II SA/Wr 291/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Władysław Kulon Sędziowie: Sędzia NSA Halina Filipowicz-Kremis (spr.) Asesor WSA Wojciech Śnieżyński po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 19 listopada 2020 r. sprawy ze skargi A.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. z dnia [...]r. nr: [...] w przedmiocie rekultywacji i zagospodarowania gruntów oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Decyzją Starosty W. nr [...], z dnia [...]r., na podstawie art. 20 i art. 22 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2017 poz. 1161) oraz art. 104 kpa, po rozpatrzeniu wniosku A. O. w sprawie ustalenia osoby odpowiedzialnej za wykonanie rekultywacji, kierunku rekultywacji i terminy wykonania rekultywacji terenu po wydobyciu kruszywa naturalnego metodą odkrywkową ze złoża "[...]" na części działek [...]obręb P. [...]obręb U. M., gmina W. orzekł: 1 ustalić A. O.PESEL [...] właściciela nieruchomości, który posiadał koncesję Starosty W.nr [...]z dnia [...]r. na wydobywanie kopaliny ze złoża "[...]" metodą odkrywkową, cofniętą decyzją Starosty W. [...]z dnia [...]r., jako osobę zobowiązaną do rekultywacji i zagospodarowania gruntów o pow. 1,85 ha stanowiących części działek nr [...]obręb a P.i [...]obręb U. M. gmina W., 2 ustalić rolny kierunek rekultywacji i zagospodarowania gruntów wymienionych w pkt. 1 całkowicie zdegradowanych w wyniku eksploatacji piasku metodą odkrywkową, bez możliwości wykorzystania w procesie rekultywacji jakichkolwiek odpadów oraz półproduktów, prefabrykatów, produktów ubocznych, zbędnych mas ziemnych itp. materiałów mających charakter odpadów 3 w ramach rolnego kierunku rekultywacji i zagospodarowania gruntów wymienionych w pkt 1 należy wykonać: 3.1 złagodzenie i wyrównanie skarp wyrobiska do kąta nachylenia skarpy 35 stopni, 3.2. wyrównania dna wyrobiska, 3.3. przywrócenia gruntów do użytkowania rolniczego wraz z określeniem klasyfikacji gruntów po wykonaniu rekultywacji i zagospodarowania, 4ustalić maksymalny 5 letni termin wykonania rekultywacji i zagospodarowania gruntów wymienionych w pkt. 1, licząc od daty cofnięcia koncesji na wydobywanie kopaliny, tj. pięć lat od dnia [...]r. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podniósł, że A. O.złożył wniosek o ustalenie: osoby odpowiedzialnej za rekultywację, rolnego kierunku rekultywacji gruntów, terminy oraz zakresu prac związanych z rekultywacją niewielkiej części działek nr [...]obręb P. i [...]obręb U. M. gmina W. o pow. [...]ha. Postępowanie w tej sprawie zostało wszczęte 28.12.2018 r. o czym poinformowano pisemnie A. O., Okręgowy Urząd Górniczy we W. i Burmistrza Gminy W. (pismo informujące [...]). Jak ustalono w trakcie postępowania A. O.prowadził działalność polegającą na eksploatacji metodą odkrywkową pisaku ze złoża "[...]" stanowiącego niewielkie części działek nr [...]obręb P. i [...]obręb U. M. gmina W., bezsprzecznie doprowadził do całkowitej degradacji gruntów na pow. [...]ha. W wyniku eksploatacji powstało duże wyrobisko o głębokości 5-7 m. Potwierdza to dokumentacja geologiczna wykonana w styczniu 2018 r. na zlecenie i koszt A. O.przez uprawnionego geologa złożowego i mierniczego górniczego w celu końcowego rozliczenia zasobów po uchyleniu koncesji pt. "Dodatek nr [...] do dokumentacji geologicznej złoża kruszywa naturalnego "[...]" w kat. [...]". Eksploatacja była prowadzona przez A. O.na podstawie koncesji Starosty W. nr [...]z dnia [...]r., która została cofnięta decyzją Starosty W.[...]z dnia [...]r. Po zapoznaniu się ze zgromadzonymi materiałami już na początku postępowania w tej sprawie Burmistrz Gminy W. pismem [...]z dnia [...]r. wyraził wiele obaw i zastrzeżeń co do możliwości wykorzystywania odpadów do rekultywacji wyrobiska, ponieważ wg ustaleń Urzędu Miejskiego w W. A. O.na tym terenie nielegalnie składuje od kilu lat ogromne ilości odpadów (co najmniej 42 640 m3). Burmistrz Gminy W. w celu przymuszenia A. O.do usunięcia nielegalnie zgromadzonych odpadów wydał kilka decyzji nakazujących ich usunięcie. A.O.nie wykonuje nakazanego uprządkowania terenu i wywiezienia odpadów, dlatego też Burmistrz Gminy W.słusznie uznaje, że wykorzystanie odpadów do rekultywacji tego terenu jest niedopuszczalne i może być próbą zalegalizowania składowania odpadów w miejscu do tego niedozwolonym. Następnie Starosta W.wystąpił z wnioskiem z dnia 18.01.2019 r. (pismo nr [...]) zgodnie z art. 22 ust. 2 w związku z art. 20 ust. 3 obowiązującej wtedy wersji ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U, z 2017 poz. 1161 z póź. zm.) do Okręgowego Urzędu Górniczego we W.i Burmistrza Gminy W. o wydanie opinii dotyczących: 1 uznania A.O.zam. W.ul. O. [...], który w latach 2005-2014 prowadził na podstawie koncesji Starosty W. nr [...]eksploatację złoża piasku "[...]" obejmującego część działki nr [...]AM-[...] obręb P. i część działki nr [...]AM-[...] obręb U. M., za osobę odpowiedzialną za wykonie rekultywacji- [...]ha gruntów po eksploatacji złoża "[...]", 2. ustalenia rolnego kierunku rekultywacji, 3. ustalenia terminu zakończenia rekultywacji do 5 lat po cofnięciu koncesji t. j. do 02.02.2019 r. Okręgowy Urząd Górniczy we W. w piśmie dnia 05.02.2019 poinformował, że nie wydaje w tej sprawie opinii ponieważ na tym terenie nie ma obecnie obszarów i terenów górniczych. Burmistrz Gminy W. w wydanym w dniu [...]r. postanowieniu nr [...]w pkt. 1 negatywnie zaopiniował i uznał za niedopuszczalne wykorzystanie odpadów do rekultywacji terenu po eksploatacji złoża "[...]". Natomiast w pozostałych punktach postanowienia pozytywnie zaopiniował ustalenie osoby odpowiedzialnej, kierunku i terminu zakończania rekultywacji. Pismem z dnia [...]r. nr [...]Burmistrz Gminy W. poinformował o złożeniu przez A. O. zażalenia na Postanowienie nr [...]do Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W. Po uzyskaniu z Urzędu Miejskiego w W. w dniu [...]r. informacji, że postanowienie nr [...]Burmistrza Gminy W. z dnia [...]r. stało się ostateczne zwieszone (uprzednio) postępowanie zostało podjęte o czym Starosta W. powiadomił A.O.postanowieniem z dnia [...]r. nr [...]. Starosta W.mając na uwadze zebrane w sprawie wszystkie dostępne materiały dowodowe oraz biorąc pod uwagę opinię Burmistrza Gminy W.ustalił, że: 1. eksploatacja odkrywkowa prowadzona na tym terenie doprowadziła do całkowitej degradacji gruntów będących wcześniej gruntami rolnymi z ustalonymi klasami bonitacji (R-V, R-VI), wg zapisów ewidencji gruntów, map ewidencyjnych, planu przestrzennego zagospodarowania i innych dokumentów dotyczących działek nr [...]AM-[...] obręb P. i nr [...]AM-[...] obręb U. M., grunty te były użytkowane rolniczo i dobrze zagospodarowane, przed uzyskaniem koncesji na wniosek A.O. zmieniono ich przeznaczenie w planie zagospodarowania przestrzennego z użytków rolnych na tereny eksploatacji odkrywkowej. 