Katowicach w wyroku z 21 maja 2015r., II AKa 120/15). Na marginesie zatem jedynie wskazać należy, że skarżąca wnosząc o zasądzenie na rzecz wnioskodawcy „kosztów procesu, w tym (podkreślenie SA) kosztów zastępstwa procesowego za II instancję” nie podała jakiego rodzaju koszty procesu poza kosztami zastępstwa procesowego miałby Skarb Państwa zwrócić wnioskodawcy. Podnieść więc należy, że zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 616;art. 616 § 1)">art.616 § 1 kpk</a>, poza uzasadnionymi wydatkami stron, w tym z tytułu ustanowienia w sprawie jednego obrońcy lub pełnomocnika (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 616 pkt. 2)">pkt 2)</a>, do kosztów procesu należą koszty sądowe (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 616 pkt. 1)">pkt 1)</a>. Koszty sądowe natomiast, zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (§ 2;art. 616)">§ 2 art.616 kpk</a>, to opłaty (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 616 pkt. 1)">pkt 1)</a> i wydatki poniesione przez Skarb Państwa od chwili wszczęcia postępowania (<a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 616 pkt. 2)">pkt 2)</a>. Zgodnie natomiast z treścią art.13 ustawy lutowej, koszty postępowania w sprawach objętych ustawą ponosi Skarb Państwa. Żądanie zgłoszone zatem w tym zakresie przez skarżącą jest z gruntu chybione, nie znajdujące oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Sytuacja taka nie powinna mieć miejsca, skoro środek odwoławczy został sporządzony przez podmiot profesjonalny. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="55"/> <col width="667"/> </colgroup> <tr> <td colspan="2"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 1. </td> <td> Nie dotyczy. </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td> Nie dotyczy. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 1.1. </td> <td> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Zaskarżony wyrok. </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td> Niezasadność zarzutów apelacyjnych, brak przesłanek z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439;art. 439 § 1)">art.439 § 1 kpk</a>. </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 1.5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 0.1.1. </td> <td> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td> Nie dotyczy. </td> </tr> <tr> <td> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td> Nie dotyczy. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="52"/> <col width="153"/> <col width="294"/> <col width="221"/> </colgroup> <tr> <td colspan="4"> 1.5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 1.1. </td> <td colspan="2"> Nie dotyczy. </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Nie dotyczy. </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 2.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Nie dotyczy. </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 3.1. </td> <td colspan="2"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Nie dotyczy. </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td colspan="2"> Nie dotyczy. </td> <td> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="3"> Nie dotyczy. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Nie dotyczy. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 1.5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="2"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> Nie dotyczy. </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="128"/> <col width="590"/> </colgroup> <tr> <td> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td> II. </td> <td> O wydatkach za postępowanie odwoławcze orzeczono zgodnie z treścią <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19910340149" title="Ustawa z dnia 23 lutego 1991 r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego - Dz. U. z 1991 r. Nr 34, poz. 149 (art. 13)">art.13 ustawy z 23 lutego 1991r. o uznaniu za nieważne orzeczeń wydanych wobec osób represjonowanych za działalność na rzecz niepodległego bytu Państwa Polskiego</a> i obciążono nimi Skarb Państwa. </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="720"/> </colgroup> <tr> <td> 7. PODPISy </td> </tr> <tr> <td> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="11"/> <col width="341"/> </colgroup> <tr> <td colspan="7"> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1. </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> Pełnomocnik wnioskodawców </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> Wysokość zadośćuczynienia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="5"> ☐ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☒ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="2"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="2"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td colspan="2"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 1.1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="6"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> 1.1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td colspan="2"> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table> </div>