II SA/Wa 2026/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Radziszewska - Krupa po rozpoznaniu 22 grudnia 2020r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. K. na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] z [...] sierpnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie powierzenia stanowiska dyrektora szkoły postanawia: odrzucić skargę UZASADNIENIE A. K. (zwana dalej: "Skarżąca") reprezentowana przez pełnomocnika wniosła - pismem z [...] września 2020r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na zarządzenie Prezydenta Miasta [...] (zwany dalej: "Prezydent") z [...] sierpnia 2020 r. nr [...], którym Prezydent powierzył A. C. stanowisko dyrektora Szkoły Podstawowej nr [...] z Oddziałami Integracyjnymi w [...] (zwana dalej: "Szkoła"), na okres od [...] września 2020 r. do [...] sierpnia 2025 r. Prezydent w odpowiedzi na skargę wniósł o jej odrzucenie ewentualnie o jej oddalenie. Podniósł, że Skarżąca nie wykazała, w jaki sposób jej uprawnienie i jakie uprawnienie lub interes prawny zostały naruszone zaskarżonym zarządzeniem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 101 ust. 1 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018r., poz. 994 ze zm., zwana dalej "u.s.g.") każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarga złożona w trybie ww. przepisu nie ma charakteru actio popularis, a zatem do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonej uchwały, ani też stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok NSA z 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/2004). Tym samym art. 101 ust. 1 u.s.g. nie daje podstawy do korzystania przez każdego z prawa do wniesienia skargi w interesie publicznym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02). Przymiot strony w postępowaniu kwestionującym legalność zarządzenia z zakresu administracji publicznej ma ponadto podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone tym zarządzeniem. Skarżący ma obowiązek wykazania tego naruszenia oraz musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżonym aktem, polegający na naruszeniu interesu prawnego lub uprawnienia (por. wyrok Sądu Najwyższego z 7 marca 2003 r., sygn. akt III RN 42/02). Skarżący ma też obowiązek wykazania naruszenia przez organ gminy konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną Skarżącego. Interes ten powinien być bezpośredni i realny (por. wyroki NSA z: 23 listopada 2005r. sygn. akt I OSK 715/05; 4 września 2001r. sygn. akt II SA 1410/01). Interes prawny Skarżącego, musi wynikać z normy prawa materialnego, kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Istotna jest przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony, kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z 18 września 2003r. sygn. akt II SA/2637/02). Sąd, zgodnie z art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019r. poz. 2325 ze zm., zwanej dalej: "P.p.s.a.") odrzuca skargę, jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, nie zostały naruszone, stosownie do wymagań przepisu szczególnego. Sąd w związku z tym stwierdza, że Skarżąca nie wykazała związku pomiędzy zaskarżonym zarządzeniem, a naruszeniem jej aktualnej, indywidualnej sytuacji prawnej. Skarżąca kwestionuje zarządzenie Prezydenta o powierzeniu A. C. stanowiska dyrektora Szkoły i upatruje swój interes prawny do wniesienia skargi przede wszystkim w tym, że nie dopuszczono Jej do konkursu na to stanowisko. Takie sformułowanie naruszenia interesu prawnego nie zasługuje na uwzględnienie. Zarządzenie o powołaniu innej osoby na stanowisko dyrektora nie dotyczy praw i obowiązków Skarżącej. Zaskarżone zarządzenie dotyczy jedynie praw tej innej osoby, do której adresowano zarządzenie i którego sytuację prawną regulowało. Skarżąca ma zatem wyłącznie interes faktyczny, który naruszono, ale niepoparty interesem prawnym. Brak jest bowiem przepisu prawa, który przyznawałby kandydatowi ubiegającemu się o stanowisko dyrektora szkoły jakiekolwiek prawo lub nakładał na niego jakikolwiek obowiązek w związku z powołaniem innej, konkretnej indywidualnie oznaczonej osoby na stanowisko dyrektora szkoły. Skarżąca także nie wskazała takiego przepisu. Skoro Skarżąca nie wykazała naruszenia przysługującego jej interesu prawnego, a tym samym legitymacji do wniesienia skargi, to skargę należało odrzucić. Niemożliwe i niedopuszczalne było więc merytoryczne rozpoznanie zarzutów skargi, odnoszących się do zaskarżonego aktu. Sąd, mając powyższe na względzie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a i § 3 P.p.s.a., orzekł, jak w sentencji postanowienia.