2. A. O. jest odpowiedzialny za wykonie rekultywacji [...]ha gruntów po eksploatacji złoża "[...]" ponieważ poprzez prowadzenie działalności, na podstawie koncesji Starosty W.nr [...]z dnia [...]r., która została cofnięta decyzją Starosty W. [...]z dnia [...]r. polegającej na eksploatacji metodą odkrywkową pisaku ze złoża "[...]" w obrębie niewielkiej części działek nr [...]obręb P. [...]obręb U. M. gmina W. bezsprzecznie doprowadził do całkowitej (100%) degradacji gruntów rolnych na powierzchni [...]ha, 3. rekultywacja zdegradowanego gruntu objętego eksploatacją metodą odkrywkową na podstawie koncesji Starosty W. nr [...]z dnia [...]r., która została cofnięta decyzją Starosty Wv [...]z dnia [...]r. ma mieć kierunek rolny bez możliwości wykorzystania jakichkolwiek odpadów w procesie rekultywacji. Jest to również zgodne z obowiązującym planem zagospodarowania dla przyległego. terenu, tj. pozostałej nie objętej koncesją na wydobycie części działek [...]obręb P. i [...]obręb U. M., jak i wcześniejszym, przed eksploatacją, rolniczym wykorzystywaniem gruntów. Obecnie pozostała część działek w planie zagospodarowania przestrzennego stanowi tereny o przeznaczeniu rolniczym, a na części z możliwością ich zalesienia. Niedopuszczenie do wykorzystania odpadów w procesie rekultywacji związane jest z obowiązującymi prawomocnymi decyzjami Burmistrza Gminy W. nakazującymi A. O. usunięcie z działek nr [...]obręb P. i [...]obręb U.M.gmina W. odpadów które zostały tam przez A. O. nielegalnie składowane w ilości co najmniej [...]m3 (decyzje nr [...]z [...]r., [...]z [...]r., [...]z [...] r. i [...], z [...]r.), 4. pięcioletni termin wykonania rekultywacji tych gruntów należy liczyć od daty doręczenia decyzji o cofnięciu koncesji, tj. od dnia 02.02.2014 r., ponieważ decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności i mimo dowoływania się A. O. do SKO i następnie do WSA rygor natychmiastowej wykonalności nie został podważony i nie został wstrzymany. Zgodnie z art. 20 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej i prowadzi się ją w miarę jak grunty te stają się zbędne częściowo lub całkowicie do prowadzenia działalności przemysłowej. Rekultywację należy zakończyć w terminie do 5 lat od zaprzestania tej działalności. W związku z tym należy ten pięcioletni termin liczyć od dnia 02.02.2014 r. O zakończeniu postępowania i możliwością zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym przed wydaniem decyzji powiadomiono pisemnie A. O., Okręgowy Urząd Górniczy we W.i Burmistrza Gminy W. pismo [...]z dnia [...]r. W ustalonym terminie A. O. nie zapoznawał się ze zgromadzonym materiałem i wniósł uwag i zastrzeżeń. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji. Strona wniosła odwołanie od "części" decyzji tj. od pkt. 2, 3 i 4 jej osnowy. Decyzją z dnia [...]r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. po rozpatrzeniu odwołania A.O. od opisanej decyzji organu pierwszej instancji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i 2 kpa oraz art. 22 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1161 - dalej jako "ustawa") I. uchyliło pkt 2 osnowy zaskarżonej decyzji, w części obejmującej jego fragment w brzmieniu: "całkowicie zdegradowanych w wyniku eksploatacji piasku metodą odkrywkową, bez możliwości wykorzystania w procesie rekultywacji jakichkolwiek odpadów oraz półproduktów, prefabrykatów, produktów ubocznych, zbędnych mas ziemnych itp. materiałów mających charakter odpadów" i w uchylonym orzekając, co do istoty sprawy: 1) nie określa stopnia ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów wymienionych w pkt. 1 osnowy zaskarżonej decyzji; 2) odmawia nałożenia na A. O. obowiązku wykonania rekultywacji gruntów wymienionych w pkt. 1 osnowy zaskarżonej decyzji w ten sposób, że zostanie ona wykonana poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego odpadami zgodnie z przedstawionym projektem rekultywacji; II. utrzymuje w mocy w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję. Na uzasadnienie organ odwoławczy podniósł, że A. O. podaniem z dnia [...]r. wystąpił do Starosty W. o wydanie decyzji w sprawach rekultywacji terenu części działek nr [...], obręb U. M., nr [...], obręb P. Opisaną decyzję wydano po zajęciu stanowisk w trybie współdziałania przez: Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego we W. i Burmistrza W. Po otrzymaniu tej decyzji A. O.złożył odwołanie bezpośrednio w siedzibie starostwa w dniu [...]r. (według daty ze stempla urzędowej prezentaty), czyli z zachowaniem terminu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało na stan faktyczny sprawy: A. O. (zwany dalej stroną) uzyskał koncesję Starosty W. nr [...]z dnia [...]r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" o pow. [...]ha. Złoże znajdowało się na części terenu oznaczonego geodezyjnie jako działki nr [...], obręb P. i nr [...], obręb U. M., gmina W. W koncesji nałożono na stronę obowiązek złożenia, w ciągu dwóch miesięcy od dnia wydania koncesji, wniosku o wydanie decyzji rekultywacyjnej, czyli najpóźniej w maju 2005 r. (zob. pkt 22 koncesji Starosty W. nr [...]z dnia [...]r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]"). Jak wynika z akt wniosek taki strona złożyła dopiero w grudniu 2018 r. Na podstawie koncesji skarżący rozpoczął w 2005 r. działalność górniczą. Od początku prowadził ją z naruszeniem prawa. Okręgowy Urząd Górniczy we W. przeprowadził w zakładzie górniczym [...]w dniach 2 i 3 lipca 2007 r. inspekcję. Stwierdził prowadzenie przez okres dwóch lat ją poprzedzających wydobycie kopalin z użyciem sprzętu ciężkiego i pojazdów mechanicznych, czyli już od 2005 r. Stwierdził też, że strona nie ewidencjonowała zmian zasobów złoża, ani obmiarów wyrobiska, nie uiszczała opłat eksploatacyjnych, nie zachowywała wymagań z zakresu bezpieczeństwa pracy, w szczególności nie ustanowiła uprawnionego kierownika nadzoru ruchu zakładu górniczego. Ponadto stwierdził już wówczas wybieranie przez stronę kopaliny poza obszarem górniczym [...] (tj. w wyrobisku wgłębnym, o kształcie rowu o wymiarach 100 x 20 m i głębokości od ok 2 do ok 5 m) [dowód: znane Kolegium z urzędu uzasadnienie decyzji Kolegium z dnia [...] r. ([...]) w sprawie cofnięcia stronie bez odszkodowania koncesji nr [...]z dnia [...]r. i przywołane tam dowody oraz oddalający skargę na tę decyzję wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 5 października 2016 r. (II SA/Wr 513/16)]. W efekcie tych nieprawidłowości decyzją z dnia [...]r. ([...]) Starosta W. w pkt 1 cofnął stronie bez odszkodowania koncesję nr [...]z dnia [...]r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" znajdującego się na terenie oznaczonym geodezyjnie jako działki nr [...], obręb P. i nr [...], obręb U.M., gmina W. W pkt 2 decyzji cofającej koncesję postanowiono o nadaniu decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności (skarga strony została przez WSA we Wrocławiu prawomocnym wyrokiem z dnia 5 października 2016 r. oddalona, II SA/Wr 513/16). Ostateczną decyzję doręczono odwołującemu się w dniu 2 lutego 2014 r. i z tym dniem podlegała ona natychmiastowemu wykonaniu. W dniu 6 grudnia 2013 r. Starosta W.i wszczął z urzędu postępowanie w sprawie naliczenia opłaty podwyższonej za wydobycie bez wymaganej prawem koncesji piasku i gliny. Wszczęto je bo stwierdzono, że strona wydobywała kopalinę (piasek i glinę) poza terenem wyznaczonym koncesją Starosty W. nr [...]z dnia [...]r. W jego toku ustalono, że metodą odkrywkową wydobyła ona z terenu działek gruntu nr [...], obręb U. M. oraz z działki gruntu nr [...], obręb P,, nieobjętego koncesją, duże ilości piasku (tj. [...]ton) i gliny (tj. [...]ton), oraz zajęto pod wydobycie znaczną powierzchnię (tj. [...]ha). Dowody znajdujące się w aktach tego postępowania (w szczególności opisy, opracowania graficzne i zdjęcia) obrazują zakres tej nielegalnej działalności górniczej i jej efekty - powstałe drogi, wyrobiska i wykopy [dowód: akta sprawy zakończonej decyzją Starosty W.z dnia [...]r. ([...]) i decyzją Kolegium z dnia [...]r. ([...]), w szczególności: zob. zdjęcia lotnicze z 2013 r. i 2014 r. k. 21; Ekspertyza geologiczna z września 2014 r., k. 15; Wykonanie szczegółowego obmiaru wyrobisk z września 2014 r., k. 16; Protokół z oględzin z dnia 5 grudnia 2014 r. D. Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska, k. 20]. Burmistrz Gminy W. wszczął z urzędu postępowania, które zakończyły się decyzjami administracyjnymi nakazującymi stronie usunięcie odpadów z miejsc nieprzeznaczonych do ich składowania lub magazynowania, tj. z terenu działki nr [...], AM-[...], obręb P. [były to decyzje: z dnia [...]r., Nr [...] ([...]) oraz z dnia [...]r., Nr [...] ([...]), obie utrzymane przez Kolegium w mocy: pierwsza decyzją Kolegium z dnia [...]r. ([...]), druga decyzją Kolegium z dnia [...]r. ([...])] oraz z terenu działki nr [...], obręb U.. [były to decyzje: z dnia [...]r. (Nr [...],[...]) oraz z dnia [...]r. (Nr [...], [...]), obie utrzymane przez Kolegium w mocy: pierwsza decyzją Kolegium z dnia [...]r. ([...]), druga decyzją Kolegium z dnia [...]r,, ([...])]