II GZ 443/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : sędzia NSA Andrzej Skoczylas po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia N. P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 467/18 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi N. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie postanowieniem z dnia 3 października 2018 r., sygn. akt III SA/Lu 467/18, odmówił N. P. wstrzymania wykonania decyzji Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2018 r. nakładającej karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. W uzasadnieniu postanowienia Sąd I instancji wskazał na treść art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, powoływanej dalej jako: p.p.s.a.), określającego ustawowe przesłanki warunkujące wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz stwierdził, że przedmiotowy wniosek skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie WSA, strona nie uzasadniła wniosku i nie wykazała okoliczności wskazujących na spełnienie przesłanek przewidzianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd podniósł, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie wniosku powinno uwzględniać wszystkie konkretne okoliczności pozwalające przyjąć, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej wnioskodawcy. Sąd podkreślił, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. W niniejszej sprawie skarżąca nie przedstawiła żadnych okoliczności, które pozwoliłyby na ocenę, czy uiszczenie kary pieniężnej w wysokości 20.000 zł spowodowałoby niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W związku z powyższym WSA odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Zażalenie na powyższe postanowienie złożyła N. P., wnosząc o jego uchylenie oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu zażalenia wskazano na art. 61 § 3 p.p.s.a. jako podstawę wstrzymania wykonania decyzji w rozpoznawanej sprawie oraz na okoliczności, które w ocenie skarżącej przemawiały za zastosowaniem ochrony tymczasowej. Strona podniosła, że wysokość nałożonej kary oraz jej wpłacenie uniemożliwią utrzymanie w przedsiębiorstwie skarżącej płynności finansowej, a w konsekwencji utrzymanie się na rynku usług transportowych. Wnioskodawczyni ponownie nawiązała do bardzo trudnej sytuacji finansowej swojego przedsiębiorstwa oraz grożącego jej bankructwa w konsekwencji uregulowania kary pieniężnej w wymierzonej wysokości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ postanowienie Sądu I instancji, pomimo błędnego uzasadnienia, odpowiada prawu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem sporu między skarżącą a organem jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2018 r., którą organ utrzymał w mocy decyzję Lubelskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] maja 2018 r. o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Rozpoznając zażalenie na postanowienie Sądu I instancji odmawiające wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, należy wskazać na treść art. 93 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2017 r. poz. 2200 ze zm.; powoływanej dalej jako: u.t.d.) w brzmieniu obowiązującym na dzień złożonego wniosku. Zgodnie z tym przepisem decyzja ostateczna, o której mowa w art. 92a ust. 1, nakładająca karę pieniężną (jak w tej sprawie) staje się wykonalna po upływie 30 dni od jej doręczenia, jeżeli strona nie wniosła skargi na decyzję do właściwego sądu administracyjnego. W przypadku wniesienia skargi, decyzja staje się wykonalna z chwilą: 1) odrzucenia skargi; 2) cofnięcia skargi lub 3) wydania przez sąd prawomocnego orzeczenia o oddaleniu skargi. Oznacza to, że gdy złożona została skarga do sądu administracyjnego, to z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ostateczna nie posiada przymiotu wykonalności, między innymi do momentu prawomocnego oddalenia skargi. Naczelny Sąd Administracyjny podziela prezentowany już w orzecznictwie tego Sądu pogląd, zgodnie z którym art. 93 ust. 2 ustawy o transporcie drogowym stanowi lex specialis w stosunku do art. 61 p.p.s.a., odnoszącego się do zagadnienia ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym (tak NSA w postanowieniu z dnia 27 czerwca 2018 r., sygn. akt II GSK 1149/18). Zatem według tego przepisu decyzja o nałożeniu kary pieniężnej staje się wykonalna dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia. Jeżeli więc złożona została skarga do sądu administracyjnego – tak jak to miało miejsce w rozpoznawanej sprawie, to z mocy art. 93 ust. 2 u.t.d. decyzja ta nie posiada przymiotu wykonalności, a wniosek o jej wstrzymanie staje się bezprzedmiotowy i podlega oddaleniu. W świetle przedstawionych powyżej regulacji prawnych z ustawy o transporcie drogowym oraz ich relacji z przepisami ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi regulującymi zagadnienie ochrony tymczasowej, zasadnym jest odmówienie skarżącej wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i to bez badania ustawowych przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że skarżącej z mocy samego prawa (art. 93 ust. 2 u.t.d.) przysługuje ochrona tymczasowa rozciągająca się na postępowanie sądowowadministracyjne wywołane skargą do WSA na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, wydaną na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. W konsekwencji wniosek skarżącej sformułowany w skardze nie mógł zostać uwzględniony. W stanie sprawy przedstawionym do rozpoznania nie można było zatem uwzględnić wniesionego zażalenia, wobec czego postanowienie Sądu I instancji, mimo błędnego uzasadnienia, Naczelny Sąd Administracyjny uznał za prawidłowe. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.