. Decyzje te są ostateczne i prawomocne. Nie zostały uchylone, zmienione lub unieważnione. W toku postępowań administracyjnych poprzedzających wydanie przez Burmistrza W.kwestionowanej decyzji administracyjnej ustalono, że skarżący na terenie tych działek deponował odpady m. in. odpady nienadające się w ogóle do odzysku w procesach rekultywacji terenów niekorzystnie przekształconych (tj. zmieszane odpady komunalne, biodegradowalne, folie, pianki montażowe, wełna mineralna, rury PCV, płyty eternitowe, gleba i ziemia zawierające substancje niebezpieczne). Część odpadów zdeponowała nadpoziomo, a część podpoziomo (tę część bowiem zakopano w ziemi, zasypano nimi wyrobiska, wykopy, przykrywając warstwami ziemi i piasku). Na tych działkach stwierdzono w wielu miejscach ślady świadczące o zakopywaniu odpadów. W trakcie postępowania strona wprost przyznawała, że w ten sposób prowadziła - w jej mniemaniu - rekultywację wyrobiska górniczego. Nie dysponowała jednak żadnym uprawnieniem do gospodarowania w ten sposób odpadami, w szczególności nie posiadała stosownego zezwolenia. Decyzjami Burmistrza W. objęto i nakazano stronie usunąć [...]m3 odpadów znajdujących się na powierzchni ziemi (zdeponowanych nadpoziomo). Decyzje te nie objęły odpadów zdeponowanych podpoziomo. Są one nadal zakopane w ziemi i nie zostały jeszcze nawet udokumentowane ich ilość i rodzaj. Sygnalizował to Burmistrz W. przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Co więcej, po kontroli w 2017 r. i wydaniu pierwszych dwóch decyzji nakazujących usunięcie odpadów, w trakcie kolejnej kontroli w 2018 r. ustalono, że odwołujący się nadal prowadził działalność polegającą na nielegalnym deponowaniu odpadów na działkach. Kolejny raz potwierdzono wykorzystywanie w tym celu odpadów nienadających się w ogóle do rekultywacji gruntów np. odpadów komunalnych, czy zmieszanych odpadów z budowy, remontów i demontażu (odpady o kodach 17 09 04 czy 20 03 01) [zob. znane Kolegium z urzędu: akta spraw zakończonych decyzjami administracyjnymi wydanymi przez Burmistrza W.: z dnia [...]r. (Nr [...]i Nr [...]), z dnia [...]r. (Nr [...]) oraz z dnia [...]r. (Nr [...]); wszystkie utrzymane w mocy decyzjami Samorządowego Kolegium Odwoławczego we W.( [...], [...], [...]). Skarżący przedstawił karty przekazania odpadów, z których wynika, że usunął jedynie 1692,7 tony oszacowanej na 967 m3. Z kolei zakopana przez stronę część odpadów ma być objęta przez Burmistrza W. odrębnym postępowaniem administracyjnym, po usunięciu odpadów zgromadzonych na powierzchni ziemi (dowód: pismo Zastępcy Burmistrza W. z dnia [...]r.). Reasumując skarżący spowodował utratę/ograniczenie wartości użytkowej gruntów rolnych działek nr [...], obręb U.M.i nr [...], obręb P., w granicach i poza granicami wyznaczonymi koncesją Starosty W. nr [...]z dnia [...] r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" w wyniku działalności górniczej (prowadzonej w granicach i poza granicami koncesji) oraz deponowania odpadów. Strona podaniem z dnia [...]r. wystąpiła do Starosty W. o wydanie decyzji w sprawach rekultywacji terenu działek nr [...], obręb U. M. i nr [...], obręb P. W podaniu wniosła o ustalenie: siebie jako osoby zobowiązanej do wykonania rekultywacji rolnego kierunku rekultywacji, terminu jej zakończenia do dnia [...]r. oraz sposobu wykonania rekultywacji. W swoim podaniu wnioskujący wydanie decyzji ograniczył tylko do części terenu działek o pow. [...]ha, a związanej z eksploatacją złoża kruszywa naturalnego ze złoża "[...]" na podstawie koncesji Starosty W. nr [...]z dnia [...]r. Pominięto pozostałą część terenu działek, na których niewątpliwie nielegalnie strona wydobywała kopaliny i gospodarowała odpadami. W pkt. 4 podania wniesiono o wydanie decyzji ustalającej "sposób wykonania rekultywacji. Rekultywacja zostanie wykonana poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego odpadami innymi niż niebezpieczne zgodnie z Projektem rekultywacji na warunkach zgodnych z wymaganiami rozporządzeniu z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami’. Sposób ten strona przedstawiła szczegółowo w załączonym do tego podania dokumencie pn.: "Projekt rekultywacji terenu przekształconego w związku z eksploatacją złoża »[...]" z września 2018 r. (zwanym dalej Projektem). Projekt na str. 4 zakładał rekultywację terenów o pow. [...]ha, powstałych w wyniku działalności górniczej na złożu "[...]". Projekt na str. 11 zakładał wykorzystanie do rekultywacji: "materiału nadkładowego oraz nieużytecznych mas ziemnych z przerostów złoża zgromadzone w wyrobisku, a także odpady inne niż niebezpieczne przywożone spoza obszaru eksploatacji’ (podkr. K.). Strona zastrzegła, że: "Zastosowanie materiałów odpadowych do rekultywacji, dla osób mało obeznanych z tą problematyką, budzi zwykle niepokój’ (dowód: K. 1, Projekt str. 12, podkr. Kolegium). W Projekcie (dowód: K. 1, Projekt od jego str. 12) zamieszczono szczegółowy opis zastosowania odpadów do rekultywacji. Zbiorcze zestawienie zapotrzebowania na materiał odpadowy do wypełnienia wyrobiska (oszacowano na str. 21 Projektu, na: 210 ton odpadów wydobywczych wytworzonych w kopalni oraz 81 070 ton odpadów pochodzących z zewnątrz kopalni, odzyskanych w procesie R5. Przy czym przez proces R5 Projekt rozumie "oczyszczanie gruntu prowadzące do odzysku gruntu i recykling nieorganiczny materiałów budowlanych" (dowód: K. 1, Projekt str. 21). W opisie gruntów strona wskazała, że przed rozpoczęciem eksploatacji teren złoża stanowił grunty rolne orne V i VI klas bonitacyjnych. Przyznała, że w wyniku eksploatacji złoża metodą odkrywkową, pierwotne grunty zostały całkowicie usunięte i przemieszczone na zwałowisko nadkładu. Z kolei po wydobyciu kopaliny powstało wyrobisko pokopalniane o długości 220 m, szerokości 50 - 60 m, głębokości 4 - 5 m. W jego części południowej gromadzi się woda opadowa. Część północna zachodnia wyrobiska została zaś zasypana przerostami gliny i nadkładem do rzędnej otaczającego terenu (dowód: k. 1, Projekt str. 7 i 9). Strona do podania załączyła też wypis z rejestru gruntów z dnia 13 grudnia 2018 r. i kopię mapy zasadniczej potwierdzające rolny charakter gruntów działek nr [...], obręb [...]i nr [...], obręb U.M., gmina W. objętych jej podaniem oraz wypis Nr [...], z dnia [...] r. z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...], obręb P. i nr [...], obręb U. M., gmina W. 2. Przed oceną merytoryczną sprawy administracyjnej Kolegium rozważyło kwestię procesową: Strona nie wniosła odwołania od pkt 1 osnowy decyzji. W pierwszej kolejności należało więc ocenić kompetencję kolegium do poddania weryfikacji w trybie odwoławczym niezaskarżonej część rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji. Z istoty postępowania odwoławczego wynika, że jest ono oparte na zasadzie skargowości, a tym samym organ odwoławczy nie może działać z urzędu. Jednocześnie art 104 § 2 K.p.a. dopuszcza wydanie w postępowaniu przed organem pierwszej instancji decyzji częściowej. W przypadku więc wniesienia odwołania jedynie od wyodrębnionej części decyzji, zgodnie z odesłaniem z art. 140 K.p.a., organ odwoławczy jest zobowiązany do rozpoznania odwołania we wskazanym w nim zakresie. W takiej sytuacji rozstrzygnięcie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji, od którego strona nie wniosła skutecznie odwołania, staje się ostateczne (art. 16 § 1 K.p.a.) i organ drugiej instancji nie może poddać kontroli niezaskarżonej części, bowiem oznaczałoby to jego działanie z urzędu. Powyższe jest jednak uwarunkowane wystąpieniem podzielności zaskarżonej decyzji. Przenosząc zaś powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że organ pierwszej instancji, na podstawie art. 22 ust. 1 ustawy, w osnowie zaskarżonej decyzji zamieścił kilka punktów. Niemniej należy mieć na uwadze, że w ustalonych okolicznościach faktycznych, sprawy rekultywacji i zagospodarowania gruntów nie załatwia tylko wskazanie w decyzji administracyjnej jej osoby zobowiązanej do rekultywacji. Treść nakładanego na nią obowiązku rekultywacji (i zagospodarowania) nie ogranicza się bowiem tylko do rozstrzygnięcia co do podmiotu odpowiedzialnego za rekultywację, czyli do wskazania konkretnej osoby (tu: A.O. jak w pkt 1 osnowy decyzji). Treść nakładanego obowiązku wymaga bowiem konkretyzacji jego elementów przedmiotowych, które w dużej mierze są regulowane właśnie decyzją administracyjną (tj. określenia kierunku rekultywacji i krótszego niż ustawowy terminu rekultywacji). Nie wynikają one ex lege, ale właśnie z decyzji rekultywacyjnej. Dla skuteczności istnienia w obrocie prawnym i w ogóle wykonania nakładanego na konkretną osobę obowiązku rekultywacji, konieczne jest zatem doprecyzowanie także warunków na jakich obowiązek rekultywacji ma być wykonany, aby uzyskać pożądany stan środowiska. Kolegium podkreśla, że przepis art. 22 ust. 1 ustawy nakłada na organ administracji publicznej powinność (a nie możność) wydania decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania. Na płaszczyźnie rozstrzygania o jej wydaniu decyzja administracyjna ma charakter obligatoryjny, związany. Nie daje ona organowi możliwości żadnego wyboru w przypadku stwierdzenia faktu dewastacji lub degradacji gruntów rolnych. Musi on wydać decyzję administracyjną. Swoboda organu wiąże się tylko z wyborem rodzaju nakładanych w osnowie decyzji konkretnych warunków przyszłej rekultywacji (tj. wyboru spośród kilku dopuszczalnych prawem kierunków rekultywacji w tym sposobu polegającego na wypełnieniu odpadami poeksploatacyjnego wyrobiska; wskazania krótszego terminu wykonania rekultywacji, ale nie dłuższego niż określony w art. 20 ust. 4 ustawy). Tylko w tym ograniczonym zakresie organ korzysta z przyznanego mu ex lege luzu decyzyjnego. Samo zatem wskazanie w pkt. 1 osnowy decyzji strony jako osoby zobowiązanej do rekultywacji, bez określenia w niej warunków na jakich obowiązek rekultywacji ma być wykonany, nie mogło być uznane za wystarczające do uznania go za samodzielne rozstrzygnięcie, bo jest tylko częścią załatwianej sprawy. Tym samym zaskarżona decyzja administracyjna nie jest podzielna. Strona nie mogła skutecznie wnieść odwołania tylko od jej pkt 2 - 4 osnowy. Z tej przyczyny kolegium rozpatrzyło odwołanie w granicach załatwianej sprawy administracyjnej, czy także w zakresie rozstrzygnięcia z pkt. 1 osnowy. Kolegium wskazuje, że stan prawny przedstawia się następująco: ustawa reguluje zasady ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz rekultywacji i poprawiania wartości użytkowej gruntów (art. 1). Gruntem rolnym, w rozumieniu ustawy jest m. in. grunt określony w ewidencji gruntów jako użytek rolny (por. art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy). Gruntami leśnymi, w rozumieniu ustawy, są m. in. grunty określone jako lasy w przepisach o lasach (por. art. 2 ust. 2 pkt 1 ustawy). Ustawa stanowi, że przez rekultywację gruntów rozumie się nadanie lub przywrócenie gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawienie właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowanie stosunków wodnych, odtworzenie gleb, umocnienie skarp oraz odbudowanie lub zbudowanie niezbędnych dróg (art. 4 pkt 18). Grunty zdegradowane to grunty, których rolnicza lub leśna wartość użytkowa zmalała, w szczególności w wyniku pogorszenia się warunków przyrodniczych albo wskutek zmian środowiska oraz działalności przemysłowej, a także wadliwej działalności rolniczej (art. 4 pkt 16), grunty zdewastowane zaś to grunty, które utraciły całkowicie wartość użytkową w wyniku przyczyn, o których mowa w art. 4 pkt 16 (art. 4 pkt 17). Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy osoba powodująca utratę albo ograniczenie wartości użytkowej gruntów jest obowiązana do ich rekultywacji na własny koszt (art. 20 ust. 2 zd. 1). Rekultywację i zagospodarowanie gruntów planuje się, projektuje i realizuje na wszystkich etapach działalności przemysłowej (art. 20 ust. 3). Rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy się w terminie do 5. lat od zaprzestania tej działalności (ust. 4). Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy, decyzje w sprawach rekultywacji i zagospodarowania określają: 1) stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów, ustalony na podstawie opinii, o których mowa w art. 28 ust. 5; 2) osobę obowiązaną do rekultywacji gruntów; 3) kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów; 4) uznanie rekultywacji gruntów za zakończoną. Ponadto zasady ochrony środowiska oraz warunki korzystania z jego zasobów, z uwzględnieniem wymagań zrównoważonego rozwoju określa także Prawo ochrony środowiska (por. art. 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, Dz. U. z 2019 r. poz. 1396 z późn. zm.). Z definicji legalnych tej ustawy wynika, że chronionym elementem środowiska jest powierzchnia ziemi, w tym ukształtowanie terenu powstałe w wyniku działalności człowieka (por. art. 3 pkt 25 i 39 Prawa ochrony środowiska). Szczegółowe zasady tej ochrony określa ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2019 r. poz. 701 z późn. zm.) oraz przepisy wykonawcze do niej. Wypełnienie wyrobiska z wykorzystaniem odpadów jest rodzajem odzysku odpadów i wymaga uzyskania zezwolenia. Jego przesłanki opisano szczegółowo w załączniku nr 1, lp.1, do rozporządzeniu z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami (Dz. U. poz. 796). Według tych przepisów jest możliwe wypełnienie odpadami poeksploatacyjnego wyrobiska, o ile zostaną spełnione wstępne, następujące warunki: planowane działanie zostało określone w miejscowym pianie zagospodarowania przestrzennego albo w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo w decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych lub leśnych na podstawie ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, albo jest zgodne z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Zgodnie art. 18 ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2018, poz. 2268, z późn. zm.) wody dzielą się na powierzchniowe i podziemne. Śródlądowe wody powierzchniowe dzielą się na śródlądowe wody płynące oraz śródlądowe wody stojące (art. 21 Prawa wodnego). Śródlądowymi wodami stojącymi są wody śródlądowe w jeziorach oraz innych naturalnych zbiornikach wodnych niezwiązanych bezpośrednio, w sposób naturalny, z powierzchniowymi śródlądowymi wodami płynącymi. Przepisy o śródlądowych wodach stojących stosuje się odpowiednio do wód znajdujących się w zagłębieniach terenu powstałych w wyniku działalności człowieka, niebędących stawami (art. 23 Prawa wodnego). Zakazuje się wprowadzania do wód odpadów (por. art. 77 ust. 1 pkt 1 Prawa wodnego). Zgodnie z wypisem Nr [...], z dnia [...] r. z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla działek nr [...], obręb P. i nr [...], obręb U.M., gmina W.planistycznym przeznaczeniem podstawowym terenu, na którym występują złoża mineralne, jest teren oznaczony symbolem [...]- tereny eksploatacji powierzchniowej. Zgodnie z planem przeznaczeniem podstawowym były tereny eksploatacji powierzchniowej. Określał rolny, leśny bądź wodny kierunek rekultywacji terenów przekształconych górniczo. Plan ten nie przewidywał wykorzystania odpadów do wypełnienia wyrobiska. Plan dopuszczał dla terenów i obszarów górniczych składowanie i zwałowanie mas ziemnych i skalnych pochodzących z eksploatacji złoża (dowód: k. 55 i załączony do niej wypis Nr [...], str. [...],[...],[...]). Z powyższego wynika, że: w przypadku gruntów zdegradowanych rekultywacja polega na przywróceniu im wartości użytkowych lub przyrodniczych, w przypadku gruntów zdewastowanych - nadaniu im takich wartości. W rekultywacji gruntów chodzi de facto o przywrócenie stanu poprzedniego gruntów lub równie korzystnego dla środowiska co poprzedni (przed rozpoczęciem na nich działalności, która spowodowała ich degradację lub dewastację). Rekultywacja gruntów rolnych jest wynikającym z ustawy bezwzględnym obowiązkiem. Nie jest indywidualnym uprawnieniem właściciela określonego gruntu, lecz prawem podmiotowym o charakterze publicznym, egzekwowanym przez administrację i wynikającym z przepisów Konstytucji RP (art. 74) i rozwijających je ustaw, w tym Prawo ochrony środowiska. Wykonanie tego obowiązku wymaga konkretyzacji, tak co do podmiotu, jak i przedmiotu. Służy temu wydanie decyzji dotyczącej rekultywacji gruntów. Wydając taką decyzję organy administracji chronią nie tyle interesy indywidualnych właścicieli gruntów, lecz szerszy interes publiczny, leżący u podstaw ustawowej regulacji ochrony gruntów rolnych i leśnych jako dobra publicznego kierując się zasadą ochrony gruntów rolnych, zasadą zapobiegania (art. 6 ust. 1 Prawa ochrony środowiska, zasadą korzystający ze środowiska (zanieczyszczający) płaci (por. art. 7 ust. 1 Prawa ochrony środowiska). Określone w decyzji rekultywacyjnej elementy takie jak: wskazanie osoby zobowiązanej, kierunku i terminu rekultywacji, sposobu rekultywacji polegającego na wypełnieniu wyrobiska odpadami, to w istocie obowiązki. Nawet niekorzystnie przekształcone przez człowieka tereny, takie jak poeksploatacyjne wyrobiska kopalin naturalnych, podlegają ochronie prawnej. Dlatego przedsięwzięcie polegające na wypełnieniu odpadami poeksploatacyjnego wyrobiska musi wynikać: z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy albo z decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych lub leśnych, albo z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla terenu objętego wnioskiem strony przewidywał różne kierunki rekultywacji terenu po działalności górniczej: rolny, wodny lub leśny. Plan ten nie przewidywał działania opisanego w załączniku nr 1, lp.1, do rozporządzenia z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami, polegającego na wypełnieniu odpadami wyrobiska powstałego po działalności górniczej do rzędnych terenów przyległych nieprzekształconych. Nie przewidywał takiego sposobu rekultywacji wyrobiska. Plan dla terenów i obszarów górniczych, określił tylko warunki i sposób zagospodarowania mas ziemnych i skalnych przemieszczanych w związku z wydobywaniem kopalin ze złoża [...]. Plan pozwalał na ich składowanie i zwałowanie. Określony w planie sposób zagospodarowania odpadów dotyczył tylko wskazanych w nim działań i wskazanych w nim odpadów. Dodatkowy termin wykonania rekultywacji gruntów określany w decyzji administracyjnej na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy musi mieścić się w ustawowym, maksymalnym terminie zakończenia rekultywacji określonym w art. 20 ust. 4 ustawy. Może być od niego krótszy. Nie może być jednak dłuższy. W ocenie kolegium, określenie w decyzji rekultywacyjnej obowiązku rekultywacji polegającego na wypełnienia terenu niekorzystnie przekształconego odpadami mieści się w granicach sprawy rekultywacyjnej. Ustawa nie zdefiniowała użytego w art. 22 ust. 1 pkt 3 ustawy pojęcia "kierunek" więc należy je wykładać w znaczeniu potocznym. W tym znaczeniu słowo "kierunek" oznacza cele i sposoby działania lub postępowania. W granicach zatem rozstrzygnięcia, co do kierunku rekultywacji mieści się nie tylko określenie docelowego sposobu zagospodarowania terenu (tu: sposobu rolnego), ale także działań temu służących. Sposoby działania lub postępowania nie mogą być określone w decyzji rekultywacyjnej w sposób dowolny, bo muszą służyć celom rekultywacji (tj. nadaniu lub przywróceniu gruntom zdegradowanym albo zdewastowanym wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawieniu właściwości fizycznych i chemicznych, uregulowaniu stosunków wodnych, odtworzeniu gleb, umocnieniu skarp oraz odbudowaniu lub zbudowaniu niezbędnych dróg zgodnie z art. 4 pkt 18 ustawy). Ponadto z załącznika nr 1, lp.1, do rozporządzeniu z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami wynika wprost, że w samej decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów rolnych można określić obowiązek działania polegający na wypełnieniu odpadami poeksploatacyjnego wyrobiska. Jest to dodatkowy element rozstrzygnięcia decyzji. W ocenie kolegium strona mogła więc wnioskować do Starosty W. o wydanie decyzji określającej obowiązek rekultywacji poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego odpadami innymi niż niebezpieczne zgodnie z przedstawionym przez nią Projektem. Organ pierwszej instancji mógł do tego się odnieść i zdecydować o nałożeniu takiego obowiązku lub o odmowie jego nałożenia. Z zestawienia stanu faktycznego z obowiązującymi normami prawnymi wynika, że: jest bezsporne, że eksploatacja metodą odkrywkową złoża [...]doprowadziła do utraty bądź ograniczenia wartości użytkowej gruntów rolnych położonych na działkach nr [...]obręb P. i nr [...]obręb U.M.gmina W. na powierzchni [...]ha. Strona wskazała działki i powierzchnię planowanej rekultywacji. Strona w Projekcie opisała działalność górniczą jaką tam prowadziła tj. że: zdjęła wierzchnią warstwę gleby; zwałowała ją; wydobyła kopalinę na głębokość 4-5 metrów; utworzyła wyrobisko pokopalniane o długości 220 m, szerokości 50 - 60 m i głębokości 4 - 5 m, zasypała północno zachodnią część wyrobiska przerostami gliny i nadkładem do rzędnej otaczającego terenu. W ocenie Kolegium skutkowało to utratą bądź ograniczeniem wartości użytkowej gruntów rolnych i koniecznością ich rekultywacji. Ustalenie tego rodzaju taktu nie wymagało wydania opinii, o których mowa w art. 28 ust. 5 ustawy. Strona nie wnosiła o określenie w decyzji rekultywacyjnej stopnia ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów (tj. wydania rozstrzygnięcia na podstawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy). Nie było więc też konieczności przeprowadzania opinii, o których mowa w art. 28 ust. 5 ustawy, ani zamieszczania w decyzji tego rodzaju rozstrzygnięcia. Z tego powodu fragment pkt 2 osnowy zaskarżonej decyzji zawierający kwalifikację co do rodzaju i stopnia utraty/ograniczenia wartości użytkowej gruntów [grunty "całkowicie zdegradowane w wyniku eksploatacji piasku metodą odkrywkową" (podkr. kolegium)], był wadliwy. Dlatego kolegium uchyliło ten fragment i orzekło co do istoty sprawy nie określając, ani rodzaju ingerencji w grunty (dewastacja, czy degradacja), ani stopnia ograniczenia lub utraty ich wartości użytkowej, bo strona o to nie wnioskowała. Zostało też dostatecznie wyjaśnione, że sprawcą była strona jako przedsiębiorca górniczy. Trafnie wskazano ją w zaskarżonej decyzji jako osobę odpowiedzialną za rekultywację. Także skarżący tego nie kwestionuje. Organ pierwszej instancji ograniczył przy tym swoje rozstrzygnięcie tylko do części działek, o którą wnioskowała strona, tj. do pow. [...]ha. Pominął pozostałą część działek. Ta pozostała część może być przedmiotem odrębnego postępowania. Zaproponowany przez stronę rolny kierunek rekultywacji był zgodny z planistycznym przeznaczeniem gruntów określonym w obowiązującym planie miejscowym. Dlatego takie jego ustalenie w zaskarżonej decyzji było prawidłowe. Prawidłowe było też wskazanie w decyzji pierwszoinstacyjnej, w ramach wyznaczenia rolnego kierunku rekultywacji, obowiązków: złagodzenie i wyrównanie skarp wyrobiska do kąta nachylenia skarpy 35 stopni; wyrównanie dna wyrobiska; przywrócenia gruntów do użytkowania rolniczego wraz z określeniem klasyfikacji gruntów po wykonaniu rekultywacji i zagospodarowania. Są to bowiem sposoby służące właśnie osiągnięcia celu rekultywacji, tj. nadaniu gruntom wartości użytkowych lub przyrodniczych przez właściwe ukształtowanie rzeźby terenu, poprawieniu właściwości fizycznych i chemicznych, odtworzeniu gleb, umocnieniu skarp. Spornym był natomiast wnioskowany przez wnioskodawcę sposób rekultywacji. Miał on polegać na wypełnieniu terenu niekorzystnie przekształconego odpadami innymi niż niebezpieczne zgodnie z Projektem rekultywacji i na warunkach zgodnych z wymaganiami rozporządzeniu z dnia 11 maja 2015 r. w sprawie odzysku odpadów poza instalacjami i urządzeniami. Dopuszczenie takie sposobu rekultywacji byłoby jednak w ocenie kolegium niezgodne z prawem z kilku powodów: po pierwsze - obowiązujący w sprawie plan miejscowy nie przewidywał działania polegającego na wypełnieniu odpadami terenów niekorzystnie przekształconych w wyniku eksploatacji złoża [...]. Przy czym strona planowała wykorzystać do tego aż 81 070 ton takich odpadów pochodzących ze zewnątrz (przy planowanych jedynie 210 tonach odpadów wydobywczych wytworzonych w kopalni). Według planu miejscowego wnioskujący mógł, na terenie i obszarach górniczych zwałować i składować odpady wydobywcze pochodzące z eksploatacji złoża - masy ziemne i skalne. Skoro w planie nie określono działania wnioskowanego przez stronę to i decyzja rekultywacyjna nie mogła określać wypełnienia wyrobiska odpadami. Po drugie - ostateczne decyzje administracyjne wydane przez Burmistrza W.: z dnia [...]r. (Nr [...]i Nr [...]), z dnia [...]r. (Nr [...]) oraz z dnia [...]r. (Nr [...]) potwierdzały nielegalne zdeponowanie odpadów w obrębie działek nr [...], obręb U. M. i nr [...], obręb P. Decyzje te są ostateczne, prawomocne i nie zostały jeszcze wykonane. Decyzje te dotyczą całości terenu działek, czyli także terenu który został objęty wnioskiem o wydanie decyzji rekultywacyjnej. Przepis art. 26 ustawy o odpadach i wydane na jego podstawie decyzje Burmistrza W. nakazują stronie usunąć wskazane w decyzji odpady z terenu działek jako miejsca nie przeznaczonego w ogóle do składowania ich tam lub magazynowania. Odpady z terenu tych działek strona ma obowiązek usunąć. Dodatkowo nie zostało jeszcze rozstrzygnięte przez Burmistrza W. co z odpadami zdeponowanymi podpoziomo (tj. zakopanymi w ziemi). Strona nie może też przyjmować jakichkolwiek nowych odpadów z zewnątrz. Nie dałoby się wówczas ocenić, czy wykonała decyzje Burmistrza W. Nie dałoby się skontrolować procesu usuwania odpadów nielegalnie zdeponowanych na tych działkach, zapobiec ich wydobywaniu, przemieszczaniu, mieszaniu i ponownemu deponowaniu, w innych miejscach działek. Po trzecie - dotychczasowy sposób postępowania wnioskodawcy, który ignorując przepisy prawa, kontrole i wszczęte postępowania, nielegalnie deponowała odpady na działkach objętych postępowaniem, uwiarygodnia ryzyko dalszego podejmowania w tym miejscu działań bezprawnych, negatywnie oddziaływujących na środowisko. Stąd całkiem zasadne jest odczuwanie niepokoju wobec propozycji zamieszczonych we wniosku. Nie wynika on z "nieobeznania z tą problematyką", ale z dotychczasowego, nagannego sposobu działania skarżącego. Także więc z punktu widzenia prewencji wyrażonej w ustawowej zasadzie przezorności (art. 6 ust. 2 Prawa ochrony środowiska) oraz w świetle zasady uwzględniania interesu publicznego (art. 7 K.p.a.) należało negatywnie odnieść się do przedstawionej przez Stronę sposobu rekultywacji, polegającego na wypełnieniu wyrobiska odpadami. Po czwarte - w południowej części wyrobiska, w zagłębieniu terenu, stoi okresowo woda. Wprowadzanie odpadów do takich wód jest, co do zasady, zabronione prawem. Po piąte - wypełnienie wyrobiska odpadami nie może być prowadzone "do rzędnych otaczającego terenu" (jak to określono w Projekcie Spółki, str. 11), ale tylko do tych rzędnych, które nie zostały przekształcone w wyniku nielegalnej działalności górniczej i gospodarowania odpadami. W związku z tym, że przekształcane były przez stronę także tereny leżące poza granicami objętymi jej wnioskiem, to nie można rzędnych tych traktować jako punktu odniesienia. Rzędne terenów sąsiednich, w miejscach przekształconych przez człowieka, nie mogą być punktem, do którego może nastąpić wypełnienie wyrobiska. W takim stanie faktycznym i prawnym sprawy należało (zdaniem kolegium) odmówić nałożenia na stronę obowiązku rekultywacji gruntów poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego odpadami zgodnie z jej Projektem. Organ pierwszej instancji zamiast jednak odmówić stronie, to we fragmencie pkt. 2 osnowy zaskarżonej decyzji rozstrzygnął, że rekultywacja w kierunku rolnym będzie prowadzona "bez możliwości wykorzystania w procesie rekultywacji jakichkolwiek odpadów oraz półproduktów, prefabrykatów, produktów ubocznych, zbędnych mas ziemnych itp. materiałów mających charakter odpadów. Wskazał zatem jakie odpady nie mogą być do tego wykorzystane. Zakazał ich wykorzystania. W ocenie kolegium nie ma podstaw prawnych do wprowadzania tego rodzaju ograniczeń, czy zakazów związanych z gospodarowaniem odpadami w samej decyzji rekultywacyjnej. Elementem decyzji rekultywacyjnej może być tylko obowiązek rekultywacji gruntów polegający na wypełnieniu terenu niekorzystnie przekształconego odpadami. Nie ma zaś podstaw prawnych do wskazywania w decyzji rekultywacyjnej, czy i jakie odpady nie mogą być do tego wykorzystane. Wykorzystanie odpadów do rekultywacji gruntów jest ich przetwarzaniem (por. art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach). Prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania odrębnego zezwolenia (por. art. 41 i nast. ustawy o odpadach). To w tej decyzji właściwy organ określa m. in. czy i jakie odpady, w jakiej ilości, w jakim miejscu, za pomocą jakiej metody mogą być wykorzystane do przetwarzania np. w ramach rekultywacji wyrobiska (por. art. 43 ust. 2 pkt 2 i 3 ustawy o odpadach). Brak było podstaw prawnych do konkretyzacji tego rodzaju obowiązków w samej decyzji rekultywacyjnej. Kolegium w tym wadliwym zakresie pkt. 2 osnowy zaskarżonej decyzji uchyliło i orzekło co do istoty sprawy. Orzekając co do istoty sprawy, z przyczyn wymienionych powyżej, odmówiło nałożenia na stronę obowiązku wykonania rekultywacji gruntów wymienionych w pkt 1 osnowy zaskarżonej decyzji poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego odpadami zgodnie z przedstawionym przez nią projektem rekultywacji. Spornym było też wyznaczenia terminu zakończenia rekultywacji. Strona żądała jego ustalenia do dnia 31 grudnia 2021 r. Kolegium nie mogło się przychylić do jej żądania. Decyzja wygaszająca koncesję na tym terenie została bowiem doręczona stronie już w dniu 2 lutego 2014 r. Miała nadany w niej rygor natychmiastowej wykonalności, więc podlegała natychmiastowemu wykonaniu. Wykonanie natychmiastowej wykonalności nie zostało wstrzymane przez kolegium. Rygor ten nie został też wstrzymany także przez WSA po wniesieniu skargi. Nie zmienia tego faktu późniejszy wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 sierpnia 2014 r. (III SA/Wr 359/14, który zresztą został uchylony wyrokiem NSA z dnia 27 kwietnia 2016 r. (II GSK 2626/14). Strona najpóźniej powinna była zakończyć działalność przemysłową w dniu 2 lutego 2014 r. (tj. w dacie doręczenie jej decyzji cofającej koncesję z rygorem natychmiastowej wykonalności). Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji ustalił w pkt 4 osnowy zaskarżonej decyzji, że termin ten wynosi maksymalnie 5 lat, liczony najpóźniej od dnia 2 lutego 2014 r. Termin ten zatem upłynął 2 lutego 2019 r. Organ nie w mógł więc wyznaczyć inaczej terminu wykonania rekultywacji, dłuższego niż maksymalny termin ustawowy, tak jak tego zażądała strona, tj. do dnia 31 grudnia 2021 r. Skargę na ostateczną decyzję w sprawie wniósł A.O. Wskazał, że pismem z dnia 11 grudnia 2018 r. skarżący zwrócił się do Starosty W. w W. o wydanie decyzji zezwalającej mu na przeprowadzenie rekultywacji gruntów w związku z zaprzestaniem prowadzenia wydobycia kopalin na działkach gruntów o łącznej powierzchni 1.85 ha i siebie jako osobę zobowiązaną do wykonania rekultywacji, określił kierunek rolny rekultywacji oraz termin jej zakończenia do dnia 31 grudnia 2021 r. oraz jako załącznik dołączył Projekt Rekultywacji Terenu Przekształconego w związku z eksploatacją złoża "[...]", sporządzony na j ego zlecenie przez osoby uprawnione. W tym opracowaniu sporządzający projekt, powołując się na obowiązujące przepisy wskazali, że ze względu na potrzebę zasypania wyrobisk górniczych o dużych wymiarach do rekultywacji gruntów mogą być wykorzystane w części odpady. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Starosta W. ustalił skarżącego jako osobę zobowiązaną do rekultywacji i zagospodarowania gruntów o powierzchni [...]ha \pkt. l decyzji\. W pkt. 2 decyzji ustalił rolny kierunek rekultywacji i zagospodarowania gruntów wymienionych w pkt. 1 całkowicie zdegradowanych w wyniku eksploatacji piasku metodą odkrywkową, bez możliwości wykorzystania w procesie rekultywacji jakichkolwiek odpadów oraz półproduktów, prefabrykatów, produktów ubocznych ,zbędnych mas ziemnych itp. materiałów mających charakter odpadów. W pkt. 3 decyzji wskazano co należy wykonać, a w pkt.4 ustalono 5 letni termin wykonania rekultywacji licząc od daty cofnięcia koncesji na wydobywania kopalin tj. pięć lat od dnia 02 lutego 2014 r. Od powyższej decyzji wniesiono odwołanie do SKO we W. podnosząc w nim zarzuty naruszenia prawa materialnego a zwłaszcza art. 22 ust. 1 w zw. z art. 28 ust. 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, art.22 ust. 3 tej ustawy przez ogólnikowe wskazanie w pkt. 3 decyzji kierunku i terminu wykonania rekultywacji oraz naruszenie prawa procesowego przez nieprawidłowe przyjęcie ,że 5-letni termin wykonania rekultywacji winien być liczony od dnia cofnięcia koncesji tj. od dnia 02 lutego 2014 r. w sytuacji gdy w decyzji w zakresie cofnięcia koncesji na wydobywanie kopalin nie można było zawrzeć rozstrzygnięcia dotyczącego rekultywacji i zagospodarowania gruntów ,gdyż powyższe wymagało wydania odrębnej decyzji. Organ odwoławczy po rozpoznaniu odwołania skarżącego uchylił pkt. 2 osnowy zaskarżonej decyzji obejmującej jej fragment w brzmieniu całkowicie zdegradowanych w wyniku eksploatacji piasku metodą odkrywkową bez możliwości wykorzystania w procesie rekultywacji jakichkolwiek odpadów oraz półfabrykatów, produktów ubocznych, zbędnych mas ziemnych itp. materiałów mających charakter odpadów i orzekając co do istoty sprawy nie określił stopnia ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów wymienionych w pkt. 1 osnowy zaskarżonej decyzji. 2.odmówił nałożenia na A. O.obowiązku wykonania rekultywacji gruntów wymienionych w pkt. 1 osnowy zaskarżonej decyzji w ten sposób, że zostanie ona wykonana poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego odpadami zgodnie z przedstawionym projektem rekultywacji i utrzymał w mocy w pozostałym zakresie zaskarżoną decyzję. Skarżący zgłosił zarzuty w stosunku do decyzji S.K.O. we W., a to 1.zarzut naruszenia prawa materialnego art.22 ust. 3 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych \t.j. Dz. U. z 2017 r. poz.161\. Wskazał, że sprawa dotyczy, jak wynika z decyzji organu I-instancji, wykonania rekultywacji gruntów po byłych wyrobiskach górniczych na obszarze [...]ha. Organ odwoławczy rozpoznając odwołanie od decyzji Starosty W. z dnia [...]r. w znacznej części uzasadnienia swojej decyzji wziął pod uwagę okoliczności nie mające znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a dotyczące innych gruntów skarżącego nie objętych koncesją. Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych to na organie administracji publicznej ciąży obowiązek wydania decyzji w sprawie rekultywacji i zagospodarowania gruntów. Jest to obowiązek obligatoryjny. W tej sprawie to sam skarżący pismem z dnia 11 grudnia 2018 r. złożył wniosek o wydanie decyzji na rekultywację i zagospodarowanie gruntów po byłych wyrobiskach górniczych o powierzchni [...]ha. Do wniosku dołączył projekt rekultywacji (w aktach sprawy) sporządzony przez osoby uprawnione, w którym to w oparciu o obowiązujące przepisy zaproponowano wykonanie rekultywacji wyrobisk górniczych o dużych rozmiarach i dużej głębokości z wykorzystaniem odpadów z wyłączeniem odpadów niebezpiecznych. Mając na uwadze powyższe nie można zgodzić się ze stanowiskiem SKO zawartym w uzasadnieniu (k.9) "w ocenie kolegium strona mogła więc wnioskować do Starosty W. o wydanie decyzji określającej obowiązek rekultywacji poprzez wypełnienie terenu niekorzystnie przekształconego odpadami innymi niż niebezpieczne zgodnie z przedstawionym przez nią projektem. Organ pierwszej instancji mógł do tego się odnieść i zdecydować o nałożeniu tego obowiązku lub o odmowie jego nałożenia". Organ I-instancji się do tego nie odniósł w decyzji z dnia [...]r., chociaż strona w swoim piśmie z dnia [...]r. o powyższe wnioskowała. Dlatego niezrozumiale jest stanowisko organu odwoławczego zawarte w zaskarżonej decyzji pkt. I ust. 2, w którym to dopiero SKO w wyniku rozpoznania odwołania odmówiło skarżącemu wykonania rekultywacji z wykorzystaniem odpadów zgodnie z przedłożonym projektem. W takim przypadku zgodnie z art.22 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, jeżeli organ administracji publicznej nie zgodził się na propozycję wykorzystania odpadów do rekultywacji gruntów to on winien wskazać konkretne warunki przyszłej rekultywacji. Zarówno w pkt. 2 i 3 decyzji organu I -instancji jak i w decyzji organu odwoławczego takich warunków nie określono. W jaki więc sposób i na jakich warunkach skarżący może dokonać rekultywacji gruntów o powierzchni [...]ha po byłych wyrobiskach górniczych, a w szczególności w jaki sposób i czym zasypać wyrobiska. Dalej strona podnosi zarzut naruszenia prawa materialnego art.20 ust.4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Samorządowe kolegium Odwoławcze we W. rozpatrując odwołanie skarżącego od decyzji Starosty W. z dnia [...]r. bezkrytycznie - nie analizując znajdujących się w aktach sprawy dokumentów- przyjęło, że decyzja Starosty W. doręczona skarżącemu w dniu [...]r. o cofnięciu mu koncesji na wydobycie kopalin jest równoznaczna z zaprzestaniem prowadzenia działalności o której mowa w art.20 ust. 4 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych i od tej też daty winien być liczony 5 -letni termin na wykonanie rekultywacji, który w takiej sytuacji upłynął 2 lutego 2019 r. Zdaniem strony ustalenie to nie polega na prawdzie. Strona przyznaje, że w dniu 30 stycznia 2014 r. Starosta W. decyzją nr [...]cofnął skarżącemu koncesję na wydobycie kruszywa naturalnego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W. -decyzją z dnia [...]rAnr [...]\ utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzeczeniem z dnia 12 sierpnia 2014 r. (sygn. akt II SA/Wr 359/14) uwzględnił skargę skarżącego- uchylając decyzję SKO we W. z dnia [...]r. i jednocześnie w pkt. III wstrzymał wykonanie decyzji do dnia prawomocności wyroku. Ponowne orzeczenie w sprawie wydał WSA we Wrocławiu w dniu 5 października 2016 r. w sprawie II SA/Wr 513U6 ,po uchyleniu wyroku i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez NSA w dniu 27 kwietnia 2016 r. w sprawie IIGSK 2626/14. To orzeczenie jest prawomocne. Zatem bezsporne w tej sprawie jest, iż skarżący do początku listopada 2016 r. posiadał koncesję na wydobycie kruszywa, a w sprawie brak jest jakichkolwiek dowodów wskazujących na to ,że w związku z cofnięciem mu koncesji zaprzestał prowadzenia działalności. Nadto, a co jest bardzo istotne w sprawie w obu przywołanych wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wskazywano ,że decyzja o cofnięciu koncesji na wydobywanie kopalin nie mogła zawierać rozstrzygnięcia w zakresie nałożenia obowiązku wykonania rekultywacji gruntów, gdyż w tym zakresie powinna być wydana odrębna decyzja. Decyzja Starosty W.z dnia [...]r. o cofnięciu koncesji element dotyczący obowiązku wykonania rekultywacji zawierała. Odrębnej decyzji w zakresie rekultywacji organ pierwszej instancji nie wydał, a uczynił to dopiero w związku z pismem skarżącego z dnia 11 grudnia 2018 r. cytowanym w części wstępnej skargi. Zdaniem strony organ dopuścił się także błędu w ustaleniach faktycznych, przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na uznaniu, że skarżący nie zainicjował postępowania w sprawie wydania decyzji o dokonanie rekultywacji gruntów po wyrobiskach górniczych na obszarze [...]ha z wykorzystaniem odpadów, co opisano w pkt. I zarzutów w stosunku do decyzji SKO we W. Reasumując, zdaniem skarżącego, należy uznać, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja Starosty W. naruszają cytowane w skardze przepisy, a sama skarga jest konieczna i uzasadniona. W doręczonej sądowi odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki sąd administracyjny zważył: Skarga nie może zostać uwzględniona. Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj.: Dz.U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a to oznacza zgodność kontrolowanego aktu z obowiązującymi przepisami prawa materialnego i procesowego. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302), zwanej dalej: "p.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast art. 135 p.p.s.a. obliguje sąd do wzięcia pod uwagę z urzędu wszelkich naruszeń prawa. Przeprowadzona przez sąd kontrola legalności zaskarżonych decyzji według wskazanych kryteriów wykazała, że nie naruszają one przepisów prawa w stopniu obligującym sąd do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Podstawę materialnoprawną zakwestionowanego rozstrzygnięcia stanowią przepisy ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t. j. Dz. U. z 2017 poz. 1161). W swojej skardze zobowiązany podniósł zarzuty naruszenia przepisu art. 22 ust.3 tej ustawy, poprzez wskazanie w osnowie decyzji tylko kierunku rolnego rekultywacji gruntów bez wskazania konkretnych warunków tej rekultywacji, a także naruszenie art. 20 ust. 4 tego aktu (rekultywację gruntów prowadzi się w miarę jak grunty te stają się zbędne całkowicie, częściowo lub na określony czas do prowadzenia działalności przemysłowej oraz kończy się w terminie do 5 lat od zaprzestania tej działalności) w ten sposób, że w toku postępowania zostało błędnie przyjęte, iż skarżący zaprzestał prowadzenia działalności gospodarczej z datą cofnięcia mu koncesji na wydobycie kopalin tj. z dniem doręczenia decyzji z dnia [...]r., a co za tym idzie od tej daty rozpoczyna się bieg 5-letniego terminu na zakończenie rekultywacji gruntów. Zdaniem sądu podniesione zarzuty nie mogą mieć wpływu na wynik kontrolowanego postępowania. Trzeba bowiem mieć na względzie treść przepisu art. 22 ust. 3 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, który klarownie wskazuje, że w decyzji wydanej na podstawie tego przepisu kompetentny organ określa "kierunek i termin wykonania rekultywacji gruntów". Gdyby, tak jak tego chce skarżący, doszło w akcie np. do wskazania konkretnych warunków tej rekultywacji, to należałoby przyjąć, że doszło do wyjścia przez starostę, czy później SKO ponad materię, którą określa ustawa. Jeśli zaś chodzi o kwestię terminu obowiązku zaprzestania działalności górniczej przez skarżącego, to trzeba z kolei powiedzieć, że decyzją z dnia [...]r. w p. 1 cofnięto skarżącemu bez odszkodowania koncesję, przyznaną stronie w 2005 r. na wydobywanie kruszywa naturalnego ze złoża "A". W p. 2. nadano decyzji rygor natychmiastowej wykonalności; w p. 3. zobowiązano stronę do wykonania rekultywacji terenu zgodnie z przepisami o ochronie gruntów rolnych i leśnych; rozliczenia zasobów złoża; wniesienia opłat eksploatacyjnych za okres 2005-2013; w p. 4. postanowiono, że cofnięcie koncesji nie zwalnia z obowiązku zapłacenia opłaty dodatkowej, o której mowa w art. 139 Prawa geologicznego i górniczego, o ile zostanie stwierdzona konieczność jej zapłaty. Z kolei decyzją z [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze we W., na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 kpa, uchyliło zaskarżoną decyzję w części obejmującej postanowienia pkt 3 oraz pkt 4 kwestionowanej decyzji i w tym zakresie umarzyło postępowanie pierwszej instancji. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, w sprawie III SA/Wr 359/14 uchylił decyzję SKO, a wyrok ten został uchylony wyrokiem NSA z dnia 12 sierpnia 2014 r. Ponownie rozpoznając sprawę WSA we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 października 2016 r. oddalił skargę w całości. Wyrok ten jest prawomocny. Z powyższego wynika, że na żadnym etapie postępowania (ani w administracyjnym toku instancji, ani w postępowaniu sądowym) rygor natychmiastowej wykonalności nie został ani zawieszony, ani uchylony. Zatem zarzuty skarżącego i w tym zakresie należy uznać za nieuzasadnione. Prawidłowo i co do zasady niesporne pozostaje, że działalność eksploatacyjna doprowadziła do utraty/ograniczenia wartości użytkowej gruntów działek nr [...]obręb P. i nr [...]obręb U. M.gmina W. Jak wskazało kolegium i co potwierdza choćby "Projekt" wiąże się to z koniecznością rekultywacji terenu, który uległ degradacji. Trafnie także kolegium uznało, że wniosek nie dotyczył określenia w decyzji rekultywacyjnej stopnia ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów (tj. wydania rozstrzygnięcia na pod-stawie art. 22 ust. 1 pkt 1 ustawy), a w konsekwencji zwrócenia się o opinie, o których mowa w art. 28 ust. 5 ustawy. Sąd podziela pogląd komentatora do ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych W. R., że "wniknięcie w istotę regulacji z art. 22 ust. 1 u.o.g.r.l. wskazuje, że nie ma jednej decyzji rekultywacyjnej, lecz jest to raczej ciąg decyzji zawierających elementy, o których mowa w tym przepisie: 1) stopień ograniczenia lub utraty wartości użytkowej gruntów - odesłanie do art. 28 ust. 5 u.o.g.r.l. oznacza, że ów stopień należy ustalać na podstawie dwóch odrębnych opinii rzeczoznawców, 2) osobę zobowiązaną, 3) kierunek i termin wykonania rekultywacji, 4) uznanie rekultywacji za zakończoną" Komentarz do ustawy Lexis Nexis 2012). Z tego powodu pkt 2 osnowy decyzji organu pierwszej instancji, odnoszący się do rodzaju i stopnia utraty/ograniczenia wartości użytkowej gruntów był nieuprawnionym wyjściem ponad wniosek, co upoważniało organ odwoławczy do jego eliminacji z obrotu prawnego. Skarżący nie kwestionował, że to on swoją działalnością gospodarczą doprowadził do degradacji gruntów rolnych, przy czym wniosek, a dalej kontrolowane postępowanie obejmowało części działek, o pow. [...]ha. Trzeba dalej wskazać, że kolegium w sposób prawidłowy zaakceptowało rolny kierunek rekultywacji gruntu, złagodzenie i wyrównanie skarp wyrobiska do kąta nachylenia skarpy 35 stopni; wyrównanie dna wyrobiska; przywrócenia gruntów do użytkowania rolniczego wraz z określeniem klasyfikacji gruntów po wykonaniu rekultywacji i zagospodarowania. W zakresie samego sposobu rekultywacji terenu trzeba pamiętać, że w "Projekcie" na k. 8 znajduje się postanowienie Burmistrza Gminy W., na k. 11 postanowienie SKO wydane na skutek rozpoznania zażalenia strony na to postanowienie (w zakresie p. 1 tego aktu), którym organ pierwszej instancji zaopiniował negatywnie i uznał za niedopuszczalne wykorzystanie jakichkolwiek odpadów, w procesie rekultywacji terenu o pow. [...]ha po eksploatacji złoża "[...]". W "Projekcie" znajdują się także decyzje nakazujące stronie usunięcie odpadów z działek objętych postępowaniem. Logiczne jest zatem, że wskazana przez stronę forma rekultywacji uniemożliwiła by kontrolę decyzji nakazujących usunięcie odpadów. Reasumując, na podstawie art. 151 ppsa, należało orzec jak na wstępie.